@cloth_memories Η Γεωργία μού έστειλε κάποια από τα ρούχα του άντρα της, που έφυγε από τη ζωή πριν από μερικούς μήνες. Ήταν αξιωματικός του Εμπορικού Ναυτικού, μηχανικός, και ανάμεσα στα ρούχα που επέλεξε να μου εμπιστευτεί ήταν οι στολές που φορούσε στη δουλειά του. Οι στολές είχαν επάνω τους λεκέδες και σημάδια από τη δουλειά του. Και όταν τις είδα, η πρώτη μου σκέψη ήταν πώς θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω τα πιο καθαρά σημεία. Η Γεωργία όμως μου ζήτησε ακριβώς το αντίθετο: ήθελε οι λεκέδες να φαίνονται στα αρκουδάκια. Γιατί για εκείνη δεν ήταν κάτι που έπρεπε να κρυφτεί. Ήταν κομμάτι του. Ήταν τα σημάδια από τη δουλειά του, από τα ταξίδια του, από τη ζωή που έκανε φορώντας αυτές τις στολές. Και ήθελε τα κορίτσια τους να τα βλέπουν όπως ακριβώς ήταν. Έτσι, από τις στολές του φτιάξαμε δύο αρκουδάκια, ένα για καθεμία από τις μικρές κόρες τους. Κρατήσαμε επίτηδες επάνω τους εκείνα τα σημάδια, ώστε μεγαλώνοντας να μπορούν να κοιτούν και να αγγίζουν κάτι που πραγματικά είχε φορέσει ο μπαμπάς τους. Υπήρχε όμως και κάτι ακόμη που η Γεωργία ήθελε να κρατήσει για εκείνες. Τη φωνή του. Στην πλάτη κάθε αρκουδιού φτιάξαμε μια μικρή τσέπη και μέσα τοποθετήσαμε μια συσκευή με ηχογραφημένα λόγια που είχε πει ο ίδιος στις κόρες του. Και σκέφτομαι αυτά τα δύο κορίτσια σε μερικά χρόνια. Θα έχουν μεγαλώσει, ίσως οι αναμνήσεις κάποιων στιγμών να έχουν αρχίσει να ξεθωριάζουν, όμως θα μπορούν ακόμη να κρατήσουν στα χέρια τους τις στολές του μπαμπά τους, με τα σημάδια της δικής του καθημερινότητας επάνω τους. Και όταν θελήσουν, να πατήσουν ένα μικρό κουμπί και να ακούσουν ξανά τη φωνή του να μιλάει σε εκείνες. Δύο αρκουδάκια που θα μεγαλώσουν μαζί με δύο μικρά κορίτσια. Και πάνω τους, τίποτα δεν χρειάστηκε να γίνει «τέλειο». Γιατί ακόμη και ένας λεκές μπορεί να είναι ένα μικρό κομμάτι της ιστορίας ενός ανθρώπου που αγαπήθηκε πολύ🤍 #fyp none

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η Γεωργία μού έστειλε κάποια από τα ρούχα του άντρα της, που έφυγε από τη ζωή πριν από μερικούς μήνες.

Ήταν αξιωματικός του Εμπορικού Ναυτικού, μηχανικός, και ανάμεσα στα ρούχα που επέλεξε να μου εμπιστευτεί ήταν οι στολές που φορούσε στη δουλειά του.

Οι στολές είχαν επάνω τους λεκέδες και σημάδια από τη δουλειά του.

Και όταν τις είδα, η πρώτη μου σκέψη ήταν πώς θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω τα πιο καθαρά σημεία. Η Γεωργία όμως μου ζήτησε ακριβώς το αντίθετο: ήθελε οι λεκέδες να φαίνονται στα αρκουδάκια.

Γιατί για εκείνη δεν ήταν κάτι που έπρεπε να κρυφτεί.

Ήταν κομμάτι του.

Ήταν τα σημάδια από τη δουλειά του, από τα ταξίδια του, από τη ζωή που έκανε φορώντας αυτές τις στολές.

Και ήθελε τα κορίτσια τους να τα βλέπουν όπως ακριβώς ήταν.

Έτσι, από τις στολές του φτιάξαμε δύο αρκουδάκια, ένα για καθεμία από τις μικρές κόρες τους.

Κρατήσαμε επίτηδες επάνω τους εκείνα τα σημάδια, ώστε μεγαλώνοντας να μπορούν να κοιτούν και να αγγίζουν κάτι που πραγματικά είχε φορέσει ο μπαμπάς τους.

Υπήρχε όμως και κάτι ακόμη που η Γεωργία ήθελε να κρατήσει για εκείνες.

Τη φωνή του.

Στην πλάτη κάθε αρκουδιού φτιάξαμε μια μικρή τσέπη και μέσα τοποθετήσαμε μια συσκευή με ηχογραφημένα λόγια που είχε πει ο ίδιος στις κόρες του.

Και σκέφτομαι αυτά τα δύο κορίτσια σε μερικά χρόνια.

Θα έχουν μεγαλώσει, ίσως οι αναμνήσεις κάποιων στιγμών να έχουν αρχίσει να ξεθωριάζουν, όμως θα μπορούν ακόμη να κρατήσουν στα χέρια τους τις στολές του μπαμπά τους, με τα σημάδια της δικής του καθημερινότητας επάνω τους.

Και όταν θελήσουν, να πατήσουν ένα μικρό κουμπί και να ακούσουν ξανά τη φωνή του να μιλάει σε εκείνες.

Δύο αρκουδάκια που θα μεγαλώσουν μαζί με δύο μικρά κορίτσια.

Και πάνω τους, τίποτα δεν χρειάστηκε να γίνει «τέλειο». Γιατί ακόμη και ένας λεκές μπορεί να είναι ένα μικρό κομμάτι της ιστορίας ενός ανθρώπου που αγαπήθηκε πολύ🤍

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους