Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το Βερολίνο ήταν είναι και θα είναι πολιτισμική πρωτεύουσα επειδή συγκεντρώνει έναν μοναδικό συνδυασμό κλασικής κληρονομιάς, ιστορικής μνήμης και σύγχρονης καλλιτεχνικής ελευθερίας.

Δεν περίμενε εσένα "τσοκ τσοκ " Οι βασικοί λόγοι που του έδωσαν αυτόν τον τίτλο είναι: Τεράστια Πολιτιστική Υποδομή: Φιλοξενεί πάνω από 200 μουσεία (με κορυφαίο το Museumsinsel / Νησί των Μουσείων, Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO), 3 ενεργές όπερες, 8 μεγάλες συμφωνικές ορχήστρες (όπως η παγκόσμια Φιλαρμονική του Βερολίνου) και εκατοντάδες θέατρα και γκαλερί τέχνης.Η «Χρυσή» Ιστορία του Μεσοπολέμου: Τη δεκαετία του 1920 (Δημοκρατία της Βαϊμάρης), το Βερολίνο ήταν το παγκόσμιο επίκεντρο της πρωτοπορίας.

Εκεί γεννήθηκαν ριζοσπαστικά κινήματα στις εικαστικές τέχνες, το θέατρο (Μπρεχτ), τον κινηματογράφο και την αρχιτεκτονική. Το Βερολίνο Έπεσε, η Κολωνία Παραδόθηκε: Η Ευρώπη της «Ανοχής» Χρηματοδοτεί τους Δήμιους της Η εικόνα της Elif Eralp, μιας Γερμανίδας πολιτικού τουρκοκυπριακής καταγωγής, να πανηγυρίζει την εκλογική της επικράτηση στην καρδιά του Βερολίνου μιλώντας τούρκικα, δεν είναι απλώς μια προκλητική πολιτική επιλογή.

Είναι η ζωντανή απόδειξη μιας Ευρώπης σε πλήρη πολιτισμική αποσύνθεση. Μιας Ευρώπης που, πνιγμένη στην ενοχή και την πολιτική ορθότητα, παραδίδει τα κλειδιά της ταυτότητάς της σε κοινότητες που την περιφρονούν.

Για δεκαετίες, η ευρωπαϊκή αριστερά και οι ελίτ των Βρυξελλών λειτουργούν ως οι απόλυτοι «χρήσιμοι ηλίθιοι» μιας ιδιότυπης ισλαμικής άλλωσης.

Με μια αφελή, αυτοκαταστροφική εμμονή, επέτρεψαν τη δημιουργία ανεξέλεγκτων γκέτο.

Γειτονιές ολόκληρες στο Neukölln του Βερολίνου, στο Molenbeek των Βρυξελλών ή στο Banlieues του Παρισιού έχουν μετατραπεί σε αυτόνομες ζώνες της Μέσης Ανατολής.

Εκεί, οι νόμοι του ευρωπαϊκού κράτους δεν έχουν καμία ισχύ· ισχύει μόνο ο νόμος της φυλής και του θρησκευτικού φανατισμού.

Οι άνθρωποι αυτοί δεν είχαν ποτέ σκοπό να ενσωματωθούν.

Ήρθαν για να απολαύσουν τα ευρωπαϊκά επιδόματα και να μεταφέρουν αυτούσια τα χάλια, την αναρχία και την οπισθοδρόμηση των δικών τους πατρίδων στη Δύση.

Η ιστορία έχει ήδη προειδοποιήσει για το πώς τελειώνει αυτή η τυφλή συμμαχία, αλλά η Ευρώπη αρνείται να διαβάσει τα βιβλία της.

Το 1979 στο Ιράν, οι αριστεροί και οι προοδευτικοί διανοούμενοι συμμάχησαν με τους φανατικούς μουλλάδες για να ανατρέψουν το καθεστώς του Σάχη, πιστεύοντας ανόητα σε ένα κοινό, «προοδευτικό» μέλλον.

Μόλις οι ισλαμιστές πάτησαν το πόδι τους στην εξουσία, το πρώτο πράγμα που έκαναν ήταν να σφάξουν, να κρεμάσουν και να εξορίσουν τους αριστερούς συμμάχους τους.

Το ίδιο ακριβώς σκηνικό στήνεται σήμερα στις ευρωπαϊκές μητροπόλεις.

Το αποτέλεσμα αυτής της αυτοκτονικής τύφλωσης είναι πλέον ορατό και προκλητικό. Στην Κολωνία, με τις ευλογίες των τοπικών αρχών, το κεντρικό τζαμί μεταδίδει πλέον τον ισλαμικό μουεζίνη από εξωτερικά μεγαθύβολα μεγαφώνων, μετατρέποντας μια ιστορική γερμανική πόλη σε προάστιο της Άγκυρας ή της Τεχεράνης.

Την ίδια ακριβώς στιγμή, οι χριστιανικές καμπάνες, που χτυπούν σε αυτούς τους τόπους για αιώνες, φιμώνονται βίαια από το κράτος με εξοντωτικούς νόμους περί «ηχορύπανσης» και κοινής ησυχίας μετά από δικαστικές προσφυγές.

Αυτή η εξοργιστική πολιτική των δύο μέτρων και δύο σταθμών δεν είναι «ανεκτικότητα» ούτε «συμπερίληψη»· είναι πολιτισμική συνθηκολόγηση και δειλία. Η Ευρώπη χρηματοδοτεί, τρέφει και προστατεύει τους αυριανούς διώκτες της, πιστεύοντας αφελώς ότι ο θρησκευτικός φανατισμός θα καμφθεί με κοινωνικά επιδόματα και υποκλίσεις.

Όταν οι Ευρωπαίοι ξυπνήσουν και συνειδητοποιήσουν ότι η κουλτούρα και η ελευθερία τους έχουν αντικατασταθεί από τον μεσαίωνα της Μέσης Ανατολής, θα είναι πολύ αργά για να χτυπήσουν οι καμπάνες του κινδύνου.

Θα τις έχουν ήδη ξηλώσει.

Στο πλαίσιο των δηλώσεών της και των συνεντεύξεων που παραχώρησε (όπως αυτή στο βίντεο), η Elif Eralp εστιάζει σε πολύ συγκεκριμένες καταγγελίες για δομικές και κοινωνικές αδικίες που αντιμετωπίζουν οι μετανάστες πρώτης, δεύτερης και τρίτης γενιάς (Τούρκοι, Κούρδοι και άλλοι) στη Γερμανία.

Η πολιτική της ρητορική, η οποία εξοργίζει τους επικριτές της αλλά συσπειρώνει τους υποστηρικτές της, επικεντρώνεται στα εξής σημεία: Καταγγελία του Θεσμικού Ρατσισμού και των Διακρίσεων: Καταγγέλλει ότι το γερμανικό κράτος συνεχίζει να αντιμετωπίζει τους ανθρώπους με μεταναστευτικό υπόβαθρο ως «φιλοξενούμενους» (Gastarbeiter) και όχι ως ισότιμους πολίτες.

Αναφέρει ότι οι Τούρκοι και οι Κούρδοι υφίστανται συστηματικές διακρίσεις στην αγορά εργασίας, στην αναζήτηση κατοικίας και στις δημόσιες υπηρεσίες.

Επίθεση στα «Ρατσιστικά» Τεστ Ιθαγένειας: Μία από τις πιο καυστικές της θέσεις είναι η πλήρης απόρριψη των γερμανικών τεστ πολιτογράφησης και γλωσσομάθειας.

Τα καταγγέλλει δημόσια ως «ρατσιστικά, αναχρονιστικά και εισαγωγικά εμπόδια που αποκλείουν εσκεμμένα» ανθρώπους που ζουν και εργάζονται στη Γερμανία για χρόνια.

Ζητά την αυτόματη παροχή υπηκοότητας σε όποιον κλείνει 5 χρόνια παραμονής στη χώρα, χωρίς καμία άλλη προϋπόθεση.

Η «Αδικία» της Ιστορίας των Γονιών της: Η Eralp είναι κόρη Τούρκων αριστερών πολιτικών προσφύγων που κατέφυγαν στη Γερμανία μετά το πραξικόπημα του 1980 στην Τουρκία.

Στον λόγο της χρησιμοποιεί αυτή την προσωπική ιστορία για να καταγγείλει ότι το γερμανικό κράτος δεν αναγνώρισε ποτέ επαρκώς τους αγώνες και τη συνεισφορά αυτών των ανθρώπων στην οικοδόμηση της γερμανικής κοινωνίας. Η Ταξική Ανισότητα στις Μεταναστευτικές Γειτονιές: Κατηγορεί τις προηγούμενες γερμανικές κυβερνήσεις ότι άφησαν τις γειτονιές με μεγάλους πληθυσμούς μεταναστών (όπως το Neukölln και το Kreuzberg) στο έλεος των μεγάλων εταιρειών real estate, με αποτέλεσμα οι Τούρκοι και οι Κούρδοι εργάτες να εκδιώκονται από τα σπίτια τους λόγω των πανάκριβων ενοικίων.

Αυτές οι καταγγελίες θεωρούνται μια «εμπρηστική ρητορική θυματοποίησης» που υποσκάπτει την έννοια της ενσωμάτωσης και στρέφει τις μεταναστευτικές κοινότητες εναντίον των γερμανικών θεσμών.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους