Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΜΑΖΩ-ΝΑΖΩ «Φορούσε κοστούμι με πουκάμισο και γραβάτα. Τη γραβάτα την έλεγε “πατέρα” γιατί νόμιζε ότι αυτός που φοράει γραβάτα είναι μόνο πατέρας.

Δεν ήθελε κανένας να τον πειράζει, να του πιάνει τα ρούχα του, φοβόταν μην του τα χαλάσει.

Το πρώτο τραγούδι, που είπε ο Γιώργος μου, ήταν το “Υπάρχω” του Καζαντζίδη.

Ήταν μωρό πέντε χρονών.

Είχε πάρει το στυλ και το ύφος του μεγάλου ανθρώπου και κάθισε σταυροπόδι.

Τέτοια φωνή δεν την περιμέναμε από ένα παιδάκι πέντε χρονών.

Εκεί είπαμε ότι ο Γιώργος μου είναι για να γίνει τραγουδιστής.

Δούλευε και το πρωί πήγαινε στο Λύκειο και τον άφηναν στην άκρη των θρανίων να κοιμάται.

Ρώταγα τους καθηγητές, πώς τον περνάνε, χωρίς να διαβάζει, χωρίς να κάνει τίποτα, και μου έλεγαν ότι το παιδί δεν είναι γι’ αυτά, να τον αφήσουμε να τελειώσει και θα πάρει τον δρόμο του.» Δεν θυμάμαι φόρτιση πιο παρατεταμένη, πιο περίεργη και επώδυνη, από αυτήν εδώ.

Με πειράζουν τα πάντα, είναι ίσως η αναμονή των εξελίξεων, κάθε μέρα μας επιφυλάσσει και μια ακόμη τρομερότερη, από την προηγούμενη, φανέρωση, μια ακόμη πιο τραγική αποκάλυψη, η προσμονή και η προσδοκία μιας αμερόληπτης δικαιοσύνης, να βρουν οι σκοτεινές υποθέσεις τον δρόμο τους και να φωτιστούν.

Και πραγματικά, αυτό είναι στο μυαλό μου το λιγότερο, αφού, όπως δείχνουν τα πράγματα, ως εδώ, ήταν κάτι παραπάνω από εύκολη υπόθεση το να σωθεί, να μην πεθάνει, να μην αφήσει την τελευταία του πνοή στο μπορντέλο των αγυρτών. Ο Γιώργος Μαζωνάκης ήταν πραγματικός κομμουνιστής, ως το μεδούλι.

Γι’ αυτό πολλά λαμόγια-αριστεροί τον εφθόνησαν.

Επειδή έκανε πράξη τον κομμουνισμό της θεωρίας τους.

Με τις συναυλίες του στις φυλακές και στα νοσοκομεία, με τις δωρεές του στις άπορες οικογένειες, με τις αγαθοεργίες και όλες τις αθόρυβες φιλανθρωπίες του, κάτι που τις κάνει ακόμη πιο μεγαλειώδεις.

Επίσης, κάτι που δεν κατορθώσατε εσείς ούτε σε 110 χρόνια.

Αυτό που, από καπρίτσιο, ονομάζετε ακόμη ελληνικό κομμουνισμό έχει πεθάνει, πάει, τέλειωσε, κατάντησε ξόανο, τον θάψαμε· στη θέση του, αποθεώνετε το απολίθωμά του.

Όταν έχασε την Αρίθα, επειδή γνώριζα τη λατρεία που της είχε, φοβήθηκα πως θα κατέρρεε.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αδικία στον κόσμο από το να πεθαίνουν τα σκυλιά, μου είπε.

Τότε, θυμήθηκα μια ιστορία που διάβασα σε ένα μπλογκ, ή μπορεί και να την επινόησα, γιατί ήταν απαρηγόρητος και έπρεπε, πάση θυσία, να βρεθεί ένας τρόπος το μαρτύριό του να σιγάσει: «Τα σκυλιά θα έπρεπε να ζουν για πάντα, αφού σε αυτά έχει ανατεθεί να κουνάνε τις ουρές τους, σαν δυναμό, για να γυρίζει ο κόσμος.

Αλλά πεθαίνουν.

Υποθέτω πως εκείνα το ζήτησαν, αυτοπροσώπως, από τον Θεό, για να είναι σαν όλους τους άλλους, και να μην στεναχωρήσουν κανέναν.

Και ο Θεός με τη σειρά του, για να μην τα στεναχωρήσει, γέμισε τον Κάτω Κόσμο κόκαλα για να παίζουν τα σκυλιά.» Ξέσπασε σε ένα σωματικό κλάμα, με σπασμούς και λυγμούς που τον τράνταζαν, για πολλή ώρα.

Ακούστε λίγο.

Δεν χρειάζεται ζόρι για να είσαι ο εαυτός σου, αρκεί να είσαι ο Μαζώ.

Ο απλός κόσμος ξέρει, ο κόσμος νιώθει και κατάλαβε και ξεχώρισε τις αρετές και τις χάρες, τα πραγματικά αισθήματα, το βάθος τους και τη μεγάλη και ηρωική του καρδιά.

Ο λαϊκός κόσμος θα ξέρει, ό,τι και αν γίνει, θα νιώθει και θα καταλαβαίνει, καλύτερα από τον καθένα, και θα ξεχωρίζει τους πραγματικούς μάγκες.

Μπορεί να τραυλίζω ακόμη, αλλά δεν τρελαίνομαι.

Ούτε αγωνιώ.

Είμαι βέβαιη πως θα έλθει η μέρα που, εκείνοι που τον κατηγόρησαν, που τον λοιδόρησαν, που τον χλεύασαν και του καταλόγισαν αδιανόητα πράγματα, που τον πρόδωσαν και τον αρνήθηκαν και τον ράπισαν με τα μαστίγια των λέξεων, με τις καταγγελίες και την ακόρεστη τιποτένιος λάσπη τους, που τον πότισαν φαρμάκι, όσοι τον σταύρωσαν, τον σκότωσαν και τον ξανασκότωσαν, θα πνιγούν στα απόνερα που σηκώνει ο ίδιος τους ο δόλος, και τότε μπορεί, όλοι εμείς που πενθούμε και τον κλαίμε και τον θρηνούμε, να ξανασηκωθούμε και να κολλήσουν ίσως, κάπως, μερικά κομμάτια μας. 💘 Είμαι και αρχή και φινάλε και στη σκέψη σου βάλε πως αν κάνεις δεσμό μες σε λίγο καιρό θα χωρίσεις γιατί θα υπάρχει ο ΜΑΖΩ.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους