Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Στον αθλητισμό είναι απολύτως φυσιολογικό να υπάρχει χάσμα ανάμεσα στην απόδοση και το τελικό αποτέλεσμα.

Μπορείς να εκτελέσεις ένα εξαιρετικό σχέδιο αγώνα, να κυριαρχήσεις στις μεταβάσεις, να ελέγξεις το τέμπο και στο τέλος να φύγεις ηττημένος επειδή η μπάλα απλώς δεν μπήκε, ή γιατί ένα αστάθμητο γεγονός άλλαξε τη ροή.

Συχνά αποδίδουμε αυτή την απόκλιση στην τύχη, στο γραμμένο ή στη θεία βούληση.

Όμως άλλο πράγμα είναι η αποδοχή της συγκυρίας και εντελώς διαφορετικό η μοιρολατρική συμφιλίωση με την αδικία.

Το "έτσι ήταν γραφτό" δεν μπορεί να αποτελεί άλλοθι για κραυγαλέες αποφάσεις που αλλοιώνουν την πραγματικότητα του γηπέδου.

Παρατηρείται τα τελευταία χρόνια μια βολική αλλά βαθιά προβληματική αντίληψη: όταν μια ομάδα εμφανίζεται τακτικά ασύνδετη, υποτονική στην πίεση ψηλά ή χωρίς καθαρό μυαλό στην τελική πάσα, πολλοί σπεύδουν να αποφανθούν πως "δεν δικαιούται να μιλά για τη διαιτησία". Αυτός ο συμψηφισμός είναι λογικό άλμα.

Αν η κακή απόδοση νομιμοποιεί τα διαιτητικά σφάλματα, τότε με την ίδια στρεβλή λογική θα έπρεπε μια ομάδα που είναι σε κακή βραδιά να τυγχάνει ευνοϊκής μεταχείρισης απλώς και μόνο για να διατηρήσει το σερί της.

Κάθε αγώνας είναι μια αυτόνομη ιστορία.

Ένα διαιτητικό λάθος σε κρίσιμο ματς δεν αφαιρεί απλώς τρεις βαθμούς από τον πίνακα, αλλά διαλύει την ψυχολογία, ακυρώνει την προσπάθεια εβδομάδων και μπορεί να εκτροχιάσει ολόκληρη τη σεζόν.

Η εικόνα του πρόσφατου ντέρμπι στο "Μετροπολιτάνο" για το πρωτάθλημα αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της ανισορροπίας. Η Ατλέτικο επικράτησε με 2-1, όμως το αποτέλεσμα δεν διαμορφώθηκε σε κενό αέρα, αλλά κάτω από διαιτητικές αποφάσεις που απορρύθμισαν πλήρως τη στρατηγική μάχη των δύο πάγκων.

Στο πρώτο ημίχρονο, η ένταση στα μαρκαρίσματα των γηπεδούχων ξεπέρασε τα όρια του δυναμικού παιχνιδιού: - Τα σκληρά μαρκαρίσματα πάνω στον Μπελιγκχαμ και τον Γκιουλέρ είχαν τα χαρακτηριστικά επικίνδυνου παιχνιδιού που επισύρουν απευθείας κόκκινη κάρτα, αλλά παραδόξως τιμωρήθηκε με κίτρινη ο ίδιος ο Άγγλος μέσος για διαμαρτυρία. - Στην περιοχή της Ατλέτικο υπήρξε πεντακάθαρη περίπτωση επαφής της μπάλας με το χέρι από τον Πουμπίλ, φάση που δεν αξιολογήθηκε ούτε καν μέσω του VAR. - Αντί να μείνουν οι γηπεδούχοι με παίκτη λιγότερο, η αποβολή του Χάουσεν στις αρχές του δεύτερου μέρους –αν και ορθή βάσει κανονισμού ως διακοπή προφανούς ευκαιρίας για γκολ– μετέτρεψε τη Ρεάλ σε κυνηγό με αριθμητικό μειονέκτημα, ανατρέποντας πλήρως τις τακτικές ισορροπίες.

Το κλίμα έγινε ακόμα πιο οξύ εκτός αγωνιστικού χώρου.

Η ανάρτηση του Πουμπίλ με φωτογραφία από το σκληρό μαρκάρισμα πάνω στον Εμπαπέ και το συνοδευτικό εικονίδιο έκρηξης, καθώς και τα ειρωνικά σχόλια παικτών της Μπαρτσελόνα –όπως του Γιαμάλ– κάτω από αυτήν, αναδεικνύουν μια τοξική διάθεση εξωαγωνιστικού χλευασμού.

Τι δουλειά έχει ένας αντίπαλος ποδοσφαιριστής να επιχαίρει για ένα αντιαθλητικό μαρκάρισμα σε έναν αγώνα στον οποίο δεν συμμετείχε καν; Κανείς δεν υποστηρίζει την τοξική προκαταβολική πίεση προς τους διαιτητές.

Οι πρακτικές προπαγάνδας και τα βίντεο σκοπιμότητας πριν από τα μεγάλα παιχνίδια –από όπου κι αν προέρχονται– δυναμιτίζουν το κλίμα και δεν τιμούν κανέναν οργανισμό.

Όταν όμως η σέντρα γίνει, οι απαιτήσεις αλλάζουν.

Η διαιτησία οφείλει να είναι αλάνθαστη στα θεμελιώδη, ειδικά στην εποχή του VAR, των πολλαπλών καμερών υψηλής ευκρίνειας και των γραμμών οφσάιντ.

Δεν γίνεται να απαιτούμε σύγχρονο, γρήγορο ποδόσφαιρο υψηλής έντασης και ταυτόχρονα να ανεχόμαστε πρωτόγονες διαιτητικές αποφάσεις.

Η ιστορική συνέντευξη Τύπου του Μουρίνιο, όταν παρέθεσε γραπτώς και με αποδείξεις τη λίστα των σφαλμάτων εις βάρος της ομάδας του, παραμένει σημείο αναφοράς: - Όταν τα λάθη είναι επαναλαμβανόμενα και εξόφθαλμα, η δημόσια καταγγελία και οι επίσημες ανακοινώσεις δεν αποτελούν "άλλοθι ηττημένου", αλλά πράξη αυτοπροστασίας απέναντι στην αυθαιρεσία. - Το ίδιο ισχύει για όλους τους συλλόγους.

Όταν οι οπαδοί της Μπαρτσελόνα διαμαρτύρονται για αποκλεισμούς στο Τσάμπιονς Λιγκ, έχουν κάθε δικαίωμα να εστιάζουν στα διαιτητικά λάθη, ακόμα κι αν η δική τους αμυντική γραμμή υπέπεσε σε παιδαριώδη σφάλματα.

Το ένα δεν αναιρεί το άλλο.

Η τακτική κριτική ανήκει στον προπονητή και στους αναλυτές, αλλά η απαίτηση για καθαρούς κανόνες ανήκει σε όποιον αγαπά το άθλημα.

Μια τυπική συγγνώμη από την επιτροπή διαιτησίας την επόμενη ημέρα δεν αποκαθιστά τίποτα απολύτως. Αντί να προσφέρει κάθαρση, λειτουργεί ως απλή επικύρωση ενός προαναγγελθέντος σκανδάλου.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους