Original Post

Πλήρες Κείμενο:

"Αγαπητέ Νίκο, έχω κλειστεί στο σπίτι μου και ζωγραφίζω με το φόβο ενός ισορροπιστή στο σχοινί του τσίρκου, γιατί η τέχνη έχει μια ευθύνη.

Από μικρός, χωρίς να ξέρω τί είναι τέχνη, μίλαγα πολύ γι' αυτή.

Ήμουν σίγουρος πως μια μέρα θα γινόμουν ζωγράφος.

Δε σπούδασα τη ζωγραφική στις Σχολές Καλών Τεχνών.

Τη ζωγραφική τη σπούδασα διαβάζοντας ποίηση.

Τις κυριότερες επιρροές μου τις είχα από λογοτέχνες.

Αυτοί μου έμαθαν να ''διαβάζω'' ένα γεγονός και να το μεταφέρω μέσα από χρώματα.

Η σχέση μου με τη ζωγραφική είναι εντελώς παρορμητική.

Βρίσκομαι μπροστά σ' ένα χώρο άδειο.

Μια μικρή κουκίδα είναι ικανή να γίνει αφετηρία. Υπακούω... Δεν ξέρω σε τί. Ίσως σε αυτή τη μικρή κουκίδα, ίσως σε αυτόν τον τεράστιο ουρανό, σε αυτή τη γη, σε εσάς, σε εμένα.

Το κάθε έργο έχει τη δική του ιστορία, το δικό του κλίμα.

Η ζωγραφική μου είναι ένα παραμύθι ή μια πραγματικότητα.

Δέχτηκα επιρροές αλλά ουδέποτε εντάχτηκα σε κάποια συγκεκριμένη σχολή ή κίνημα τέχνης.

Το σημαντικό είναι να φτάσεις πέρα από τη ζωγραφική.

Άλλο ζωγράφος, άλλο καλλιτέχνης.

Ο ζωγράφος είναι ένας επαγγελματίας, που φτιάχνει έργα για να τα πουλήσει, υπακούοντας στα γούστα του πελάτη.

Ο καλλιτέχνης είναι ένας επαναστάτης που παίζει τη ζωή του κορώνα γράμματα.

Η ζωγραφική είναι μία πολύ ριψοκίνδυνη υπόθεση.

Είναι ξημέρωμα.

Έχω κουραστεί και δε βλέπω - μόνο σκέπτομαι... Και είναι που πριν από πολλά χρόνια, στο Μιλάνο, μου είχε πει ο Ιόλας: "Ο καλλιτέχνης πρέπει να είναι τυφλός.'' Η τέχνη είναι μια ανάγκη ζωής.

Μια αρρώστια είναι.

Δε θα το έλεγα λύτρωση να είναι κάποιος καλλιτέχνης, θα το έλεγα κατάρα.

Καταραμένος είμαι.

Το έγραφα στο κουδούνι του σπιτιού μου στο Παρίσι.

Όταν δουλεύω βρίσκομαι σε κατάσταση πάθους.

Νιώθω μια βιολογική αναστάτωση.

Νιώθω μια δυσφορία.

Αυτή η προσωπική ανάγκη για έκφραση, που βγαίνει από το στομάχι σου σαν εμετός, φτιάχνει για μένα το έργο.

Κάθε φορά που σχεδιάζω, βγάζω τα σωθικά μου.

Όταν τελειώσω ένα έργο είμαι άδειος.

Σχεδιάζοντας ζεις το έργο.

Κλαις μαζί του.

Πεθαίνεις μαζί του." Αλέξης Ακριθάκης (Απόσπασμα από γράμμα στον Νίκο Σταθούλη) 1939 - 18/9/1994 *Είχα την τιμή να τον γνωρίσω, τόσο όσο, μα έφτασε.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους