Η Ιστορία ως Φάρσα: Πώς η Ευρώπη Ξέχασε το «Ιταλικό Μάθημα» του ’80 και Παρέδωσε τα Κλειδιά στα Γκέτο Όποιος έζησε την Ευρώπη στα τέλη της δεκαετίας του 1980 ως φοιτητής, δεν χρειάζεται τα σημερινά...

Πλήρες Κείμενο:

Η Ιστορία ως Φάρσα: Πώς η Ευρώπη Ξέχασε το «Ιταλικό Μάθημα» του ’80 και Παρέδωσε τα Κλειδιά στα Γκέτο Όποιος έζησε την Ευρώπη στα τέλη της δεκαετίας του 1980 ως φοιτητής, δεν χρειάζεται τα σημερινά δελτία ειδήσεων για να καταλάβει πού βαδίζει το πραγμα Τα είχε δει όλα να γεννιούνται τότε, στις φοιτητικές εστίες, στους δρόμους των ευρωπαϊκών μεγαλουπόλεων και στις γεμάτες ενοχή πολιτικές διακηρύξεις των δυτικών κυβερνήσεων.

Το «έργο» το έχουμε ξαναδεί.

Απλά τότε παιζόταν σε μικρή οθόνη, ενώ σήμερα έχει γίνει υπερπαραγωγή που απειλεί να κάψει το ίδιο το σινεμά.

Το μεγάλο ιστορικό ανέκδοτο της σύγχρονης Ευρώπης είναι ότι αυτοαποκαλείται «προνοητική», ενώ πάσχει από βαριά, επιλεκτική αμνησία.

Ξέχασε το πιο κραυγαλέο μάθημα που της παρέδωσε η Ιταλία των δεκαετιών του ’70 και του ’80. Ένα μάθημα που συνοψίζεται σε μια απλή αλήθεια: Όταν υποχωρείς απέναντι σε όσους περιφρονούν τους νόμους σου, δεν κερδίζεις τον σεβασμό τους· εξαγοράζεις απλά το θράσος της επόμενης απαίτησής τους.

Στα τέλη του ’80, η Ιταλία μάζευε ακόμα τα κομμάτια της από το διαβόητο «Σύμφωνο Μόρο» (Lodo Moro). Μια μυστική, γεμάτη δειλία συμφωνία, όπου το ιταλικό κράτος έκανε τα στραβά μάτια, επιτρέποντας σε παλαιστινιακές οργανώσεις να διακινούν όπλα και τρομοκράτες στο έδαφός της, με αντάλλαγμα να μην γίνονται επιθέσεις σε ιταλικούς στόχους. Η Ρώμη πίστεψε ότι με τη διπλωματική υποκρισία, την επίσημη αναγνώριση και το «χάϊδεμα των αυτιών» σε ακραίες ομάδες, θα εξασφάλιζε την ειρήνη.

Το αποτέλεσμα; Λουτρό αίματος.

Τα αεροδρόμια της Ρώμης βάφτηκαν κόκκινα, κρουαζιερόπλοια καταλήφθηκαν, και η χώρα μετατράπηκε σε πεδίο μάχης ξένων εγχώριων συγκρούσεων.

Οι «φιλοξενούμενοι» δεν σεβάστηκαν κανέναν κανόνα, γιατί κατάλαβαν νωρίς ότι ο οικοδεσπότης ήταν αδύναμος και φοβισμένος.

Στα τέλη εκείνης της δεκαετίας, στους διαδρόμους των πανεπιστημίων, άρχισαν να εμφανίζονται οι πρώτες εκείνες συμπεριφορές που σήμερα έχουν γίνει καθεστώς.

Άνθρωποι που κατέφευγαν στη Δύση για να γλιτώσουν από τις χούντες, τη φτώχεια και τον θρησκευτικό σκοταδισμό των χωρών τους, αντί να αγκαλιάσουν την ελευθερία που τους προσφέρθηκε, άρχισαν να κοιτούν τον δυτικό τρόπο ζωής με υπεροψία και περιφρόνηση.

Μετέφεραν τις φανατικές νοοτροπίες, τις εθνικές τους βεντέτες και τις οπισθοδρομικές τους αντιλήψεις στις ευρωπαϊκές γειτονιές.

Και η Ευρώπη, βυθισμένη στις ενοχές του «πολυπολιτισμισμού», τους άφησε να στήσουν τα δικά τους αυτόνομα «βιλαέτια». Αντί το πάθημα της Ιταλίας να γίνει μάθημα για τη δημιουργία αυστηρών ορίων, η Ευρώπη επέλεξε τον στρουθοκαμηλισμό.

Συνέχισε για δεκαετίες να δέχεται μαζικά πληθυσμούς χωρίς κανένα πλάνο αφομοίωσης, θεωρώντας ότι εισάγει απλά «εργατικά χέρια». Ξέχασε ότι μαζί με τα χέρια έρχονται μυαλά, κουλτούρες και θρησκευτικοί φανατισμοί που δεν έχουν καμία διάθεση να συμβιβαστούν με τον Διαφωτισμό, την ισότητα των φύλων ή την ελευθερία του λόγου.

Σήμερα, σαράντα χρόνια μετά, οι ίδιες οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις κοιτάζουν έντρομες τα αποτελέσματα της δικής τους τύφλωσης.

Περιοχές ολόκληρες στη Βιέννη, στο Παρίσι, στο Βερολίνο και στις Βρυξέλλες έχουν γκετοποιηθεί πλήρως.

Παράλληλες κοινωνίες, «περιπολίες Σαρία», συμμορίες και εγχώριοι πολιτικοί καυγάδες της Μέσης Ανατολής μεταφέρονται αυτούσιοι στους ευρωπαϊκούς δρόμους.

Τώρα τρέχουν να ψηφίσουν «νόμους κατά των γκέτο», να επιβάλουν διπλές ποινές, να εμπλέξουν τον στρατό και να κόψουν επιδόματα.

Τώρα θυμήθηκαν να ζητήσουν «Συμβόλαια Ενσωμάτωσης» και σεβασμό στη χώρα που τους ταΐζει.

Μόνο που τώρα είναι αργά.

Όταν επιτρέπεις σε έναν όγκο να μεγαλώνει για δεκαετίες επειδή φοβάσαι να κάνεις τη διάγνωση, η θεραπεία στο τέλος είναι επώδυνη και αβέβαιη. Η Ευρώπη σήμερα δεν αντιμετωπίζει απλά μια μεταναστευτική κρίση· αντιμετωπίζει την κρίση της ίδιας της της ταυτότητας.

Και το χειρότερο είναι ότι την πλήρη ευθύνη την έχουν εκείνοι οι πολιτικοί που, ενώ η ιστορία τους φώναζε τι έρχεται, εκείνοι προτίμησαν να κλείσουν τα αυτιά τους, αφήνοντας την καθημερινότητα των πολιτών τους να γίνει το μόνιμο πείραμα μιας αποτυχημένης ιδεολογίας.

Fiumicino airport attack 1985 archive footage" (Σκληρές εικόνες και ρεπορτάζ από το βομβαρδισμένο αεροδρόμιο της Ρώμης μετά το χτύπημα της οργάνωσης Αμπού Νιντάλ).

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους