Οι υποκλοπές της Vodafone και ο μυστηριώδης θάνατος του Κώστα Τσαλικίδη Το καλοκαίρι του 2004, λίγες εβδομάδες πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, ένα άγνωστο μέχρι τότε σύστημα ηλεκτρονικής...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Για μήνες, οι επικοινωνίες περισσότερων από 100 κρατικών αξιωματούχων της Ελλάδας παρακολουθούνταν χωρίς νόμιμη άδεια.

Ανάμεσα στους στόχους βρίσκονταν ο τότε πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής και μέλη της κυβέρνησής του.

Η επιχείρηση βασίστηκε σε παράνομο λογισμικό που είχε τοποθετηθεί στο σύστημα της εταιρείας και εκμεταλλευόταν τις δυνατότητες του μηχανισμού νόμιμων επισυνδέσεων.

Οι τηλεφωνικές συνομιλίες των στόχων ανακατευθύνονταν σε 14 λεγόμενα «shadow phones» (τηλέφωνα-σκιές), μέσω των οποίων μπορούσαν να παρακολουθούνται.

Το γεγονός ότι το σύστημα λειτουργούσε μέσα στην υποδομή ενός από τους μεγαλύτερους τηλεπικοινωνιακούς παρόχους της χώρας έκανε την υπόθεση εξαιρετικά σοβαρή.

Το παράνομο λογισμικό εντοπίστηκε στις αρχές Μαρτίου του 2005.

Στις 8 Μαρτίου δόθηκε εντολή να απενεργοποιηθεί και να αφαιρεθεί από το δίκτυο.

Μία ημέρα αργότερα, στις 9 Μαρτίου, ο Κώστας Τσαλικίδης, 39 ετών και στέλεχος της Vodafone με τεχνικές αρμοδιότητες στον σχεδιασμό του δικτύου, βρέθηκε νεκρός στο διαμέρισμά του στον Κολωνό.

Είχε βρεθεί απαγχονισμένος στο μπάνιο.

Η χρονική σύμπτωση συγκλόνισε την κοινή γνώμη.

Ο θάνατός του σημειώθηκε μία ημέρα μετά την αφαίρεση του παράνομου λογισμικού και μία ημέρα πριν ενημερωθούν επίσημα οι αρμόδιοι υπουργοί και το πρωθυπουργικό γραφείο για την ύπαρξη του συστήματος υποκλοπών. Ο Τσαλικίδης είχε, σύμφωνα με τα στοιχεία της υπόθεσης, τεχνική σχέση με το λογισμικό που είχε εγκατασταθεί στο δίκτυο, καθώς είχε συμμετάσχει στην παραλαβή λογισμικού από την Ericsson και στις τεχνικές επαφές για τις εκδόσεις του.

Αρχικά ο θάνατός του χαρακτηρίστηκε αυτοκτονία.

Ωστόσο, από την πρώτη στιγμή υπήρξαν ερωτήματα.

Δεν είχε βρεθεί σημείωμα αυτοκτονίας, ενώ μεταγενέστερες πραγματογνωμοσύνες δημιούργησαν αμφιβολίες σχετικά με ορισμένα στοιχεία του θανάτου.

Η υπόθεση έφτασε τελικά στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.

Το 2017 το Δικαστήριο έκρινε ότι η ελληνική έρευνα δεν ήταν επαρκής και αποτελεσματική.

Ιδιαίτερη σημασία είχε το γεγονός ότι οι διαθέσιμες ιατροδικαστικές εκθέσεις δεν έδιναν απολύτως ομοιόμορφη εικόνα και ότι ορισμένα ευρήματα μπορούσαν να είναι ασύμβατα με το σενάριο της αυτοκτονίας. Το Δικαστήριο τόνισε ότι η αυτοκτονία αποτελούσε μία πιθανή εξήγηση, αλλά όχι τη μοναδική.

Μετά την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, η υπόθεση άνοιξε ξανά.

Και το 2018 η Εισαγγελία Πρωτοδικών Αθηνών προχώρησε σε ποινική δίωξη κατά αγνώστων για ανθρωποκτονία από πρόθεση.

Αυτό όμως δεν σήμαινε ότι είχε αποδειχθεί ποιος σκότωσε τον Τσαλικίδη ή ότι είχε αποδειχθεί πως ο θάνατός του συνδεόταν με τις υποκλοπές.

Οι δράστες δεν ταυτοποιήθηκαν.

Η ίδια η υπόθεση των υποκλοπών παρέμεινε επίσης χωρίς οριστική δημόσια απάντηση για την ταυτότητα εκείνων που εγκατέστησαν και χειρίστηκαν το παράνομο σύστημα.

Έτσι, δύο γεγονότα έμειναν για χρόνια δεμένα μεταξύ τους στη δημόσια συζήτηση: μία από τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις τηλεφωνικής κατασκοπείας που αποκαλύφθηκαν ποτέ στην Ελλάδα και ο μυστηριώδης θάνατος ενός τεχνικού στελέχους της εταιρείας, μόλις μία ημέρα πριν η υπόθεση γίνει γνωστή στις ελληνικές αρχές.

Η υπόθεση Τσαλικίδη δεν έχει καταλήξει σε δικαστικά αποδεδειγμένη απάντηση για το αν επρόκειτο για αυτοκτονία ή εγκληματική ενέργεια.

Αυτό ακριβώς είναι και το πιο σκοτεινό της σημείο: περισσότερα από είκοσι χρόνια μετά, η ακριβής αλληλουχία των γεγονότων και η ταυτότητα όσων βρίσκονταν πίσω από την παράνομη παρακολούθηση παραμένουν αντικείμενο ιστορικής και δικαστικής διερεύνησης.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους