Η ηρεμία πριν από την αναμέτρηση- Γράφει ο Pepe Escobar — 21 Σεπτεμβρίου Η μόνη τέχνη που ο Ηγεμόνας πρέπει να κατέχει απόλυτα είναι η τέχνη του πολέμου. -Μακιαβέλι Ο Υπέρτατος Πολεμιστής νικά χωρίς...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όπου το Συνδικάτο του Έπσταϊν θα έκανε κουβεντούλα με τους εκπροσώπους του Παγκόσμιου Νότου που είχαν συγκεντρωθεί στη Νέα Υόρκη για τη – κωματώδη – Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ και θα τους γοήτευε με διάφορα «δώρα», αποσπώντας τους από την επικείμενη Μεγάλη Καταστροφή και εκτρέποντας την προσοχή από την εκπληκτική ταχύτητα της κατάρρευσης της Pax Americana.

Περνάμε στην Τετάρτη, όταν έχουμε την πρώτη ημέρα των συζητήσεων της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, με τον Νέο-Κράσσο/Νέο-Καλιγούλα/Γκόλντφινγκερ/Ψυχοπαθή Νήπιο να αναμένεται να εκφωνήσει ομιλία.

Την ίδια μέρα, συναντάται με τους πετρελαϊκούς σεΐχηδες του Κόλπου για κάτι που θα μπορούσε να εξελιχθεί σε μια μορφή αυτοκτονικής συμφωνίας.

Και στη συνέχεια, την Παρασκευή, ο Ξι Ντάντα έρχεται αυτοπροσώπως στις ΗΠΑ για επίσημη κρατική επίσκεψη.

Είναι σίγουρο ότι θα πετάξουν (αόρατες) σπίθες.

Όλα αυτά θα εγγυόντουσαν ότι η σχεδόν αναπόφευκτη Νέα Τρελή Επίθεση εναντίον του Ιράν και του Άξονα της Αντίστασης θα μπορούσε να αναβληθεί για λίγες ημέρες.

Όμως, η υστερία επανήλθε με δύναμη, καθώς οι πανικοβλημένοι αυτοκρατορικοί παράγοντες βρέθηκαν αντιμέτωποι με κάποια συγκλονιστικά γεγονότα επί τόπου, από τις μηδενικές εξαγωγές πετρελαίου της Σαουδικής Αραβίας έως το «κάψε, μωρό μου, κάψε» στο αεροδρόμιο του Ριάντ.

Ακολουθεί ο βροντερός ήχος των τρεχούμενων, λαμπερών κατσαρίδων.

Φαίνεται να συνειδητοποιούν ότι ένα νέο χτύπημα εναντίον του Ιράν, αυτή τη στιγμή, είναι κάτι παραπάνω από επικίνδυνο, καθώς η κλιμάκωση της σύγκρουσης θα ξεφύγει εντελώς από τον έλεγχο – με αποκορύφωμα την Τεχεράνη να εξοντώνει τους πετρελαϊκούς σεΐχηδες που έχουν πεθάνει από το φόβο.

Έτσι, οι κατσαρίδες το έμαθαν με τον δύσκολο τρόπο: ό,τι κι αν συμβεί, το Ιράν είναι βέβαιο ότι θα καταστεί η πετρελαϊκή ηγεμονική δύναμη του Περσικού Κόλπου.

Και μετά, Πακιστάν και Τουρκία — τα άλλα δύο μέλη της άκρως ύποπτης Συμμαχίας Άμυνας της Μέκκας — άρχισαν να πανικοβάλλονται από κοινού, υποσχόμενα να υπερασπιστούν τη Σαουδική Αραβία ακόμη και με φυσική στρατιωτική επέμβαση.

Για να έχουμε το απαραίτητο πλαίσιο, ας ακούσουμε τον εκπρόσωπο της Ανσαραλά, Μοχάμεντ αλ-Μπουχαΐτι: «Μα τον Θεό, αν η Τουρκία ή το Πακιστάν εμπλακούν, θα τους χτυπήσουμε με σιδερένια γροθιά.

Και όπως σήμερα βάζουμε τη Σαουδική Αραβία στη θέση της, έτσι θα βάλουμε στη θέση τους και αυτούς.» Αυτή ήταν η ευγενική συμβουλή του πρεσβύτερου αλ-Μπουχαΐτι.

Ο νεότερος, ο Χουσεΐν, δημοσιογράφος, ήταν πολύ περισσότερο heavy metal: εάν το Πακιστάν επιτεθεί στην Υεμένη, η Υεμένη δεν θα επιτρέψει σε κανένα πακιστανικό εμπορικό πλοίο να περάσει από την Ερυθρά Θάλασσα· θα εξαπολύσει άμεση επίθεση εναντίον του Πακιστάν· και θα θεωρήσει το Πακιστάν σιωνιστικό εταίρο. -Πώς πέφτει ο Οίκος των Σαούντ- Τώρα πια βρισκόμαστε σε Escalation Ladder A-Go-Go — η «Σκάλα της Κλιμάκωσης» σε πλήρη δράση. Το Energy Shock’n Awe είναι προ των πυλών.

Όλα τα αποθέματα ασφαλείας έχουν εξαντληθεί: τα Στρατηγικά Αποθέματα Πετρελαίου των ΗΠΑ (SPR), ο αγωγός East-West της Σαουδικής Αραβίας (για τουλάχιστον έναν μήνα, ίσως και περισσότερο) και η μεθοδική, σημαντική περικοπή των εισαγωγών πετρελαίου από την Κίνα.

Τι απομένει; Το Fujairah των ΗΑΕ, που διακινεί μόλις 2 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα.

Αλλά αν οι ΗΠΑ επιτεθούν στον Άξονα της Αντίστασης, και αυτό θα χαθεί μέσα σε μια στιγμή. Η Σαουδική Αραβία δεν μπορεί να εξάγει πετρέλαιο και/ή φυσικό αέριο.

Επομένως, υπάρχει μόνο μία διέξοδος για τον Αδέξιο Μοναχικό Αποφασίζοντα MbS: να παραδοθεί.

Να αποδεχθεί τους όρους της Υεμένης.

Και να περιμένει ότι ο λογαριασμός θα περιλαμβάνει τις τρεις νότιες επαρχίες που έκλεψαν οι Βρετανοί και παραχώρησαν στους Σαουδάραβες το 1934.

Η μη παράδοση σημαίνει ότι υπάρχει πολύ μικρή πιθανότητα να επιβιώσει καθόλου ο Οίκος των Σαούντ. Ο Alastair Crooke, σε εξαιρετική φόρμα, το πέτυχε διάνα.

Η αστραπιαία εκστρατεία της Ανσαραλά/των Ενόπλων Δυνάμεων της Υεμένης είχε σχεδιαστεί εδώ και έως και επτά χρόνια. Η Σαναά βλέπει τα πράγματα σε βάθος χρόνου.

Αυτό αντιπροσωπεύει πλήρη κυριαρχία της Υεμένης πάνω στη διαδικασία· αλλά με ένα αποτέλεσμα που ευθυγραμμίζεται απόλυτα με την Τεχεράνη.

Υπάρχει ένας εκπληκτικός παραλληλισμός με το Αφγανιστάν πριν από πέντε χρόνια — μια ιστορία που παρακολούθησα λεπτομερώς.

Η τότε κυβέρνηση-μαριονέτα του Γκάνι κατέρρευσε μέσα σε μόλις 10 ημέρες, εξαιτίας της υπομονετικής διασύνδεσης των φυλών των Παστούν, η οποία πραγματοποιήθηκε υπό την αιγίδα του στρατηγού Σολεϊμανί.

Τώρα πρόκειται για την ίδια διαδικασία, με τη συμμετοχή Αράβων φυλετικών ηγετών.

Είναι εύκολο να πουληθεί.

Το υβριδικό κράτος που αποκαλείται «Σαουδική Αραβία» οικοδομήθηκε γύρω από έναν υπερ-σεκταριστικό πυρήνα ουαχαμπιτών, μια ομάδα αγράμματων Βεδουίνων που εξέτρεφαν καμήλες, με μία και μόνη οικογένεια να μονοπωλεί τα χρήματα, την πολιτική εξουσία και όλες τις αποφάσεις.

Πολλές από τις περίπου 100 φυλές δεν θα δυσκολευτούν να γίνουν μέρος μιας διαδικασίας ενσωμάτωσης του Βασιλείου σε αυτό που θα μπορούσε να αποκληθεί το «σύμπλεγμα Ιράν–Ανσαραλάχ». Θα πάρουν πίσω το πετρέλαιό τους· η Αραβία δεν θα είναι πλέον υποβιβασμένη στον ρόλο ενός αμερικανικού υποκατάστατου της περσικής ισχύος· και αυτό θα σημάνει το τέλος του δωρεάν γεύματος για τις αμερικανικές πετρελαϊκές εταιρείες. Η Κίνα δεν μπορεί παρά να επικροτήσει αυτό το όραμα. -Οι πετρελαϊκοί σεΐχηδες επέλεξαν το τραπέζι τους- Η Σαναά έστειλε πράγματι ένα σαφές μήνυμα προς τις ΗΠΑ μέσω του Ομάν. Η Υεμένη θα έπληττε μόνο τη σαουδαραβική ναυσιπλοΐα — και όχι την αμερικανική ή τη διεθνή ναυσιπλοΐα.

Αυτό ισχύει όσο η Ουάσιγκτον δεν επιτίθεται στην Υεμένη.

Εάν όμως συμβεί κάτι τέτοιο, η Υεμένη θα εξαφανίσει την αμερικανική βάση στο Τζιμπουτί, η οποία είναι απαραίτητη για την επιτήρηση ολόκληρου του Κέρατος της Αφρικής.

Το βασικό ερώτημα τώρα είναι αν οι ΗΠΑ — και το σύμφωνο της Μέκκας — εγκατέλειψαν πράγματι τη Σαουδική Αραβία.

Ή αν πρόκειται απλώς για μια ομίχλη αναδιάταξης, πριν από μια συντονισμένη επίθεση — με τη συμμετοχή και του ΣΣΚ (GCC) — εναντίον της Ανσαραλά.

Εάν συμβεί αυτό, η Τεχεράνη έχει καταστήσει απολύτως σαφές ότι θα πλήξει αμερικανικές στρατιωτικές και εμπορικές υποδομές σε ολόκληρο τον Κόλπο, ιδιαίτερα στα ΗΑΕ και στη Σαουδική Αραβία, και μέχρι το Ιράκ.

Ο υποστράτηγος Μοχσέν Ρεζαΐ, γραμματέας του Ανώτατου Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας του Ιράν και προσωπικός εκπρόσωπος του Ηγέτη Μοτζταμπά Χαμενεΐ, έδωσε το πλαίσιο με μία και μόνο φράση: «Τους προσκαλέσαμε στη συνάντηση της Σαλαλάχ … και εκείνοι ανταπέδωσαν με μια μυστική συνάντηση στη Γερμανία με την Κεντρική Διοίκηση των ΗΠΑ και το Ισραήλ.» Όλα βρίσκονται εδώ. Το Ιράν προσκάλεσε τους πετρελαϊκούς σεΐχηδες του ΣΣΚ σε ένα κοινό περιφερειακό τραπέζι. Το ΣΣΚ, αντί γι’ αυτό, επέλεξε το τραπέζι της Ουάσιγκτον/του Τελ Αβίβ. Ο Ρεζαΐ έχει επίσης περιγράψει πώς το Ιράν αναβάθμισε τους υπερηχητικούς πυραύλους του από το Mach 6 στο Mach 10· επέκτεινε τον ηλεκτρονικό πόλεμο και την αντιαεροπορική άμυνα· και είναι πλέον σε θέση να πλήξει αμερικανικά πλοία οπουδήποτε στον — μακρινό — Ινδικό Ωκεανό.

Και μετά υπάρχει εκείνος ο πύραυλος κατά πλοίων που διασπάται σε 80 βλήματα, ο οποίος δοκιμάστηκε — με επιτυχία — εναντίον ενός αμερικανικού αεροπλανοφόρου. Το Πεντάγωνο τηρεί σιγή ιχθύος για το θέμα. Ο Ρεζαΐ, με περισσότερους από έναν τρόπους, έχει διακριτικά συμβουλεύσει το αμερικανικό Πολεμικό Ναυτικό να φύγει από το Dodge — δηλαδή από τον Ινδικό Ωκεανό — προτού ξαναπετάξουν σπινθήρες.

Και πάλι, λοιπόν, εμφανίζεται στο προσκήνιο ο νεαρός αλ-Μπουχαΐτι: «Μια σημαντική κλιμάκωση από τη Σαουδική Αραβία αναμένεται μέσα στις επόμενες ημέρες ή τις επόμενες ημέρες… Θα αντιμετωπιστεί με μια αιφνιδιαστική ανταποδοτική απάντηση που θα κάνει τη Σαουδική Αραβία και τους συμμάχους της να ξεχάσουν ότι έχασαν τη Μόχα και το Μπαμπ αλ-Μαντάμπ.» Έτσι, το Συνδικάτο Έπσταϊν μπορεί να είχε σχεδιάσει μια μοναχική επιχείρηση εναντίον της Υεμένης, μόνο και μόνο για να ανακαλύψει ότι το Ιράν και η Υεμένη έρχονται ως ενιαίο πακέτο.

Σεβαστείτε τους όρους του Ιράν. Αλλιώς. Η Τεχεράνη διαβίβασε τους νέους όρους της προς τις ΗΠΑ μέσω του Κατάρ, την ώρα που ο Ρεζαΐ εξακολουθεί να χαρακτηρίζει «την αξιοσέβαστη πακιστανική κυβέρνηση» σταθερό εταίρο διαβουλεύσεων.

Οι όροι περιλαμβάνουν την αποδέσμευση των παγωμένων περιουσιακών στοιχείων και τον τερματισμό του ναυτικού αποκλεισμού του Τραμπ. Ο Ρεζαΐ είπε ότι υπάρχουν επτά όροι, αλλά αποκάλυψε μόνο έξι.

Ο κατάλογος δεν περιλάμβανε την «άρση των οικονομικών κυρώσεων». Το πρώτο σημείο που δημοσιοποιήθηκε είναι «ο τερματισμός του πολέμου σε όλα τα μέτωπα». Αυτό ακριβώς ήταν γραμμένο στην αρχή του νεκρού πλέον Μνημονίου Κατανόησης (MoU). Το μνημόνιο κατανόησης του Ιουνίου περιείχε ήδη εξαιρέσεις για τις εξαγωγές αργού πετρελαίου και μια ρήτρα μη επιβολής νέων κυρώσεων.

Έπειτα υπάρχει το ζήτημα της αμοιβαιότητας σχετικά με τα Στενά του Ορμούζ.

Αυτό αποτελεί μέρος της διαπραγματευτικής δομής της Τεχεράνης. Ο Ρεζαΐ είπε ότι το Ιράν βρίσκεται «ένα μικρό βήμα» πριν ανακοινώσει μια συμφωνία με το Ομάν για τη διαχείριση του Ορμούζ, η οποία ενδέχεται να χρειάζεται περιφερειακή έγκριση.

Μια περιγραφή που προέρχεται από το Tasnim χαρακτηρίζει τη συμφωνία «ένα βήμα προς την άσκηση κυριαρχίας του Ιράν επί των Στενών». Παράλληλα, ο υπουργός Εξωτερικών Αραγτσί είπε στον ομόλογο και φίλο του, Γουάνγκ Γι, στο Πεκίνο ότι το Ιράν «έχει καταλήξει σε ένα σχέδιο με το Ομάν για το άνοιγμα των Στενών». Στη συνέχεια, ο Γαλιμπάφ επανέλαβε την Κυριακή ότι τα Στενά του Ορμούζ θα παραμείνουν κλειστά μέχρι να ικανοποιηθούν οι όροι του Ιράν.

Η απάντηση της Ουάσιγκτον, την Κυριακή, ήταν — ως συνήθως — παραληρηματική ρητορική. Ο Νεο-Κράσσος/Ψυχοπαθές Νήπιο είπε στο Fox News ότι βρίσκεται σε «φάση αποφάσεων». Και στη συνέχεια ξεστόμισε μια διαγαλαξιακή ανοησία: ότι αποφασίζει «αν και πότε θα ανατινάξω ολόκληρο το έθνος». Δεν χρειάζονται σχόλια.

Ουσιαστικά έχει τρεις επιλογές: Να ανανεώσει τα πλήγματα.

Να αφήσει το Ιράν να «σαπίσει» οικονομικά — αυτό είναι το σχέδιο προς το παρόν.

Να κάνει συμφωνία.

Σε μια κρίση κοινής λογικής, είπε επίσης ότι «πιθανότατα θα ήταν ανοιχτός» σε μια συνάντηση με τον πρόεδρο Πεζεσκιάν στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ. Οι Ένοπλες Δυνάμεις του Ιράν, από την πλευρά τους, υποστήριξαν ότι διαθέτουν πληροφορίες πως η Ουάσιγκτον έχει αποφασίσει — «με το πράσινο φως ορισμένων περιφερειακών χωρών» — να επαναλάβει τη δράση και απείλησαν με «συνεχή, αποτελεσματικά και επώδυνα πλήγματα». Όσον αφορά τη Μεγάλη Εικόνα, το Πακιστάν επέμεινε ότι δεν συζητείται καμία στρατιωτική απάντηση σχετικά με την Υεμένη. Η Τουρκία «δεν θέλει να εμπλακεί στη σύγκρουση». Ωστόσο, ο εκπρόσωπος των πακιστανικών ενόπλων δυνάμεων δεσμεύτηκε να φτάσει «μέχρι οποιοδήποτε σημείο», ενώ το υπουργείο Εξωτερικών επιβεβαίωσε «ορισμένες αναπτύξεις δυνάμεων» στο πλαίσιο της Συμμαχίας Άμυνας της Μέκκας.

Πηγές στο εσωτερικό του Ισλαμαμπάντ ορκίζονται ότι αυτό γίνεται μόνο για επίδειξη: το Πακιστάν δεν μπορεί να αντέξει να παρασυρθεί σε έναν πόλεμο εναντίον της Ανσαραλά.

Το ουσιώδες είναι ότι το Συνδικάτο του Έπσταϊν απλά δεν μπορεί να μην προβεί σε κάποια κίνηση.

Σκεφτείτε τις δεινές συνθήκες: δεν μπορούν πλέον να ελέγξουν την κατάρρευση του νομίσματος, την κατάρρευση της αλυσίδας εφοδιασμού τροφίμων και τη γενικευμένη έλλειψη πετρελαίου/ντίζελ.

Χρειάζονται μαζικές τακτικές αποσπάσεως της προσοχής.

Σκεφτείτε τις απελπιστικές συνθήκες: ήδη δεν μπορούν να ελέγξουν την κατάρρευση του νομίσματος, την εξάλειψη της αλυσίδας εφοδιασμού τροφίμων και την εκτεταμένη έλλειψη πετρελαίου/ντίζελ.

Χρειάζονται τεράστιες τακτικές αντιπερισπασμού.

Εν τω μεταξύ, η επαναστατική ορμή της Υεμένης επιταχύνει το χρονοδιάγραμμα προς την αναμέτρηση.

Την ώρα που το Ιράν επικεντρώνεται στο να εξασφαλίσει μια οριστική μεσοπρόθεσμη καταστροφή του Νεο-Κράσσου/Γκόλντφινγκερ/Ψυχοπαθούς Νηπίου, παράλληλα τελειοποιεί το νέο επιθετικό του δόγμα: δηλαδή να είναι έτοιμο να πλήξει προληπτικά με το παραμικρό σημάδι αμερικανικής κινητικότητας.

Είναι σχεδόν αδύνατο να αντλήσει κανείς λογική από ένα παράλογο γεωπολιτικό σύμπαν, όπου τίποτα δεν έχει σημασία και ο Ηγεμόνας βρίσκεται εντελώς εκτός ελέγχου. Κι όμως, επιμένουμε. Είμαστε όλοι αναβάτες πάνω στην (επερχόμενη) καταιγίδα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους