Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ΠΥΘΑΓΟΡΕΙΟΣ ΤΕΤΡΑΚΤΥΣ Ἡ τετρακτύς ταυτίζεται ἀπόλυτα μέ τόν Φάνητα τοῦ Ὀρφέως καί τό αὐτoζῶov τοῦ Πλάτωνος.

Ἀρχικά βρίσκεται στό ἄκρον τῆς νοητῆς τάξεως καί ἐν συνεχεία συμμετάσχει μετά τοῦ Διός, τοῦ δημιουργοῦ τοῦ αἰσθητοῦ κόσμου. «Τετρακτύς καλεῖτο ὁ μέγιστος ὅρκος τῶν Πυθαγορείων, ἐπειδή ἐθεωρεῖτο ἀπό αὐτούς ὡς ὁ τέλειος ἀριθμός, ἐπίσης ἐθεωρεῖτο ὡς ἡ ἀρχή τῆς πληρότητος (ὁλότης)». Μεταξύ αὐτῶν ἦτο καί ὁ Φιλόλαος. «Ὁ ἀριθμός δέκα εἶναι πλήρης στήν τετρακτύν (τετράδαν)» «Ἀποδίδεται στόν Πυθαγόρα, ὁ ὁποῖος ἔδωσε στήν γενεά μας τήν Τετρακτύν, ὅπου ἐμπεριέχεται ἡ πηγή καί ἡ ρίζα ὅλης τῆς αἰώνιας φύσεως.» Πυθαγόρειος όρκος. «Ὁ Ἁρμονικός, ὁ Ἀριθμητικός καί ὁ Γεωμετρικός λόγος ἀποτελοῦσαν τίς τρεῖς ἀρχές ἀπό τίς ὁποῖες ὁ θεῖος Δημιουργός συνέθεσε τήν Παγκόσμιον Ψυχή». Τίμαιος 36. Ἀριθμός εἶναι ἡ πρώτη ἀρχή, εἶναι κάτι τό ἀπροσδιόριστο καί ἀκατανόητο, ἔχει ἐντός του ὅλους τούς ἀριθμούς πού θά μποροῦσαν νά φθάσουν στό ἄπειρο ποσοτικῶς.

Ἡ πρώτη ἀρχή τῶν ἀριθμῶν εἶναι οὐσιαστικά ἡ πρώτη Μονάς (Τό Ἕν), ἡ ὁποία εἶναι ἄρρην, γεννήτωρ, πατήρ ὅλων τῶν ἄλλων ἀριθμῶν.

Ἀφετέρου, ἡ Δυάς εἶναι ἕνας θῆλυς ἀριθμός καί καλεῖται ἀπό τούς Ἀριθμητικούς ἄρτιος ἀριθμός. Ἡ Τριάς εἶναι ἕνας ἄρρην ἀριθμός· καλεῖται δέ ἀπό τούς Ἀριθημιτικούς περιττός ἀριθμός καί ἡ Τετράς εἶναι θῆλυς ἀριθμός καί καλεῖται ἄρτιος ἀκριβῶς ἐπειδή εἶναι θήλυς ἀριθμός.

Σύμφωνα μέ τόν Πυθαγόρα, ἡ Ἱερά Τετρακτύς εἶναι: «ἡ πηγή πού ἔχει τίς ρίζες της στήν ἀέναως ρέουσα φύσιν», τά τέσσερα μέρη ἤ ἐπίπεδα τῆς Δεκάδος.

Αὐτός ὁ τέλειος ἀριθμός, καλεῖται ἀριθμός, μονάς, δύναμις καί κύβος.

Οἱ ἀλληλοδιαπλεκόμενοι καί ἀναμιγνυόμενοι ἐξ αὐτῶν στήν προέλευση τῆς ἀνάπτυξης καί τῆς προόδου, εἶναι αὐτοί πού φυσιολογικά ὁλοκληρώνουν τόν ἀρτιγενῆ ἀριθμό· ὅταν μία δύναμη μίας δύναμης καί ἕνας κύβος, πολλαπλασιάζεται μέ ἕναν κύβο, εἶναι ἡ δύναμη του κύβου, καί ὅταν ἕνας κύβος πολλαπλασιάζεται μέ ἕναν κύβο, προκύπτει ὁ κύβος του κύβου, κατά συνέπεια ὅλοι οἱ ἀριθμοί, ἀπό τους ὁποίους προκύπτει ἡ γένεσις αὐτοῦ πού προκύπτει, εἶναι ἑπτά: ἀριθμός, μονάς, δύναμις, κῦβος, δύναμη τῆς δύναμης, δύναμη τοῦ κύβου καί κῦβος τοῦ κύβου. (Sylvan Guthrie) «Κατά τούς Πυθαγορείους, τό τρίγωνο εἶναι ἡ ἀπόλυτος ἀρχή τῆς παραγωγῆς τῶν γεννηθέντων πραγμάτων (κόσμου τοῦ γίγνεσθαι) καί τῆς μορφής τους· γι’ αὐτό ὁ Τίμαιος μᾶς πληροφορεῖ ὅτι οἱ λόγοι τῆς φυσικῆς ὕπαρξης καί τά σχήματα τῶν συμμετρικῶν στοιχείων εἶναι τριγωνικά· πράγματι, ἔχουν τρεῖς διαστάσεις, στήν ἑνότητα συλλέγουν τά στοιχεῖα πού διαιροῦνται ἀπολύτως μέ τόν ἐαυτόν τους καί εἶναι μεταβαλλόμενα· εἶναι πλήρη μέ τήν ἄπειρη ἰδιότητα τῆς ὕλης καί ὑπεράνω τῶν ὑλικῶν ὄντων διαμορφώνουν ἑνώσεις πού εἶναι πράγματι λεπτοφυεῖς.

Γι αὐτό τά τρίγωνα εἶναι περιδεδεμένα ἀπό εὐθεῖες γραμμές καί εἶναι γωνίες πού ἑνώνουν τίς γραμμές καί ἀποτελοῦν τά τους». (Πρόκλος, σχόλια στό πρώτο βιβλίο του Εὐκλείδη). Οἱ Πυθαγόρειοι θεωροῦσαν τόν ἀριθμό ἑπτά ὡς εἰκόνα καί πρότυπο τῆς θείας τάξεως καί τῆς ἁρμονίας στήν φύσιν.

Ἐθεωρεῖτο ὁ ἀριθμός πού ἐμπεριέχει δύο φορές τόν ἱερό ἀριθμό τρία ἤ τήν «τριάδα», στόν ὁποίο τό «ἕν» ἤ ἡ θεία μονάς προσετέθη: 3 + 1 + 3. Ὅπως ἡ ἁρμονία τῶν ἤχων τῆς φύσεως ἀκούγεται ἀπό «πληκτρολόγιο» τοῦ διαστήματος, μεταξύ τῶν ἑπτά πλανητῶν, ἔτσι ἡ ἁρμονία τοῦ εὐδιάκριτου ἤχου πραγματοποιεῖται σέ ἕνα μικρότερο ἐπίπεδο μέσα στήν μουσική κλίμακα τῶν ἀενάως ἐπαναλαμβανόμενων ἑπτά τόνων.

Ἰδού οἱ ἑπτά σύριγγες τοῦ αὐλοῦ τοῦ θεοῦ (ἤ τής Φύσεως) Πανός.

Οἱ βαθμιαῖα βραχυνόμενες σύριγγες, συμβολίζουν τήν ἀπόστασιν πλανητῶν μεταξύ των καί μεταξύ τῶν πλανητῶν καί τῆς γῆς ἀκριβῶς ὅπως καί ἡ ἑπτάχορδη λύρα τοῦ Ἀπόλλωνος.

Συνίσταται ἀπό μία ἕνωση μεταξύ τοῦ ἀριθμοῦ τρία, τοῦ σύμβολου τῆς θείας τριάδος μέ ὅλα καί ὅλους.

Ἐσφαλμένα λέγεται ὅτι ἡ Πυθαγόρειος Τετρακτύς τακτοποιείται ὁμοιόμορφα μέσα σέ ἕνα ἰσόπλευρο τρίγωνο, ἄνευ σημασίας ἤ ἀναλογίας καί ἀσφαλῶς δέν ἐννοοῦσαν αὐτό οἱ Πυθαγόρειοι, τὸ ὅτι δηλαδή ἡ ὁλότης (Πᾶν) κάτω ἀπό τήν Μονάδα διανέμεται ὁμοιόμορφα χωρίς ἀναλογική ἔννοια καί ἀρμονία.

Ὡς ἐκ τούτου ἐάν τακτοποιείται ἀναλογικά μέσα στό Πυθαγόρειο ἰσοσκελές τρίγωνο, τότε μία ἀτελείωτη σειρά ἁρμονιῶν μέσω τοῦ χρυσοῦ ἀριθμοῦ Φ καί ὀντολογικῶν δηλώσεων μᾶς ὀδηγεῖ στήν ἀπόδειξη ὅτι τό Πυθαγόρειο τρίγωνο πού «ὡς τριπλασιαζόμενο διαμορφώνεται στήν Πυθαγόρειο Πεντάλφα» εἶναι ἐπίσης ἕνα καί τό αὐτό τρίγωνο καί εἶναι ὁ σκελετός γιά τήν Τετρακτύ στήν ὁποία οἱ Πυθαγόρειοι ὁρκίζονταν. Οἱ Πυθαγόρειοι καί οὐχί μόνον, θεωροῦν τό δωδεκάεδρο ὡς σχῆμα τοῦ αἰθέρος καί τοῦ κόσμου.

Μπορεῖ δὲ αὐτό τό σχῆμα νά διαμορφωθεῖ μόνον μέ τό κάτωθι 1-1-Φ τρίγωνο.

Ἐπίσης ἡ Φύσις καί ἡ ''εν λόγω Τετρακτύς ἐξελίσσεται μέσω τῆς πρόοδου τῶν χρυσῶν ἀριθμῶν Φ (ὅπως καί κάθε τί στόν κόσμο). Στό σχήμα 1 και 2, δύο πράγματα ἐκδηλώνονται καί ξεχωρίζουν: 1. Ὅτι τό 1/Φ (ὕλη - εἴδος - μίμησις) ἔχουν πέντε ἀντιπροσωπεύσεις, ὅπως καί το 1-1/Φ (ψυχή), ἀλλά τό Φ-3 (0,23606) ἔχει μόνο τέσσερις, δύο ἀπό τίς ὁποῖες χρησιμεύουν ὡς βάση γιά τόν διαχωρισμό τοῦ Εἴδους ἀπό τήν Μονάδα καί τῆς ὕλης ἀπό τό Εἶδος καί δύο ἀπό αὐτά χρησιμεύουν ὡς βάση γιά τό ὑβριδικό νοητόν ἤ τό Ὄν. Αὐτό ἀναφέρεται πιό κάτω, ὁ λόγος πού ‹λείπει τό 0,23606›, εἶναι ἐντός καί αὐτοτελειοποιημένο ἐντός τῆς καθ’ αὐτοῦ Μονάδος ( Ἀρετή τῆς Μονάδος), δεδομένου ὅτι τό 0,23606 εἶναι τό ἀόριστο πού διαιωνίζει τήν ἐκπόρευσιν - πρόοδον ἀπό τήν Μονάδα καί ἀπό τόν Νοῦ στό Ἐόν (Ὄν). Τό στερητικό ἄλφα ἄ-γνῶσις πού δέν ἔχει καμμία ἀρχή στόν ἐαυτό της ἀλλά εἶναι μία στέρηση τῆς Ὑποκειμενικῆς αὐτογνωσίας εἶναι ἐπομένως ἡ ‹ἐλλείπουσα ἀρχή› ἤ ἡ «αἰτία πρό τῆς αἰτίας» ὅπως ἀναφέρεται ἀπό πολλούς Ἕλληνες φιλοσόφους καί πολλούς ξένους ἐπίσης. 2. Λογικά, ἐξετάζοντας τό σχῆμα 12, 1/Φ εἶναι αὐστηρά ὁ τομέας τής ὕλης - εἶδος - μίμησις, ἤ κάθε τί νοητό - ἐμπύριο καί ὁρατό - αἰσθητό (Πλάτων, Πολιτεία 509d), ἐνώ ἡ περιφέρεια εἶναι ὁ τομέας ὅλων τῶν πραγμάτων τῶν ὀντολογικῶν, νοητῶν καί συγγενῶν τῆς Μονάδας, μέ τήν Ἑνότητα (1-1) ὡς κλίσεις τοῦ τριγώνου, ἡ Μονάδα ὡς ἀρχή στήν κορυφή καί ἡ ψυχή - μικτό (ὑβρίδιο) ὡς βάση.

Ἡ μόνη ἐξαίρεση ὅπου ἡ ὕλη ἐξωθεῖ στήν περιφέρεια εἶναι ὡς ὄν, ὅπου ἡ ὕλη καί ἡ μορφή εἶναι σέ ἕνωση μέ τήν Ψυχή ὡς νοητή ἕνωσις, διαμορφώνοντας σέ αὐτήν τήν περίπτωση τήν 3η Ὑπόστασιν, τήν ψυχή τοῦ Παντός τοῦ Πλωτίνου.

Ἐξετάζοντας τό σχῆμα 3 κατωτέρω βλέπουμε τήν τέλεια Ἁρμονία καί ἀναλογία σέ Ἐκπόρευση - Πρόοδο, ἡ ὁποῖα δέν βρίσκεται μέ τήν τοποθέτηση τῆς Τετρακτῦος ἐντός ἰσόπλευρου τριγώνου.

Οἱ ἀναλογικές ἀποστάσεις μεταξύ τῶν τριῶν ὑποστάσεων, τῶν ὀντολογικῶν περιφερειῶν καί τῶν κάθετων χωρισμῶν τους εἶναι σέ τέλεια ἁρμονία.

Ὑπάρχουν δέκα σημεῖα στήν Τετρακτύν ἀλλά μόνο ἑπτά τμήματα, δύο γιά τήν ὕλη (ἕνα γιά τό αἰσθητό καί ἕνα γιά τό νοητό ἐπίπεδο), δύο γιά τήν μίμησιν, ἕνα γιά τήν Ψυχή, ἕνα γιά τό Εἶδος καί τελικά τό ἄχρονο ‹τμῆμα› τῆς Μονάδας (Τό Ἕν). Ὑπάρχει ἐπίσης μόνο ἕνα σημεῖο πού βρίσκεται ἐντός τοῦ Πυθαγορείου τριγώνου καί αὐτό εἶναι γιά τίς «σκιές» τῶν μορφῶν καί τῆς ὕλης.

Ἄν καί τό εἶδος εἶναι ἐντός τοῦ τριγώνου, τά ἄκρα του (ἡ βάσις) εἶναι σύμφωνα μέ τόν Νοῦ ἤ τήν Ἑνότητα στήν περιφέρεια.

Ὑπάρχουν πέντε τμήματα 1/Φ, πέντε τμήματα 1-1/Φ καί πέντε Φ-3, ἤ 5-5-5 πού συμπίπτουν τέλεια ἐπίσης μέ τό πεντάγραμμο καί τό ἁρμονικό μέσον τῆς Δεκάδος πού εἶναι τό πέντε.

Εἶναι δὲ αὐτό το ‹μέσον/μεσότητα› μεταξύ αὐτῶν τῶν ὁποίων ἡ Μονάδα καί τό νοητό (ἐμπύριο) Ὄν βρίσκουν θέση ὑπό τήν ὕλη - μίμηση, στήν ὁποῖα ἡ ἕνωση τῆς Ὑποκειμενικῆς εἶναι σέ θέση νά ἀποκτήση τήν αὐτογνωσία, μέ τήν ἀντικειμενική ἑνοποίηση τῆς Ὑποκειμενικῆς ἀρχῆς ὡς Ψυχῆς τοῦ Παντός.

Ἡ ὕλη καί ἡ μίμησις πρέπει νά προηγηθοῦν ἑντός τοῦ χρόνου ἀπό τήν Ψυχή τοῦ Παντός, εἰδάλως ἡ 3η ὑπόστασις δέν θά ἔβρισκε καμμία σύνδεση μέ τήν «νοητήν (ἐμπύριον) ἁρμονίαν». Μέ αὐτόν τόν τρόπο δημιουργεῖται τό νοητό ὄν· ἄν καί φυσικά ἡ ψυχή τοῦ ἀνθρώπου εἶναι πρότυπο τῶν σκιῶν τῆς ὕλης, ἀλλά ὄχι ἐγκοσμίως ἔτσι ὅπως ἡ ὁμοούσια ψυχή.

Τό ὅτι οἱ Πυθαγόρειοι, Πλάτων, Πρόκλος καί Πλωτίνος, ἦταν Τριαδισταί δέν ὑπάρχει καμμία ἀμφιβολία.

Ἐξετάζοντας τό σχῆμα 4 βλέπουμε ὅτι τό ὀντολογικό κέντρο τῆς Ψυχῆς ἀπό τήν Μονάδα, ἤ τό Γ, εἶναι στήν ἴδια διάσταση καί γωνία (ἀκτῖνα) μέ αὐτήν τῶν νοητῶν (ἐμπύριων) τομέων τοῦ Α καί τοῦ Β. 1-1/Φ εἶναι στό 1 ἔτσι ὅπως τό 1/Φ εἶναι στό Φ. Ἡ ὕπαρξη τῆς τέλειας ἁρμονικῆς ἀναλογίας μεταξύ ὕλης - μίμησης καί τῆς ψυχῆς εἶναι αὐτό πού ὁ Πυθαγόρας καί ὁ Πλάτων στόν «Τίμαιο» ἀναφέρουν ὡς «Ἑνοποίησιν» τῶν «δύο ἀνόμοιων», πού εἶναι οἱ «σκιές» τῆς ὕλης καί αὐτήν τῆς Ψυχῆς σέ ἕνωση ὡς Φ, ἤ Ὄν. Τελικά, ἐξετάζοντας τά σχήματα 5 καί 6, ἡ ἐρώτηση μπορεῖ νά τεθεῖ ὡς πρός τό γιατί ἡ 3η γραμμή καί ἡ βάση εἶναι 0.1909 ἀπό τήν 2η βάση, ἐπίσης ἀπό τήν Μονάδα στό Εἶδος καί ἀπό τό Εἶδος στή ὕλη-μίμισιν ἡ ἀπόστασις εἶναι 0.23606 ὡς κάθετος χωρισμός.

Ἡ ἀπάντηση βρίσκεται στήν ἀναλογική διανομή του Ὄντος, τό ὅτι οἱ δύο κεκλιμμένες βάσεις τῶν Φ εἶναι 0.23606 καί ἡ κάθετος τους εἶναι τό ἕν δεύτερον τῆς Ψυχῆς, ἤ 0.1909, ἀλλά τό ὅτι οἱ δύο κάθετοι τοῦ Εἴδους καί τῆς ὕλης-μιμήσεως ἀπό τήν μονάδα καί μεταξύ τους εἶναι ἐπίσης 0.23606 ἤ Φ-3. Ὅλο τό τμῆμα ἀπό το Φ-3 ἕως τό Φ στόν κῦβο (4.23606) καλύπτονται στή Τετρακτύν ὅπως διατάσσεται μέσα στό Πυθαγόρειαο τρίγωνο 1 - 1 - Φ - 1/Φ. Εἶναι ἐντελώς ἀδιανόητο τό ὅτι ἡ Πυθαγόρειος Τετρακτύς μπορεῖ νά τοποθετηθεῖ σέ κάτι ἄλλο ἀπό τό Πυθαγόρειο 1-1- Φ τρίγωνο καί ὄχι στό δυσανάλογο καί δυσαρμονικό ἰσόπλευρο τρίγωνο ὅπως συνήθως εἶναι γνωστό ἐάν ἐπεκταθεῖ στό πεντάλφα, περαιτέρω ἀναλογίες γίνονται ὁρατές ὡς πρός τήν Τετρακτύ, δηλαδή το 1- 1/φ γίνεται 1 στό 1/φ πού γίνεται φ ὡς πρός τά τέσσερα στοιχεῖα καί τόν Αἰθέρα (Ψυχή τοῦ Παντός). Αὐτό καθώς ἐπίσης καί ἡ ‹μυστική› φύση τοῦ 5ου Πλατωνικοῦ στερεοῦ, τό δωδεκάεδρον, εἶναι ἕνα μέρος τῶν ‹ἄγραφων γνώσεων› γιά τό ὁποῖο ὁ Πλάτων δέν μιλᾶ εὐθέως λόγω τοῦ ὅτι οἱ Πυθαγόρειοι (μεταξύ αὐτῶν καί ὁ Πλάτων) θεωροῦσαν βεβήλωση νά συζητήσουν μέ τούς ἀσεβεῖς καί τούς ἀμύητους δηλαδή τήν κοινή μάζα τῶν ἀνθρώπων. Πηγή:Ἀπολλώνιος - Ἀριαδνη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους