Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τώρα θα καταλάβετε γιατί ο Άδωνις καλύπτει τον Πατούλη ως σωματοφύλακας του.

Έχει λερωμενη την φωλιά του και πρέπει να πάραιτηθει .. . Το τεκμηριωμένο είναι ότι ο Άδωνις Γεωργιάδης είχε πράγματι στο παρελθόν εμπορική τηλεοπτική δραστηριότητα με προϊόντα της Nanobionic.

Ο ίδιος το 2017 είχε γράψει ότι έκανε τρεις τηλεοπτικές εκπομπές για τα συγκεκριμένα γιλέκα και ότι η εκπομπή του είχε εμπορικό χαρακτήρα.

Ταυτόχρονα υποστήριζε ότι δεν τα παρουσίαζε ως ιατρικά προϊόντα ή ως θεραπεία.

Σαν τι τα παρουσιάζες Άδωνι ; Ως παραϊατρικη ;; Να το δούμε ; Ο Γεωργιάδης δεν περιοριζόταν στο «εγώ το φοράω και μου αρέσει». Στην εκπομπή παρουσιάστηκαν, μεταξύ άλλων, οι εξής ισχυρισμοί: ότι φορώντας το γιλέκο «περνάνε όλοι οι πόνοι και όλη η κούραση», ότι αυξάνει την κυκλοφορία του αίματος και έτσι μειώνει μυοσκελετικούς πόνους, ότι υπήρχαν άνθρωποι με σοβαρά προβλήματα πόνου και κινητικότητας που παρουσίασαν «τρομερά αποτελέσματα», ότι άνθρωποι που δεν μπορούσαν να περπατήσουν ή να σηκωθούν από το κρεβάτι μπορούσαν πλέον να κινηθούν, ότι η ζώνη μειώνει τους πόνους, ότι η μπαντάνα μειώνει ημικρανίες και πονοκεφάλους, ότι τα αποτελέσματα είναι άμεσα και «συγκλονιστικα.. Και υπάρχει ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον σημείο: στο τέλος της εκπομπής αναφερόταν ότι το προϊόν δεν είναι θεραπευτικό ή ιατρικό προϊόν και δεν είναι φάρμακο Και τότε τι είναι;; Δηλαδή έχουμε μια πολύ χαρακτηριστική αντίφαση: Από τη μία: «Δεν είναι ιατρικό προϊόν, δεν είναι φάρμακο.» Από την άλλη, μέσα στην ίδια εμπορική παρουσίαση: «σου περνάνε όλοι οι πόνοι», άνθρωποι με σοβαρά προβλήματα κινητικότητας ξαναπερπατούν, μειώνονται πόνοι και ημικρανίες κ.λπ. Και δεν μιλάμε απλώς για ένα προϊόν που φορούσε ο ίδιος . Ο ίδιος ο Γεωργιάδης δήλωνε ότι η εκπομπή του είχε εμπορικό χαρακτήρα και ήταν πληρωμένος χρόνος, ενώ ανέφερε ότι έκανε τρεις εκπομπές για τα γιλέκα.

Μάλιστα, σε άλλο απόσπασμα που αναπαράγεται από αρχειακό υλικό, παρουσίαζε το γιλέκο ως προϊόν των 179 ευρώ, λέγοντας ότι μέσω της τηλεοπτικής εκπομπής θα μπορούσε ο τηλεθεατής να το πάρει 119 ευρώ.

Και υπάρχει ακόμη ένα θέμα που αξίζει να προσέξουμε: Σύμφωνα με έρευνα για τους ισχυρισμούς περί «κλινικών μελετών», πατεντών και επιστημονικών αποδείξεων ,.. αμφισβήτηθηκαν τεκμηριωμένα αρκετά από τα επιχειρήματα που χρησιμοποιήθηκαν στην εκπομπή.

Αναφέρθηκε επίσης παλαιότερη υπόθεση με πρόστιμο €150.000 για παραπλανητική διαφήμιση σχετικά με τα ίδια προϊόντα σε άλλη τηλεοπτική εκπομπη.

Δεν χρειάζεται να πούμε: «Ο Άδωνις πουλούσε θεραπεία.» Αυτό είναι ήδη ερμηνεία.

Έχουμε κάτι πολύ πιο δυνατό και απολύτως ελέγξιμο: Ο σημερινός υπουργός Υγείας συμμετείχε το 2017 σε τηλεοπτική εμπορική προώθηση προϊόντος για το οποίο στην ίδια εκπομπή ακούστηκαν ισχυρισμοί για ανακούφιση πόνων, βελτίωση κινητικότητας, ημικρανίες κ.λπ., ενώ στο τέλος διευκρινιζόταν ότι δεν ήταν ιατρικό προϊόν ή φάρμακο.

Και σήμερα ο ίδιος υπουργός βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της συζήτησης για το τι αποτελεί επιστημονικά τεκμηριωμένη ιατρική πρακτική και τι όχι.

Αυτό είναι πραγματικό δημοσιογραφικό ερώτημα.

Όχι επειδή αποδεικνύει ότι σήμερα έκανε κάτι παράνομο ή ότι συνδέεται με την υπόθεση Μαζωνάκη — κάτι τέτοιο δεν προκύπτει από τα παραπάνω στοιχεία — αλλά επειδή δημιουργεί ένα απολύτως θεμιτό ερώτημα συνέπειας: «Κύριε υπουργέ, όταν σήμερα ζητάτε από τους πολίτες να ξεχωρίζουν την επιστήμη από την παραϊατρική, μπορείτε να εξηγήσετε στους πολίτες τι ακριβώς παρουσιάζατε και πουλούσατε τότε στην τηλεόραση;» . Το επιχείρημα «δεν τα παρουσίαζα ως ιατρικά προϊόντα» δεν απαντά από μόνο του στο ερώτημα γιατί να αγοράσει κάποιος ένα “νανογιλέκο” και ποια ιδιότητα υποσχόταν ότι είχε το προϊόν.

Άλλο η νομική διατύπωση μιας παρουσίασης και άλλο το συνολικό εμπορικό μήνυμα.

Και εδώ υπάρχουν συγκεκριμένα πράγματα που μπορούν να ελεγχθούν: τι ακριβώς έλεγε στις εκπομπές, τι υποσχόταν η διαφήμιση, ποιες ιδιότητες απέδιδε στο προϊόν και τι έγραφε τότε η ίδια η εταιρεία.

Άρα θα το έθετα δημοσιογραφικά πολύ απλά: «Μπορεί κάποιος να λέει ότι δεν πουλούσε ένα προϊόν ως θεραπευτικό.

Το ερώτημα όμως παραμένει: τότε τι ακριβώς πουλούσε; Γιατί κάποιος να πληρώσει για ένα “νανογιλέκο”; Ποια ιδιότητα του προϊόντος διαφημιζόταν; Τι υποσχόταν στον καταναλωτή; Γιατί άλλο να λες “δεν είναι φάρμακο” και άλλο να εξηγείς στον τηλεθεατή γιατί πρέπει να το αγοράσει.

Και σήμερα, όταν ο ίδιος άνθρωπος βρίσκεται στη θέση του υπουργού Υγείας και μιλά για την ανάγκη ελέγχου της παραϊατρικής αγοράς, είναι απολύτως θεμιτό να του ζητείται να εξηγήσει δημόσια εκείνη την παλαιότερη εμπορική δραστηριότητά του.

Όχι επειδή αποδεικνύει από μόνη της κάτι για τη σημερινή υπόθεση.

Αλλά επειδή η δημόσια θέση απαιτεί να απαντώνται και τα άβολα ερωτήματα — ιδιαίτερα όταν αυτά αφορούν τον ίδιο χώρο.» Και σήμερα, ως υπουργός Υγείας, είναι ο ίδιος που δηλώνει ότι όταν κάποιος ακούει «κβαντική ιατρική» πρέπει να απομακρύνεται, επειδή δεν αποτελεί αναγνωρισμένη επιστημονική ιατρική πρακτική.

Άρα η ενδιαφέρουσα ερώτηση δεν είναι «ο Άδωνις κάλυψε τον Πατούλη επειδή πουλούσε νανογιλέκα» — αυτό θα ήταν συμπέρασμα για το κίνητρό του και δεν έχουμε τεκμήριο γι' αυτό.

Η πολύ πιο δυνατή δημοσιογραφική ερώτηση είναι: «Πώς γίνεται ο υπουργός Υγείας που σήμερα πρωταγωνιστεί στην προσπάθεια ελέγχου των παραϊατρικών και εναλλακτικών πρακτικών, να παρεμβαίνει στη συνέντευξη Τύπου τη στιγμή που δημοσιογράφος ζητά από τον πρόεδρο του ΙΣΑ απαντήσεις για τους ελέγχους, αντί να αφήσει τον ίδιο τον αρμόδιο θεσμικό εκπρόσωπο να απαντήσει;» Και υπάρχει και δεύτερο επίπεδο: ο ίδιος ο Γεωργιάδης είπε ότι το κράτος έχει ευθύνη στην υπόθεση Μαζωνάκη και ότι ενδεχομένως χρειάζονταν περισσότεροι έλεγχοι και ενημέρωση του κοινού. Επομένως, Δεν χρειάζεται να κατηγορήσουμε κανέναν για «κάλυψη». Αρκεί να παρακολουθήσουμε ποιος ρωτά, ποιος πρέπει να απαντήσει, ποιος τελικά απαντά και ποιος δεν προλαβαίνει να απαντήσει.

Εκεί αρχίζει η δημοσιογραφία.

Και ειδικά στην υπόθεση Μαζωνάκη, όπου το θέμα αφορά ακριβώς ελέγχους ιδιωτικών ιατρείων και πρακτικές που παρουσιάζονται ως ιατρικές, αυτή η αλληλουχία αξίζει να εξεταστεί πολύ προσεκτικά..

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους