Original Post

Πλήρες Κείμενο:

– Πεθαίνω, είσαι υποχρεωμένη να με φροντίζεις! – βογκούσε η πεθερά μου.

Δεν διαφώνησα μαζί της· απλώς κάλεσα γιατρό.Η Λίντια Πάβλοβνα είχε ήδη αποφασίσει ότι τη Δευτέρα έπρεπε να υποβάλω την παραίτησή μου και να μετακομίσω στο σπίτι της.

Ο άντρας μου με παρακαλούσε «να μην είμαι σκληρή με έναν άρρωστο άνθρωπο». Τότε αποφάσισα να πάρω τα λόγια της πεθεράς μου απολύτως στα σοβαρά.– Πεθαίνω κι εσύ στέκεσαι και με κοιτάς σαν να σου ζήτησα να πλύνεις τα πιάτα! – βογκούσε η Λίντια Πάβλοβνα, τραβώντας την κουβέρτα μέχρι το πιγούνι της. – Ιρίνα, αν έχει μείνει μέσα σου έστω και κάτι ανθρώπινο, είσαι υποχρεωμένη να με φροντίζεις.

Όχι μια γειτόνισσα, ούτε κάποια νοσοκόμα που θα πληρώνουμε, αλλά εσύ η ίδια.Δεν είχα προλάβει καν να βγάλω το παλτό μου.Η πεθερά μου τηλεφώνησε στον Αντρέι την Παρασκευή, γύρω στις έξι το απόγευμα, και του είπε ότι ξαφνικά είχε χειροτερέψει.

Ο άντρας μου έφυγε βιαστικά από τη δουλειά, πέρασε να με πάρει και σαράντα λεπτά αργότερα στεκόμασταν ήδη στο διαμέρισμά της.Η Λίντια Πάβλοβνα ήταν ξαπλωμένη στον καναπέ του σαλονιού.

Δίπλα στην πολυθρόνα υπήρχε μια γεμάτη σακούλα από το σούπερ μάρκετ, ενώ πάνω στο τραπεζάκι βρίσκονταν το κινητό, το τηλεκοντρόλ και ένα ανοιχτό κουτί με σοκολατάκια.

Η ίδια η οικοδέσποινα, όμως, έδειχνε σαν να την είχαμε πετύχει ανάμεσα στις δύο τελευταίες της αναπνοές.Ο Αντρέι κάθισε αμέσως δίπλα στη μητέρα του.– Μαμά, μπορείς να μου εξηγήσεις κανονικά τι συνέβη; Το πρωί δεν μου είπες τίποτα.

Ποιος σε εξέτασε; Γιατί δεν κάλεσες γιατρό;Η Λίντια Πάβλοβνα έκλεισε τα μάτια και συνοφρυώθηκε με πόνο.– Επειδή δεν χρειάζομαι ξένους ανθρώπους που θα με εξετάσουν για πέντε λεπτά, θα γράψουν ένα χαρτί και θα φύγουν.

Χρειάζομαι κάποιον δίπλα μου. Συνεχώς.

Εδώ και αρκετές μέρες μετά βίας περπατάω, ζαλίζομαι, είμαι τόσο αδύναμη που μερικές φορές φοβάμαι ακόμη και να σηκωθώ.

Στην ηλικία μου δεν αστειεύεται κανείς με αυτά.Τελικά έβγαλα το παλτό μου.– Συμφωνώ.

Γι’ αυτό ας ξεκινήσουμε από το πιο απλό.

Ποιος γιατρός σας εξέτασε και ποια διάγνωση σας έδωσε;Η πεθερά μου γύρισε αργά το κεφάλι προς το μέρος μου.– Μόλις σου είπα ότι δεν είμαι καλά.

Κι εσύ αποφάσισες να μου κάνεις εξέταση;– Όχι, Λίντια Πάβλοβνα.

Προσπαθώ να καταλάβω τι χρειάζεστε.

Αν η κατάστασή σας είναι σοβαρή, θα πρέπει να υπάρχουν εξετάσεις, οδηγίες και ιατρικές συστάσεις.

Δείξτε μου τη γνωμάτευση και θα ξεκινήσουμε από εκεί.Το βλέμμα της έγινε αμέσως πιο ζωηρό.– Γι’ αυτό δεν μου αρέσει να μιλάω μαζί σου.

Μια φυσιολογική γυναίκα θα άκουγε ότι ένας ηλικιωμένος άνθρωπος δεν είναι καλά και θα ρωτούσε πώς μπορεί να βοηθήσει.

Εσύ όμως τα αντιμετωπίζεις όλα σαν να βρίσκεσαι στη δουλειά: έγγραφα, αποδείξεις, προθεσμίες.– Επειδή δεν μου λέτε να σας φέρω φάρμακα ή να σας μαγειρέψω το βραδινό.

Είπατε στον Αντρέι στο τηλέφωνο ότι χρειάζεστε μόνιμη φροντίδα.

Θέλω να καταλάβω σε τι βασίζεται αυτό.Η Λίντια Πάβλοβνα τράβηξε στην άκρη την κουβέρτα.– Στο ότι είμαι η μητέρα του άντρα σου.

Ή αυτό δεν σου αρκεί πλέον;Ο Αντρέι με κοίταξε εκνευρισμένος.– Ιρ, όχι τώρα.

Η μαμά είναι τρομαγμένη, πραγματικά δεν είναι καλά.

Μπορούμε τουλάχιστον σήμερα να μην το μετατρέψουμε σε καβγά;Γύρισα και τον κοίταξα.– Εγώ δεν τσακώνομαι με κανέναν.

Έκανα τρεις απολύτως φυσιολογικές ερωτήσεις: ποιος την εξέτασε, τι διαπίστωσε και τι της συνέστησε.

Γιατί αυτές οι ερωτήσεις ξαφνικά έγιναν προσβλητικές;Η Λίντια Πάβλοβνα αναστέναξε δυνατά.– Επειδή η διάγνωση είναι προφανής χωρίς τις δικές σου συσκέψεις.

Είμαι μια ηλικιωμένη γυναίκα που δεν μπορεί πλέον να τα βγάλει πέρα μόνη της.

Χρειάζομαι φροντίδα. Ο Αντρέι δουλεύει, είναι άντρας, έχει οικογένεια.

Άρα εσύ πρέπει να ασχολείσαι μαζί μου.Για μερικά δευτερόλεπτα νόμιζα ότι είχα ακούσει λάθος.– Συγγνώμη, τι ακριβώς πρέπει να κάνω εγώ;Η πεθερά μου, καταλαβαίνοντας ότι η συζήτηση είχε επιτέλους φτάσει στο κύριο θέμα, ανασηκώθηκε πάνω στα μαξιλάρια.– Να παραιτηθείς.

Μην κάνεις έτσι.

Δεν θα συμβεί καμία τραγωδία.

Έχεις καλό άντρα, βγάζει καλά χρήματα.

Θα μείνεις εδώ μαζί μου για μερικούς μήνες, θα μαγειρεύεις, θα καθαρίζεις, θα πηγαίνεις για ψώνια, θα φροντίζεις να παίρνω τα φάρμακά μου.

Όταν γίνω καλύτερα, θα επιστρέψεις στα πρότζεκτ σου.Κοίταξα τον Αντρέι.Έστρεψε το βλέμμα του αλλού.Και αυτό ήταν που μου άρεσε λιγότερο απ’ όλα.– Αντρέι – είπα –, η μητέρα σου μόλις τώρα αποφάσισε για τη δουλειά μου.

Σκοπεύεις να πεις κάτι;Έτριψε το γόνατό του με την παλάμη του.– Νομίζω ότι πρώτα πρέπει να καταλάβουμε πόσο σοβαρή είναι η κατάσταση.– Εξαιρετική σκέψη.

Ακριβώς αυτό προτείνω εδώ και δέκα λεπτά.Η Λίντια Πάβλοβνα τράβηξε εκνευρισμένη την κουβέρτα.– Θεέ μου, τι υπάρχει να καταλάβουμε; Εγώ σου λέω ότι δεν είμαι καλά!– Και σας πιστεύω – απάντησα. – Γι’ αυτό ακριβώς ρωτάω για τον γιατρό.Η πεθερά μου με κοίταξε καχύποπτα.– Μην προσποιείσαι ότι νοιάζεσαι.

Βλέπω πολύ καλά πού το πας.– Τότε εξηγήστε μου.

Πού το πάω;– Θέλεις να αποδείξεις στον Αντρέι ότι είμαι μια ιδιότροπη γριά που σας εμποδίζει να ζήσετε τη ζωή σας.

Θέλεις να ξεχάσει οριστικά ότι έχει μητέρα.Ο Αντρέι παρενέβη αμέσως.– Μαμά, κανείς δεν σε ξεχνάει.

Ας μην αρχίσουμε πάλι τα ίδια.– Φυσικά.

Πάντα λες «ας μην αρχίσουμε τα ίδια» όταν η γυναίκα σου αρχίζει να διατάζει – είπε προσβεβλημένη η Λίντια Πάβλοβνα.

Ύστερα γύρισε ξανά προς το μέρος μου. – Δεν σου ζητάω το νεφρό σου.

Σου ζητάω μερικούς μήνες από τη ζωή σου για χάρη της οικογένειας.

Είναι πραγματικά η θέση εργασίας σου πιο σημαντική από έναν άνθρωπο;– Για τη θέση εργασίας μου, πάντως, αποφασίζετε πιο εύκολα απ’ ό,τι για το δικό σας κουτί με σοκολατάκια.Ο Αντρέι με κοίταξε απότομα.Η πεθερά μου ανασηκώθηκε ακόμη περισσότερο.– Άρα αυτή είναι η γνώμη που έχεις για μένα.– Προς το παρόν σκέφτομαι μόνο ότι δηλώσατε πως είστε βαριά άρρωστη, αλλά γιατρό δεν χρειάζεστε.

Αντίθετα, η παραίτησή μου χρειάστηκε αμέσως.– Ιρίνα! – ύψωσε τη φωνή του ο Αντρέι. Συνέχεια στην πρώτη σημείωση παρακάτω, 2. ΜΈΡΟΣ ⬇️ ⬇️ ⬇️ ⬇️

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους