Original Post

Πλήρες Κείμενο:

-Το ξέρω. Το ξέρω πολύ καλά. Εκείνο λοιπόν που συμβαίνει, σ εμένα τουλάχιστον, είναι αυτό που σου έχω πει τόσες φορές.

Νοιώθω να έχω παγώσει.

Δεν υπάρχει μέσα μου πια η ζέστη που υπήρχε για εμάς, για σένα.

Δεν με τραβάει πια κάτι ανάμεσα μας.

Είδες και έρωτα πλέον όποτε κάνουμε, ουσιαστικά το κάνουμε μόνο για σένα.

Ξέρω πόσο καλό σου κάνει γι αυτό και γίνεται.

Δεν δίνω πια ούτε και παίρνω αυτά που θα ήθελα.

Φταις εσύ… φταίω εγώ; Δεν ξέρω να πω. Μάλλον εγώ περισσότερο, το καταλαβαίνω, όμως μέσα μου δεν υπάρχει τίποτα πια, ή σχεδόν τίποτα που να με δένει μαζί σου.

Ξέρω ότι μαζί περάσαμε πολλά, πάρα πολλά.

Τα περάσαμε όμως έμειναν πίσω και τίποτα που να με δένει μαζί σου δεν βλέπω μπροστά μου στο μέλλον να υπάρχει.

Μιλάω για εμένα βέβαια.

Αλλά για εμένα είμαι σίγουρη.

Να το συνεχίσουμε έτσι νομίζω …νόημα δεν έχει.

Αν το κάνουμε ξέρω ότι θα βασανίζεσαι μέρα νύχτα χωρίς ελπίδα, χωρίς νόημα… απλώς ελπίζοντας.

Μα θέλω να ξέρεις ελπίδα από τη μεριά μου δεν υπάρχει. -Δηλαδή τι μου λες τόση ώρα; -Νομίζω ότι σου λέω το προφανές.

Πρέπει να πω τη λέξη; -Ναι για μένα πρέπει να την πεις.

Προσπαθούσα με νύχια και με δόντια να σώσω κάτι ολοκληρωτικά χαμένο, το βλεπα, το ξερα μα και απαθής να μείνω δεν γινόταν, κάτι έπρεπε να κάνω. -Μα δεν θα αλλάξει κάτι. -Λογικέψου, κακιά ώρα είναι θα περάσει.

Κακιά στιγμή.

Ξεκινήσαμε μαζί και ήμασταν δεν ήμασταν είκοσι.

Θα τα κλωτσήσουμε όλα τώρα που κοντεύουμε να τριανταρίσουμε; Τόσα χρόνια στράφι; Η φωνή μου βγαίνει πια δυνατά, έχει χάσει την ηρεμία της, λες κι αν φώναζα κάτι θα γινόταν.

Μα ήθελα να σώσω το άσωστο κι έτσι νόμιζα ότι θα το κατάφερνα.

Ήρεμη ήρθε η φωνή της Ράνιας πίσω, τόσο ήρεμη που πίστεψα πως πλέον δεν την ενδιαφέρει καθόλου το τι λέω, τι κάνω, που πάμε… σχεδόν πια τίποτα. -Τίποτα δεν πάει χαμένο.

Ζήσαμε και όμορφες στιγμές και δύσκολες.

Μάθαμε και από τις δυο.

Ότι και να μας βρήκε νομίζω το αντιμετωπίσαμε όπως έπρεπε.

Ποτέ δεν τραβήξαμε το σχοινί.

Μικροεγωισμοί μπορεί να υπήρχαν αλλά ήταν αυτό που λέει η λέξη, «μικροί» κι από τη μεριά μου κι από τη μεριά σου, πάντα όμως το νοιάξιμο του ενός για τον άλλον ήταν πιο σημαντικό από φτήνιες.

Σε μένα όμως αυτό τελείωσε δεν υπάρχει πια.

Ίσως να είναι τέτοια η φτιαξιά μου και να μην μπορώ να μείνω για πάντα μαζί με κάποιον, να μην έχει να κάνει με πρόσωπα παρά μονάχα μ εμένα.

Όμως αυτή η στιγμή ήρθε.

Ο χρόνος μας πέρασε, τέλειωσε. -Πριν χρόνια εδώ πιο πέρα καθόμασταν ένα βράδυ όταν μου είπες ότι δεν γίνεται να μαστε μαζί κι ότι πάντα θα με σκέφτεσαι κι ότι, ότι , ότι …τόσα πράγματα, τα έλεγες όμως κι έκλαιγες.

Και στο τέλος διαψεύστηκες.

Σημαδιακό μέρος.

Τότε έκλαιγες, σήμερα είσαι ψυχρή, αδιάφορη, παγωμένη.

Είσαι εσύ η «Ράνια μου;» Απορώ.

Η δική μου Ράνια; -Κάποιος έπρεπε να γίνει ο κακός, ο ψυχρός, ο αδιάφορος τώρα που ακόμα είναι σχετικά νωρίς.

Διάλεξα λοιπόν αυτόν τον ρόλο για μένα.

Ας είμαι εγώ η κακιά.

Εσύ το ξέρω δεν θα γινόσουνα ποτέ.

Όμως εσύ είσαι εσύ κι εγώ είμαι εγώ.

Ας αποφασίσει ο χρόνος για το σωστό ή το λάθος το αποψινό.

Άφησε τον χρόνο να αποφασίσει.

Άφησε το έτσι και θα δούμε.

Ίσως ο χρόνος μας ξαναφέρει κοντά κάποια στιγμή, ίσως, δεν ξέρω.

Μπορούμε όμως να βγαίνουμε κάποιες φορές , να μιλάμε, να πηγαίνουμε για μπάνιο αν θέλεις.

Αν θέλεις…. λέω… αν. -Αν θέλω;... αν θέλω;;; Λες… Μπαλώματα δηλαδή… -Καλά. Φεύγω.

Δεν χρειάζεται να με πας σπίτι.

Θα πάω μόνη μου. Καληνύχτα.

Καληνύχτα είπε η Ράνια κι έφυγε.

Δεν γύρισε ούτε μια φορά να κοιτάξει πίσω.

Καληνύχτα είπα μέσα μου.

Γνώριζα ότι αυτή η νύχτα θα ήταν διαφορετική, πολύ διαφορετική από τις άλλες.

Δεν θα κράταγε μόνο λίγες ώρες.

Βδομάδες και μήνες θα κράταγε ίσως και χρόνια, μα κι οι μέρες ίδιες με νύχτες θα λογίζονταν από δω και μπρος στο μέσα μου κι ας ήταν λουσμένες στο φως… για μένα ήταν νύχτες.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους