Όταν μια μάνα ζητά ακόμη Δικαιοσύνη, όλοι μας οφείλουμε να κοιταχτούμε στον καθρέφτη. Η Μαρία Ντόλκα, η μητέρα της 18χρονης Αναστασίας Παπαγγελή που χάθηκε στα Τέμπη, μίλησε για το παιδί της και...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αισθάνθηκα ντροπή.

Ντροπή γιατί μια μάνα, τρεισήμισι χρόνια μετά, πρέπει ακόμη να στέκεται σε δικαστικές αίθουσες και να ζητά αυτό που σε μια κανονική Πολιτεία θα έπρεπε να θεωρείται αυτονόητο: όλη την αλήθεια, πλήρη διερεύνηση και λογοδοσία για όποιον αποδειχθεί ότι έχει ευθύνη.

Και όσο την ακούω, δεν μπορώ να μη σκέφτομαι όλα όσα έχουν προηγηθεί.

Τη σύμβαση 717 και όσα ερευνώνται για τις καθυστερήσεις και την υλοποίησή της.

Τις προειδοποιήσεις για την κατάσταση του σιδηροδρόμου. Την Εξεταστική της Βουλής και τη σκληρή κομματική αντιπαράθεση που άφησε πίσω της περισσότερη δυσπιστία παρά βεβαιότητα στην κοινωνία.

Τη συζήτηση για την αλλοίωση του χώρου μετά τη σύγκρουση.

Τις ειδικές κοινοβουλευτικές και δικαστικές διαδικασίες για πολιτικά πρόσωπα.

Και, πάνω απ’ όλα, τις οικογένειες που δεν έφυγαν ποτέ από εκεί.

Που συνεχίζουν να ψάχνουν, να ρωτούν, να καταθέτουν, να απαιτούν απαντήσεις.

Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη, πολύ πιο δύσκολο, που ως κοινωνία πρέπει κάποια στιγμή να το κοιτάξουμε κατάματα. Ο Κώστας Αχ. Καραμανλής, ο υπουργός Μεταφορών όταν συνέβη η τραγωδία, παραιτήθηκε μετά το δυστύχημα, αλλά λίγους μήνες αργότερα εξελέγη ξανά βουλευτής Σερρών και μάλιστα πρώτος σε ψήφους στην περιφέρειά του.

Αυτό δεν αποτελεί απόδειξη ενοχής ή αθωότητας κανενός — αυτά τα κρίνει η Δικαιοσύνη.

Είναι όμως ένα γεγονός που γεννά ένα πολύ βαθύτερο πολιτικό και κοινωνικό ερώτημα: τι ζητάμε τελικά από αυτούς που επιλέγουμε να μας εκπροσωπούν; Γιατί είναι εύκολο να λέμε συνεχώς «φταίει το πολιτικό σύστημα». Το πολιτικό σύστημα όμως δεν πέφτει από τον ουρανό.

Το εκλέγουμε.

Το ανανεώνουμε.

Το επιβραβεύουμε ή το αποδοκιμάζουμε.

Και ίσως το πιο σκληρό ερώτημα που πρέπει να κάνουμε κάποια στιγμή στον εαυτό μας δεν είναι μόνο «τι κάνουν εκείνοι;», αλλά και «με ποια κριτήρια επιλέγουμε εμείς;» Δεν λέω ότι οι πολίτες είναι υπεύθυνοι για ένα έγκλημα ή για μια τραγωδία.

Αυτό θα ήταν άδικο και παράλογο.

Λέω όμως ότι έχουμε όλοι δημοκρατική ευθύνη για το επίπεδο λογοδοσίας που απαιτούμε.

Αν κάθε φορά που έρχεται η κάλπη ξεχνάμε όσα μας εξόργισαν, αν η κομματική ταυτότητα γίνεται ισχυρότερη από την απαίτηση για θεσμούς, αν συγχωρούμε στους «δικούς μας» όσα δεν θα συγχωρούσαμε ποτέ στους «άλλους», τότε κάποια στιγμή πρέπει να αναρωτηθούμε αν βοηθάμε κι εμείς να αναπαράγεται αυτό που ύστερα καταγγέλλουμε.

Αυτό είναι για μένα το βαθύτερο μάθημα των Τεμπών.

Δεν είναι μόνο μια συζήτηση για έναν υπουργό, μια κυβέρνηση ή ένα κόμμα.

Είναι μια δοκιμασία για το πώς αντιλαμβανόμαστε τη Δημοκρατία, τη Δικαιοσύνη και την προσωπική μας ευθύνη ως πολίτες. Γιατί Δημοκρατία δεν είναι μόνο η ελευθερία να ψηφίζεις όποιον θέλεις.

Είναι και η υποχρέωση να μην κλείνεις τα μάτια όταν αυτός που ψήφισες πρέπει να ελεγχθεί.

Είναι να απαιτείς την ίδια αυστηρότητα για τον δικό σου και για τον αντίπαλο.

Είναι να μην αφήνεις μια κομματική σημαία να γίνεται πιο σημαντική από μια ανθρώπινη ζωή.

Και σήμερα, μπροστά στη Μαρία Ντόλκα, μπροστά σε μια μάνα που ζητά ακόμη να μπορέσει κάποτε να πάει στον τάφο του παιδιού της γνωρίζοντας ότι αποδόθηκε Δικαιοσύνη, νομίζω ότι όλοι έχουμε λόγο να σωπάσουμε για λίγο και να αναρωτηθούμε: Πώς φτάσαμε ως εδώ; Ποιοι μας κυβέρνησαν, πώς λειτούργησαν οι θεσμοί μας, αλλά και τι ανεχτήκαμε εμείς; Και κυρίως: τι θα κάνουμε ώστε να μη θεωρηθεί ποτέ ξανά φυσιολογικό μια οικογένεια να χρειάζεται χρόνια αγώνα για να ακούσει ολόκληρη την αλήθεια; Γιατί οι 57 δεν ήταν αριθμοί.

Ήταν άνθρωποι.

Και η μνήμη τους δεν χρειάζεται κομματικές κραυγές. Χρειάζεται αλήθεια, δικαιοσύνη, λογοδοσία και μια κοινωνία που να μη συνηθίζει ποτέ το αδιανόητο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους