Στις 22 Σεπτεμβρίου του 1962 ο κινηματογράφος Quattro Fontane στη Ρώμη είχε γεμίσει από νωρίς με τα αστέρια της Τσινετσιτά αλλά και με απλό κόσμο που προσερχόταν κατά δεκάδες για να παρεβρεθεί στην...

Πλήρες Κείμενο:

Στις 22 Σεπτεμβρίου του 1962 ο κινηματογράφος Quattro Fontane στη Ρώμη είχε γεμίσει από νωρίς με τα αστέρια της Τσινετσιτά αλλά και με απλό κόσμο που προσερχόταν κατά δεκάδες για να παρεβρεθεί στην πρεμιέρα της νέας ταινίας του Pier Paolo Pasolini, "Mamma Roma". Ήταν η εποχή που στην Ιταλία ο νεοφασισμός λυμαίνονταν το παρακράτος μαζί με τις οργανώσεις της μαφίας, με τα πλοκάμια τους να χτίζουν κομμάτι-κομμάτι το αντικομμουνιστικό καθεστώς του Τζούλιο Αντρεότι, ο οποίος εκείνον τον καιρό θα ξεκινήσει την μακρά πορεία του στα ηνία της χώρας για σχεδόν μισό αιώνα.

Ήταν η εποχή που ο αντι-φασισμός και ο κομμουνισμός θα εκφραστεί μέσα από τις ρίζες της ιταλικής εργατικής τάξης, θα αγκαλιαστεί από ένα μαζικό κίνημα το οποίο θα οραματιστεί έναν καλύτερο κόσμο μέσα από τα γρανάζια που κινούν τις φάμπρικες, τις αξίνες που σκάβουν τη γη, τα πανεπιστήμια και τους διανοούμενους, τους καλλιτέχνες που τότε ακόμα ονειρεύονταν την εργατική τάξη να πηγαίνει στον παράδεισο.

Έξω από το σινεμά της Quattro Fontane, μαζί με τους θαυμαστές του, περιμένε τον Pasolini και μια μικρή ομάδα φασισταριών που μόλις τον είδαν να βγαίνει από τις πόρτες του κινηματογράφου, άρχισαν να τον προπηλακίζουν και να τον τραμπουκίζουν επειδή ήταν κομμουνιστής και ανοιχτά ομοφυλόφιλος.

Τότε ο Pasolini, μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου, σκέφτηκε πως ίσως ο φασισμός να γιατρεύεται με το διάβασμα και ο ρατσισμός με τα ταξίδια, αλλά καμιά φορά δεν βλάπτει να πέφτει και καμιά ψιλή.

Και μπροστά στα έκπληκτα μάτια όλων, σήκωσε τη γροθιά του και την ευθυγράμμισε με το πρόσωπο του νεαρού φασίστα.

Δυστυχώς, η φωτογραφία που κυκλοφόρησε από τις δεξιές εφημερίδες της εποχής ήταν εκείνη που ο φασίστας έχει προλάβει να πιάσει το χέρι του Pasolini για να αποφύγει τη δεύτερη ανώμαλη προσγείωση του χεριού του σκηνοθέτη στη μύτη του.

Ας είναι, η ιστορία είχε γραφτεί ήδη αλλιώς και ο Pasolini μετατράπηκε από εκείνη την ημέρα σε απόλυτο εχθρό του φασισμού, κάτι που, δυστυχώς, θα πληρώσει πολύ ακριβά λίγα χρόνια αργότερα όταν μαφιόζοι φασίστες θα τον απαγαγάγουν, θα τον βασανίσουν απάνθρωπα και θα τον δολοφονήσουν, πετώντας το ξεσκισμένο κορμί του σε μια ακτή της Όστιας.

Σε κάθε περίπτωση, ο Σεπτέμβρης θα είναι πάντα ο μήνας του αντι-φασισμού με τον Pier Paolo Pasolini να κάνει μια πολύ καλή αρχή για αυτόν τον δρόμο ήδη από τις αρχές των μυθικών '60ς. (Via Mika Agrafiotou)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους