Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τι Ελλάδα θα παραδώσουμε στα παιδιά μας? Τα σχολεία κλείνουν τα χωριά αδειάζουν... Μιλάμε για την ακρίβεια.

Μιλάμε για την αγροτιά.

Μιλάμε για τις δουλειές.

Μιλάμε για την οικονομία.

Αλλά υπάρχει ένα πρόβλημα που τα ξεπερνά όλα.

Το δημογραφικό.

Γιατί μπορεί να φτιάξεις δρόμους, εργοστάσια, σπίτια και υποδομές.

Αν όμως δεν υπάρχουν αρκετοί νέοι άνθρωποι για να ζήσουν, να εργαστούν, να κάνουν οικογένειες και να συνεχίσουν αυτή τη χώρα, τότε ποιο ακριβώς είναι το μέλλον μας; Τα επίσημα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ είναι σκληρά.

Το 2024 γεννήθηκαν στην Ελλάδα 68.467 παιδιά.

Την ίδια χρονιά πέθαναν 126.916 άνθρωποι.

Δηλαδή μέσα σε έναν χρόνο είχαμε 58.449 περισσότερους θανάτους από γεννήσεις.

Και οι γεννήσεις μειώθηκαν ακόμη περισσότερο σε σχέση με το 2023.

Αυτό δεν είναι ένας αριθμός σε έναν πίνακα.

Είναι σχολεία που δυσκολεύονται να γεμίσουν.

Είναι χωριά που αδειάζουν.

Είναι λιγότερα παιδιά στις γειτονιές.

Είναι λιγότεροι νέοι στα χωράφια.

Είναι λιγότεροι άνθρωποι που θα δουλέψουν, θα δημιουργήσουν και θα στηρίξουν την κοινωνία αύριο.

Και τότε έρχεται το ερώτημα: ΤΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ; Δεν αρκεί να λέμε στους νέους «κάντε παιδιά». Πρέπει να δημιουργήσουμε μια Ελλάδα στην οποία ένας νέος άνθρωπος θα μπορεί πραγματικά να αποφασίσει να κάνει οικογένεια. ΠΡΩΤΑ ΑΠ' ΟΛΑ, ΣΤΕΓΗ.

Ένα νέο ζευγάρι που πληρώνει ένα τεράστιο ενοίκιο ή μια δόση, μαζί με παιδικό σταθμό, έξοδα παιδιών και καθημερινές ανάγκες, δύσκολα θα αποφασίσει για δεύτερο ή τρίτο παιδί.

Η δημογραφική πολιτική πρέπει να συνδεθεί με τη στεγαστική πολιτική. ΔΕΥΤΕΡΟ, ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ.

Δεν μιλάω μόνο για ένα επίδομα όταν γεννηθεί ένα παιδί.

Χρειάζεται σταθερή στήριξη της οικογένειας σε βάθος χρόνου.

Φορολογική ελάφρυνση ανά παιδί.

Παιδικοί σταθμοί.

Στήριξη των πολύτεκνων οικογενειών.

Μέτρα που να κάνουν το δεύτερο και το τρίτο παιδί οικονομικά εφικτή επιλογή. ΤΡΙΤΟ, ΝΑ ΜΠΟΡΕΙ Ο ΝΕΟΣ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙ ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΤΟΥ.

Εδώ συνδέεται το δημογραφικό με αυτό που έγραψα στην προηγούμενη ανάρτηση για την ελληνική ύπαιθρο.

Δεν μπορείς να ζητάς από έναν νέο να μείνει στο χωριό όταν δεν υπάρχει δουλειά, παραγωγή, σχολείο, υπηρεσίες και εισόδημα.

Αν κλείσει το χωράφι, το μαγαζί, το σχολείο και η τοπική οικονομία, κάποια στιγμή αδειάζει και το χωριό.

Δεν αρκεί να κρατήσουμε τους νέους στην Ελλάδα.

Πρέπει να τους δώσουμε λόγο να μείνουν και στον τόπο τους. ΤΕΤΑΡΤΟ, ΝΑ ΞΑΝΑΓΙΝΕΙ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΗ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ. Γεωργία. Κτηνοτροφία. Μεταποίηση.

Μικρές επιχειρήσεις. Τουρισμός.

Νέες τεχνολογίες.

Τηλεργασία όπου μπορεί να εφαρμοστεί.

Να μπορεί ένας νέος άνθρωπος να ζήσει αξιοπρεπώς στην Κόρινθο, στην Αρκαδία, στην Ήπειρο, στη Θράκη, στην Κρήτη, στη Μακεδονία και σε κάθε γωνιά της Ελλάδας. ΠΕΜΠΤΟ, ΝΑ ΓΥΡΙΣΟΥΝ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΥ ΕΦΥΓΑΝ.

Έχουμε μια ολόκληρη γενιά ανθρώπων που έφυγαν στο εξωτερικό.

Άνθρωποι μορφωμένοι, εργατικοί, σε παραγωγική ηλικία.

Αν δημιουργηθούν πραγματικές συνθήκες επιστροφής, ένας άνθρωπος που είναι σήμερα 30 ή 40 ετών μπορεί αύριο να επιστρέψει, να κάνει οικογένεια και να δημιουργήσει εδώ.

Δεν χρειάζεται να περιμένουμε 20 χρόνια για να μεγαλώσει μια νέα γενιά. ΚΑΙ ΠΑΝΩ ΑΠ' ΟΛΑ, ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΜΑΚΡΟΧΡΟΝΙΟΣ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ.

Το δημογραφικό δεν αντιμετωπίζεται σε μία τετραετία.

Ένα παιδί που θα γεννηθεί σήμερα θα χρειαστεί περίπου δύο δεκαετίες μέχρι να μπει στην παραγωγική ηλικία.

Άρα χρειάζεται σχέδιο 20 και 30 ετών.

Όχι κάθε λίγα χρόνια καινούριο σύνθημα. --- Και υπάρχει κάτι ακόμη που θέλω να πω ως πατέρας.

Εμείς κάποια στιγμή θα φύγουμε.

Τα παιδιά μας όμως θα μείνουν.

Αυτά θα ζήσουν με τις αποφάσεις που παίρνουμε σήμερα.

Θα ζήσουν με το αν θα υπάρχουν ζωντανά χωριά ή άδεια σπίτια.

Με το αν θα υπάρχουν ελληνικές επιχειρήσεις και παραγωγοί.

Με το αν θα υπάρχει δουλειά.

Με το αν θα μπορούν να κάνουν οικογένεια.

Με το αν η Ελλάδα θα έχει μια δυνατή παραγωγική βάση ή θα εξαρτάται όλο και περισσότερο από εισαγωγές.

Γι' αυτό το δημογραφικό δεν είναι θέμα μόνο των γονιών.

Δεν είναι θέμα μόνο της κυβέρνησης.

Δεν είναι θέμα μόνο των νέων.

Είναι θέμα ολόκληρης της κοινωνίας.

Γιατί στο τέλος η ερώτηση είναι μία: ΤΙ ΕΛΛΑΔΑ ΘΑ ΠΑΡΑΔΩΣΟΥΜΕ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ; Μια Ελλάδα με ζωντανά χωριά, παραγωγή, οικογένειες, δουλειές και μέλλον; Ή μια Ελλάδα με όλο και λιγότερα παιδιά, όλο και περισσότερους ηλικιωμένους και όλο και περισσότερα άδεια σπίτια; Εγώ δεν θέλω να περιμένω να μάθουμε την απάντηση όταν θα είναι πλέον αργά. Εσείς πώς βλέπετε το μέλλον των παιδιών μας; Γεώργιος Μπαλής Αγρότης – Παραγωγός

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους