Καλίνινγκραντ 2020: Η κατηγορική προσταγή του Ντίνου Μήτογλου Αρχές του 2020 ο Παναθηναϊκός με τον Ρικ Πιτίνο ξανά στον πάγκο ταξιδεύει σε ένα από τα πιο ιδιαίτερα μέρη στην Ευρώπη, τον ρωσικό θύλακα...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το τελευταίο απομεινάρι δυο χωρών που δεν υπάρχουν πια - της ιστορικής Πρωσίας και της Σοβιετικής Ένωσης - το πάλαι ποτέ Κένιγκσμπεργκ είναι ταυτόχρονα η γενέτειρα του Ιμάνουελ Καντ και μια χρονοκάψουλα Σοβιετικού κομμουνισμού στην καρδιά της ανατολικής Ευρώπης.

Ήταν εκεί όπου ο ΠΑΟ βρήκε λίγη ελπίδα σε μια χρονιά που έμοιαζε χαμένη και κυρίως εκεί όπου ο Ντίνος Μήτογλου για πρώτη φορά ενέγραψε υποθήκη σταρ.

Εκ πρώτης όψεως το ματς ανήκει στον Νικ Καλάθη, όπως ουσιαστικά όλος ο Παναθηναϊκός της διετίας 2018-20. Ο Νικ έκανε ξανά αηδιαστικά όργια (22 πόντοι, 18 ασίστ για 1 λάθος, 6 ριμπάουντ, 9 κερδισμένα φάουλ) και οδήγησε το τριφύλλι στην δεύτερη εκτός έδρας νίκη επί της ΤΣΣΚΑ στην περίοδο Πιτίνο, όπως και στην Μόσχα το 2019 μάλιστα έβαλε ξανά ένα κρίσιμο τρίποντο στο τέλος.

Ήταν επίσης η δεύτερη σεζόν όπου ο Νικ αφηνίαζε εκτός έδρας εις βάρος του παλιού του Διόσκουρου Μάικ Τζέιμς αφότου αυτός έφυγε από τον Παναθηναϊκό, κατά σύμπτωση σε κατά συνθήκη έδρες και τις δυο φορές (Ντέζιο το 2019 όταν ο Μάικ ήταν στην Αρμάνι και Καλίνινγκραντ το 2020 με την ΤΣΣΚΑ). Αυτά που έκανε ο Νικ τότε όμως τα είχαμε πια συνηθίσει.

Ο άσος στο μανίκι του Πιτίνο αποδείχτηκε ο Μήτογλου που σε εκείνο το ματς έκανε σχεδόν όλα τα ρεκόρ καριέρας του στην Ευρωλίγκα: 25 πόντοι (11/15 δίποντα), 16 ριμπάουντ, 2 ασίστ, 2 κλεψίματα, 34 PIR.

Ήταν ο αγώνας όπου εγώ τουλάχιστον άρχισα να τον παίρνω πραγματικά στα σοβαρά ως έναν Έλληνα παίκτη πάνω στον οποίο ο Παναθηναϊκός θα μπορούσε να χτίσει.

Καθώς τον παρακολουθούσα από τα χρόνια του στις μικρές εθνικές - μέχρι και ματς του Γουέικ Φόρεστ είχα ψάξει για να τον δω - χαιρόμουν πολύ με την εξέλιξή του.

Και με τους Νικ και Παπαπέτρου σε οργιώδη κατάσταση και τον Παπαγιάννη αναγεννημένο στα χέρια του Ρικ, ο Παναθηναϊκός φαινόταν στην αλλαγή της τρίτης δεκαετίας του 21ου αιώνα να έχει έναν ισχυρό ελληνικό πυρήνα που εγγυόταν την συνέχεια της ομάδας.

Δυο μήνες μετά από εκείνο το ματς φυσικά τα πάντα ανατράπηκαν για ολόκληρο τον κόσμο με την πανδημία.

Η καριέρα του Ντίνου κινδύνεψε ακόμα περισσότερο με την τιμωρία του, ενώ σήμερα χωρίς να είναι κιόλας κανένας παππούς (μόλις έκλεισε τα 30) είναι σαφές ότι δεν θα φτάσει ποτέ σε αυτό που φαινόταν να υπόσχεται το 2020.

Μια περίοδος για την οποία νιώθω πάντα μια περίεργη νοσταλγία, ίσως γιατί ούτε τον Μήτογλου ούτε γενικά όλο αυτό το γκρουπ Ελλήνων παικτών μπορέσουμε να τους χαρούμε μαζί όσο θα θέλαμε.

Η κούπα στο Βερολίνο το 2024 (όπου μάλιστα βρέθηκαν και οι τέσσερείς τους, οι Νικ και Παπαγιάννης με την Φενέρ) τουλάχιστον καλύπτει μέρος αυτού του what if.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους