Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ψάχνουμε πάλι σύννεφο για να πέσουμε. Μετά τον θάνατο του Μαζωνάκη, ανακαλύψαμε ότι υπάρχουν υπνωτιστές, τσαρλατάνοι με δήθεν επιστημονικούς προσδιορισμούς και τίτλους, απατεώνες της ελπίδας γενικώς Γιατί συμβαίνουν αυτά το 2026; Μια από τις εξηγήσεις είναι ότι ο σύγχρονος άνθρωπος δεν ζητάει θεραπεία , αλλά συνταγή ζωής.

Ζητάει κάποιον να του πει τι θα κάνει για να είναι ευτυχισμένος.

Ο σύγχρονος άνθρωπος μοιάζει με τον σκύλο που κυνηγάει την ουρά του.

Ετσι κυνηγάει την ευτυχία του.

Αλλά προσέξτε.

Κυνηγάει όχι την ευτυχία που θα προκύψει από την προσπάθειά του αλλά αυτή που θα του προσφερθεί.

Υπάρχει ένα μεγάλο έγκλημα του οποίου είμαστε θύματα.

Η ευτυχία δεν παρουσιάζεται ως εναλλαγή μέσα στη ζωή που προέρχεται από όσα κάνουμε αλλά ως μια γενική κατάσταση που κάποιος μας χρωστάει.

Ο πόνος και ο κόπος έχουν ενοχοποιηθεί.

Δεν είναι μια φυσική κατάσταση την οποία αναγκαστικά ζούμε και από αυτή μαθαίνουμε να επιβιώνουμε ή και να ευτυχούμε, αλλά ως αρρώστια.

Προστατεύουμε τα παιδιά μας από την έκθεση και τον πόνο, από τον κόπο και την προσπάθεια.

Δημιουργούμε ένα είδος αυτοευνουχισμενου ανήμπορου ανθρώπου.

Οποιος διαφωνεί ας δει τον τζίρο της βιομηχανίας ψυχοφαρμάκων.

Ετσι ψάχνουμε τη συνταγή της ευτυχίας.

Οχι πια στην καφετζού της γειτονιάς αλλά σε όποιον το υπόσχεται με φανταχτερούς τίτλους.

Μέσα σε αυτή την προσπάθεια και την αγωνία, συνηθίσαμε βολικά, να ψυχολογικοποιούμε τα προβλήματα.

Να φεύγουμε από την ευθύνη και να πετάμε την μπάλα στην εξέδρα.

Δεν φταίμε εμείς, δεν φταίνε οι πραγματικές συνθήκες, οι πολιτικές , αλλά φταίει ένα τραύμα.

Είναι ο όρος της εποχής το τραύμα.

Ναι οι άνθρωποι έχουν τραύματα αλλά για όσα κάνουν οι άνθρωποι δεν φταίνε τα τραύματα.

Και αν φταίνε δεν φταίνε με τις ερμηνείες που δίνει ο καθένας.

Σκεφθείτε έναν άνθρωπο 40 χρονών.

Κάποτε του είπε η μάνα του «χάσου από τα μάτια μου». Και πιστεύει ότι το πρόβλημα στη ζωή του είναι αυτό το τραύμα; Επίσης πρέπει να δεχθούμε ότι τα υπόλοιπα 35 χρόνια της ζωής του δεν είχε βούληση και λογική να διαμορφώσει τη ζωή του; Ζούμε μια καταστροφική μόδα: ότι οι γονείς μας ήταν κακοποιητες, ότι οι γύρω μας είναι τοξικοί και φταίνε και ότι εμείς είμαστε θύματα.

Ναι είμαστε για άλλο λόγο.

Είμαστε θύματα ενός θέλω που το κάνουμε κέντρο του κόσμου.

Δεν υπάρχουν όμως κομπογιαννίτες μόνο της σωματικής υγείας αλλά και της ψυχικής υγείας.

Εδώ και καιρό βλέπω στο instagram διάφορους ψυχολόγους ή δήθεν ψυχολόγους που επικαλούνται εντυπωσιακούς τίτλους (όπως έκαναν οι γιατροί του Μαζωνάκη με την κβαντική ιατρική) να δίνουν συνταγές ζωής.

Διάφοροι απόφοιτοι εργαστηρίων ψυχοθεραπείας ή ψυχοκεντρικοτητας,life coach και άλλα εντυπωσιακά, να λένε πώς πρέπει να συμπεριφερθεί ο καθένας στη σχέση του.

Παίρνουν διάφορους ψυχιατρικούς όρους όπως ναρκισσιστικός, χειραγωγητικός, μακιαβελικός και τις εμφανίζουν ως τυπολογία συμπεριφοράς ανθρώπων.

Καλούν τον καθένα να αναγνωρίσει τη σχέση και το σύντροφό του με αυτά τα χαρακτηριστικά.

Δίνουν και συμβουλές για το τι κάνει ένας ερωτευμένος ή πονεμένος ή πικραμένος.

Δίνουν τη συνταγή της προσωπικής ευτυχίας.

Μερικές κυρίες μάλιστα προσθέτουν και την προσωπική εμπειρία ως έμπειρες όχι μόνο στα ψυχικά αλλά και τα ερωτικά.

Το κοινό καταναλώνει, πληρώνει και θεωρεί ότι η ζωή γύρω του είναι σειρά από ατυχίες που τον έχουν καταστήσει θύμα.

Των άλλων πάντα.

Και αν είσαι θύμα , ως γνωστόν,έχεις πάντα δίκιο.

Η επιστημονική κοινότητα κοιτάει άπραγη και αφήνει να θεοποιείται η μέθοδος της ψυχικής πλέον εξαπάτησης πίσω από την οποία υπάρχει ένας τεράστιος τζίρος.

Οποιος τολμήσει να αμφισβητήσει γίνεται άκαρδος, δεν έχει α συναίσθηση (άλλη λέξη της μόδας)και απόλυτος.

Δεν θέλω να σας στεναχωρήσω, αλλά αυτό που λέμε ψυχή είναι ένα σύνολο βιολογικών λειτουργιών, ορμονών, νευροσυνάψεων , νευριδιαβιβαστών.

Αν θεωρείτε ότι μπορεί να το γιατρέψει μια θεωρία ή αυταπάτη ότι φταίνε οι άλλοι τότε θα ξαναπέσουμε από τα σύννεφα. Ως κοινωνία πλέον

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους