«Οι Αχαιοί! Τους θυμάμαι, πώς αλλιώς; Δεν ήταν καμιά θαυμαστή φυλή, όμως το αίμα τους είχε κάτι, που θύμιζε κρασί από βασιλικούς ασκούς, η γλώσσα τους γεννούσε πόθο σχεδόν σωματικό, που αν δεν είχες...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Έτσι νομίζω την πάτησαν μαζί τους και οι θεοί, παγιδεύτηκαν από τη γοητεία τους και ασχολήθηκαν μαζί τους με το παραπάνω.

Γι’ αυτό και οι Αχαιοί φορούσαν τη μάσκα της αυταρέσκειας και καμάρωναν το είδωλό τους στον γυαλισμένο χαλκό.

Προφανώς και με περιφρονούσαν, στον κόσμο τους ένας υπηρέτης δεν μπορούσε να έχει μερίδιο στη δόξα των πριγκήπων και των αθανάτων.

Η περιφρόνηση που έδειχναν στους ταπεινούς ήταν άλλης υφής από αυτήν των Τρώων.

Οι γιοι του Πριάμου δεν φαντάζονταν πόσο εύθραυστα μπορούν να γίνουν όλα τα ανθρώπινα και στα δύσκολα λύγιζαν. Οι Αχαιοί όμως είχαν υιοθετήσει το σφρίγος και την ομορφιά ενός λευκού ταύρου, που με σταθερό βήμα ανεβαίνει τα σκαλοπάτια του βωμού». Έτσι περιγράφει ο πρωταγωνιστής του Ισίδωρου Ζουγρού στα «χάλκινα κατώφλια» τους Αχαιούς των Ομηρικών Επών.

Εκείνους που παρατάχθηκαν έξω από την Τροία σ΄ένα πόλεμο για την ομορφιά αλλά και για την εξουσία.

Στα «χάλκινα κατώφλια» η περιγραφή δεν γίνεται μέσα από τα μάτια ενός ραψωδού, ούτε μέσα από την ποίηση ενός βάρδου.

Την ιστορία αφηγείται ένα «αγόρι που ακούει Φωνές». 'Ενα αγόρι χωρίς όνομα, το οποίο γεννήθηκε σ΄ένα χωριό στις όχθες του ποταμιού Αξιού, κάπου στην αρχαία γη της Παιονίας.

Η μοίρα τον έφερε αρχικά στο Ιερό της Λευκής Θεάς - εδώ ο συγγραφέας δένει την ιστορία του με το έργο του σπουδαίου Ρόμπερτ Γκρέιβς και τα Καβείρια Μυστήρια- στη συνέχεια στην Τροία και λίγο μετά την έναρξη του πολέμου, στο στρατόπεδο των Αχαιών, όπου δένει τη μοίρα του με τον Οδυσσέα, ο οποίος τον ονομάζει Λύκαστο, δηλαδή ο λευκός ή αυτός που φέρνει το φως.

Η ροή της ιστορίας μας παρουσιάζεται μέσα από τα μάτια του Λύκαστου, ο οποίος δεν είναι πολέμαρχος, πολεμιστής ή κάποιος ευγενής, αλλά ένας δούλος, ο τελευταίος τροχός της αμάξης καθώς αυτή τρέχει για να συνεχίσει το πεπρωμένο της.

Είναι ένας παρατηρητής έξω ακριβώς από τα «χάλκινα κατώφλια» των βασιλικών οίκων και των παλατιών των Θεών.

Κι όμως η μοίρα συχνά παίζει περίεργα παιχνίδια και αρκεί ένα πετραδάκι για να αλλάξει θέση στους τροχούς της άμαξας και ο Λύκαστος να βρεθεί σε θέση όπου θα μπορεί να επηρεάσει την εξέλιξη της. Ο Ισίδωρος Ζουργός, έχοντας μελετήσει σε βάθος (η παράθεση των πολλαπλών πηγών στο τέλος του βιβλίου του είναι ενδεικτική της μελέτης του), παρουσιάζει ένα ιστορικό μυθιστόρημα που κινείται στην εποχή του Τρωϊκού Πολέμου και στις ανακατατάξεις των ισορροπιών στη λεκάνη της Μεσογείου την ώρα που οι θύρες στα «χάλκινα κατώφλια» ανοιγοκλείνουν καθώς οι ήρωες μας προσπαθούν να ακολουθήσουν το πεπρωμένο τους.

Αν και το ιστορικό μυθιστόρημα είναι το πιο δύσκολο είδος, ο συγγραφέας αναπαριστά μέσα στις σελίδες του μια ολόκληρη εποχή, δείχνοντας τις ροές της παρακμής που δημιουργεί ο πόλεμος και τον τρόπο που το ανθρώπινο μυαλό μπορεί να αρρωστήσει από μίσος και ζήλια.

Με συγγραφική δεινότητα ξεπερνά τους σκοπέλους, καθώς μας πλοηγεί σε μια εποχή γεμάτη μυστήρια και τέρατα και καταφέρνει να παντρέψει την επιστροφή του Οδυσσέα με την Μέση Ανατολή. 'Εχοντας ως πυρήνα της διήγησής του τη «διαλεκτική του αφέντη και του δούλου», όπου αφέντης είναι ο Οδυσσέας και δούλος ο Λύκαστος όπως παρουσιάζεται στο έργο του Χέγκελ «Η Φαινομενολογία του Πνεύματος» (1807), δημιουργεί μια ιστορία μέσα στην ιστορία.

Μια ιστορία η οποία θα μπορούσε να εξηγήσει και τα ταξίδια του Οδυσσέα μέσα από μια διαφορετική αναδιήγηση (Retelling). Καθώς τα «χάλκινα κατώφλια» του οίκου του Οδυσσέα στην Ιθάκη ξεθωριάζουν, έπειτα από την πολύχρονη περιπέτεια στη θάλασσα, ο αναγνώστης συνειδητοποιεί το τέλος μιας ολόκληρης εποχής και τη σημασία της ηθικής σ΄έναν κόσμο συγκρούσεων. Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Πατάκη-Patakis Publishers #bookstoread #patakisbooks #HistoryBooks

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους