@dimitra090987 Γιώργος Μαζωνάκης. ​Είπα να γράψω δύο λόγια κι εγώ για την πολύκροτη υπόθεση και το φαινόμενο «Μαζωνάκης». Δεν υπήρξε ποτέ επιλογή μου στις playlists που θα έβαζα να ακούσω. (Το έπαιζα πάντα πιο ροκού και πιο ψαγμένη, τρομάρα μου...) ​Πάντα όμως, για κάποιον ακατανόητο λόγο, έτρεφα απέναντί του μια συμπάθεια. Έβλεπα έναν άνθρωπο ταλαιπωρημένο, μοναχικό, ένα glam star της «πίστας» που όμως δεν είχε πάνω του ίχνος υπεροψίας. Έναν καλό άνθρωπο που προσπαθούσε με αγαθοεργίες να βοηθήσει τον αδύναμο. Ο ίδιος όμως δε βοηθήθηκε από κανέναν τελικά. Επιλογή του; Μπορεί. ​Ο απρόσμενος και πρόωρος θάνατός του γέμισε όλη τη χώρα θλίψη και θυμό για το άδικο. Έφερε στο προσκήνιο την παθογένεια της Ελλάδάρας μας. Όταν ένας άνθρωπος με δόξα πεθαίνει εντελώς άδοξα μέσα σε ένα «ιατρείο» της υψηλής κοινωνίας, που το έχει επισκεφθεί για να νιώσει λίγο καλύτερα. Κατά πώς φαίνεται, τον άφησαν στο έλεος της μοίρας του, αβοήθητο και μόνο, χωρίς να μπορεί να αντιδράσει. Δολοφονία δε λέγεται αυτό; Ελπίζω να κριθούν δίκαια οι κοκκινοπαντελονάτοι δολοφόνοι με τα ρολόγια των 200.000. ​Ο θάνατός του έβγαλε στην επιφάνεια την ομερτά των ολίγων. Όταν ο ίδιος ο Υπουργός Υγείας βρίσκεται στην κηδεία του και δημόσια δηλώνει «Συγγνώμη γιατί δεν τον προστάτευσε το σύστημα», λέει πάρα πολλά. Δύσκολα ζητάει δημόσια συγγνώμη ένας υπουργός, το έχει αποδείξει η ιστορία εξάλλου αυτό. Βέβαια η συγγνώμη νόημα δεν είχε. Ο άνθρωπος δε ζει πια. Το συζήτησε όλη η Ελλάδα, υπήρχαν μέρες που από όπου περνούσα άκουγα μόνο τραγούδια του στη διαπασών, από αυτοκίνητα, μπαλκόνια σπιτιών, κινητά περαστικών. Μονοπώλησε το θέμα του σε συζητήσεις, σε πάνελ, σε ειδήσεις, γιατί δεν ήταν απλά ότι χάθηκε μια ευγενική ψυχή. Ένας ψυχρός άνθρωπος θα πει «Κάθε μέρα τόσοι πεθαίνουν» ή το άλλο «Αν δεν ήταν ο Μαζωνάκης θα είχε γίνει όλος αυτός ο ντόρος;». Όχι. Δε θα είχε γίνει κανένας ντόρος πιστεύω. Ίσως είναι και λίγο «λογικό» αυτό, δυστυχώς. Ο θάνατός του, μάλλον η δολοφονία του, η εν ψυχρώ δολοφονία ενός διάσημου, αγαπητού σε όλους ανθρώπου, ας είναι η αρχή για να ξυπνήσουμε λιγάκι. Και να παραμείνουμε ξύπνιοι. Να αντιληφθούμε τη σαπίλα, να κρίνουμε και να παίρνουμε δεύτερη και τρίτη γνώμη όσον αφορά ιατρικά θέματα. Αυτό θα μετατρέψει έναν άδοξο θάνατο σε κάτι πραγματικά ένδοξο. Συγγνώμη λοιπόν από όλους μας, Γιώργο Μαζωνάκη... ​Εδώ είναι κάτι που έφτιαξα και το αφιερώνω στη μνήμη του. Δεν είμαι επαγγελματίας μουσικός, δεν είμαι ενορχηστρωτής, δεν είναι αψεγάδιαστο ή μιξαρισμένο αυτό που θα ακούσετε (αν το ακούσετε). Είναι μια διαφορετική προσέγγιση που έκανα με τα πλήκτρα μου ενός τραγουδιού του, που σαν έφηβοι ακούγαμε και τότε όμως δεν ξέραμε τι σημαίνει ΟΝΤΩΣ το να θες να γυρίσεις στα παλιά. ​Δε θα πω «καλό παράδεισο». (Υπάρχει άραγε και κακός παράδεισος; Μπορεί...) ​Θα πω συγγνώμη από όλους μας, Γιώργο Μαζωνάκη. @Giorgos Mazonakis #mazonakis #mazw #rip #fyp none

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Γιώργος Μαζωνάκης. ​Είπα να γράψω δύο λόγια κι εγώ για την πολύκροτη υπόθεση και το φαινόμενο «Μαζωνάκης». Δεν υπήρξε ποτέ επιλογή μου στις playlists που θα έβαζα να ακούσω. (Το έπαιζα πάντα πιο ροκού και πιο ψαγμένη, τρομάρα μου...) ​Πάντα όμως, για κάποιον ακατανόητο λόγο, έτρεφα απέναντί του μια συμπάθεια.

Έβλεπα έναν άνθρωπο ταλαιπωρημένο, μοναχικό, ένα glam star της «πίστας» που όμως δεν είχε πάνω του ίχνος υπεροψίας.

Έναν καλό άνθρωπο που προσπαθούσε με αγαθοεργίες να βοηθήσει τον αδύναμο.

Ο ίδιος όμως δε βοηθήθηκε από κανέναν τελικά.

Επιλογή του; Μπορεί. ​Ο απρόσμενος και πρόωρος θάνατός του γέμισε όλη τη χώρα θλίψη και θυμό για το άδικο.

Έφερε στο προσκήνιο την παθογένεια της Ελλάδάρας μας.

Όταν ένας άνθρωπος με δόξα πεθαίνει εντελώς άδοξα μέσα σε ένα «ιατρείο» της υψηλής κοινωνίας, που το έχει επισκεφθεί για να νιώσει λίγο καλύτερα.

Κατά πώς φαίνεται, τον άφησαν στο έλεος της μοίρας του, αβοήθητο και μόνο, χωρίς να μπορεί να αντιδράσει.

Δολοφονία δε λέγεται αυτό; Ελπίζω να κριθούν δίκαια οι κοκκινοπαντελονάτοι δολοφόνοι με τα ρολόγια των 200.000. ​Ο θάνατός του έβγαλε στην επιφάνεια την ομερτά των ολίγων.

Όταν ο ίδιος ο Υπουργός Υγείας βρίσκεται στην κηδεία του και δημόσια δηλώνει «Συγγνώμη γιατί δεν τον προστάτευσε το σύστημα», λέει πάρα πολλά.

Δύσκολα ζητάει δημόσια συγγνώμη ένας υπουργός, το έχει αποδείξει η ιστορία εξάλλου αυτό.

Βέβαια η συγγνώμη νόημα δεν είχε.

Ο άνθρωπος δε ζει πια.

Το συζήτησε όλη η Ελλάδα, υπήρχαν μέρες που από όπου περνούσα άκουγα μόνο τραγούδια του στη διαπασών, από αυτοκίνητα, μπαλκόνια σπιτιών, κινητά περαστικών.

Μονοπώλησε το θέμα του σε συζητήσεις, σε πάνελ, σε ειδήσεις, γιατί δεν ήταν απλά ότι χάθηκε μια ευγενική ψυχή.

Ένας ψυχρός άνθρωπος θα πει «Κάθε μέρα τόσοι πεθαίνουν» ή το άλλο «Αν δεν ήταν ο Μαζωνάκης θα είχε γίνει όλος αυτός ο ντόρος;». Όχι.

Δε θα είχε γίνει κανένας ντόρος πιστεύω.

Ίσως είναι και λίγο «λογικό» αυτό, δυστυχώς.

Ο θάνατός του, μάλλον η δολοφονία του, η εν ψυχρώ δολοφονία ενός διάσημου, αγαπητού σε όλους ανθρώπου, ας είναι η αρχή για να ξυπνήσουμε λιγάκι.

Και να παραμείνουμε ξύπνιοι.

Να αντιληφθούμε τη σαπίλα, να κρίνουμε και να παίρνουμε δεύτερη και τρίτη γνώμη όσον αφορά ιατρικά θέματα.

Αυτό θα μετατρέψει έναν άδοξο θάνατο σε κάτι πραγματικά ένδοξο.

Συγγνώμη λοιπόν από όλους μας, Γιώργο Μαζωνάκη... ​Εδώ είναι κάτι που έφτιαξα και το αφιερώνω στη μνήμη του.

Δεν είμαι επαγγελματίας μουσικός, δεν είμαι ενορχηστρωτής, δεν είναι αψεγάδιαστο ή μιξαρισμένο αυτό που θα ακούσετε (αν το ακούσετε). Είναι μια διαφορετική προσέγγιση που έκανα με τα πλήκτρα μου ενός τραγουδιού του, που σαν έφηβοι ακούγαμε και τότε όμως δεν ξέραμε τι σημαίνει ΟΝΤΩΣ το να θες να γυρίσεις στα παλιά. ​Δε θα πω «καλό παράδεισο». (Υπάρχει άραγε και κακός παράδεισος; Μπορεί...) ​Θα πω συγγνώμη από όλους μας, Γιώργο Μαζωνάκη. @Giorgos Mazonakis #mazonakis #mazw #rip

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους