Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ΑΠΟΨΗ ΜΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ2 ; Η ΕΝΔΕΚΑΔΑ ΤΩΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΩΝ Ένα Who is Who μιας ομάδας που δεν επιλέχθηκε μόνο για την μπάλα Δεν πρόκειται για την ενδεκάδα των καλύτερων πολιτικά τοποθετημένων ποδοσφαιριστών ούτε για μια ομάδα στην οποία αρκεί κάποιος να δήλωσε κάποτε «αριστερός» για να φορέσει τη φανέλα.

Ο κανόνας ήταν δυσκολότερος: πρώτα η ποδοσφαιρική αξία και ύστερα μια πραγματική, τεκμηριωμένη σχέση με κοινωνικούς αγώνες, αντιδικτατορική ή αντιφασιστική δράση, αντιρατσισμό, αντιαποικιακό αγώνα ή δημόσια αμφισβήτηση των σχέσεων εξουσίας.

Και οι περιπτώσεις δεν είναι ίδιες μεταξύ τους.

Άλλος πολέμησε με όπλο.

Άλλος εγκατέλειψε μια μεγάλη καριέρα.

Άλλος χρησιμοποίησε τη φήμη του.

Άλλος μετέφερε τη σύγκρουση μέσα στο ίδιο το ποδόσφαιρο. Λεβ Γιασίν.

Η ιδιαίτερη περίπτωση της ομάδας.

Δεν τον παρουσιάζουμε ως πολιτικό επαναστάτη με τη σημασία που έχει ο όρος για τον Μουράτη ή τους Αλγερινούς του FLN.

Ανήκει στην ιστορία του σοβιετικού αθλητισμού και αποτελεί το ποδοσφαιρικό σημείο αναφοράς κάτω από τα δοκάρια.

Στη συγκεκριμένη κατασκευή είναι η ιστορική αφετηρία, όχι μια ταυτότητα που πρέπει να του επινοήσουμε. Lilian Thuram.

Παγκόσμιος πρωταθλητής το 1998 και πρωταθλητής Ευρώπης το 2000.

Μετά το ποδόσφαιρο δημιούργησε το 2008 το ίδρυμα Éducation contre le racisme, pour l'égalité, με συστηματική εκπαιδευτική και δημόσια δράση εναντίον του ρατσισμού και των διακρίσεων.

Εδώ η πολιτική πράξη παίρνει τη μορφή της μάχης για την ισότητα. (Thuram) Mustapha Zitouni.

Εδώ τα πράγματα γίνονται πολύ βαρύτερα.

Ένας από τους σημαντικότερους κεντρικούς αμυντικούς του γαλλικού ποδοσφαίρου της δεκαετίας του 1950, διεθνής με τη Γαλλία και υποψήφιος για το Μουντιάλ του 1958. Τον Απρίλιο εκείνης της χρονιάς εγκατέλειψε κρυφά τη Γαλλία και εντάχθηκε στην ομάδα του FLN, μετατρέποντας το ποδόσφαιρο σε διεθνές όχημα του αγώνα για την ανεξαρτησία της Αλγερίας. Η L'Équipe καταγράφει ότι ο Zitouni και ο Mekhloufi ουσιαστικά εγκατέλειψαν ένα Μουντιάλ που τους περίμενε για να ακολουθήσουν αυτή την επιλογή. Ανδρέας Μουράτης — ο Murat Aslan.

Και εδώ για εμάς η ιστορία αποκτά Πειραιά.

Ο μεγάλος αμυντικός του Ολυμπιακού δεν συνδέεται με την Αντίσταση ως μεταγενέστερος θαυμαστής της.

Ήταν μέσα σ' αυτήν. Η ΕΡΤ καταγράφει τη συμμετοχή του στην Εθνική Αντίσταση και στη Μάχη της Ηλεκτρικής του Πειραιά, στις 13 Οκτωβρίου 1944, όταν δυνάμεις του ΕΛΑΣ συγκρούστηκαν για να αποτραπεί η καταστροφή κρίσιμων εγκαταστάσεων από τους αποχωρούντες Γερμανούς. (ertnews.gr) Στην ενδεκάδα αυτή, λοιπόν, ο Μουράτης δεν βρίσκεται επειδή είναι Έλληνας.

Βρίσκεται επειδή η βιογραφία του τον έφερε εκεί. Paul Breitner.

Εδώ δεν χρειάζεται να κατασκευάσουμε εκ των υστέρων έναν μύθο.

Το 1972 η Die Zeit τον παρουσίαζε ως άνθρωπο που τοποθετούνταν αριστερά της SPD και δήλωνε πεπεισμένος μαρξιστής· στο σπίτι του υπήρχαν αφίσες του Μάο και του Τσε Γκεβάρα.

Η μετέπειτα πορεία του απαιτεί τις αποχρώσεις της, αλλά ο νεαρός Breitner ήταν μια εξαιρετικά ασυνήθιστη πολιτική φυσιογνωμία για το επαγγελματικό ποδόσφαιρο της Δυτικής Γερμανίας. (Zeit) Και μετά περνάμε στο κέντρο.

Sócrates — αρχηγός.

Όχι επειδή ήταν απλώς ένας ποδοσφαιριστής με πολιτικές απόψεις. Στην Democracia Corinthiana, η ίδια η καθημερινότητα της ομάδας μετατράπηκε σε πείραμα συλλογικής συμμετοχής και δημοκρατικής λήψης αποφάσεων μέσα στη Βραζιλία της στρατιωτικής δικτατορίας.

Για τη δική μας ενδεκάδα το περιβραχιόνιο πηγαίνει εκεί σχεδόν από μόνο του. Diego Armando Maradona.

Ένας από τους μεγαλύτερους που άγγιξαν ποτέ την μπάλα και ταυτόχρονα ένας παγκόσμιος σταρ που δεν απέφευγε την πολιτική τοποθέτηση.

Οι σχέσεις του με τον Φιντέλ Κάστρο, η δημόσια ταύτισή του με λατινοαμερικανικές αριστερές κυβερνήσεις και η συστηματική αντιπαράθεσή του με ισχυρούς θεσμούς αποτέλεσαν δημόσιο κομμάτι της προσωπικότητάς του.

Δεν χρειάζεται να συμφωνήσει κανείς μαζί του για να αναγνωρίσει ότι ο Maradona αρνήθηκε τον ρόλο του πολιτικά αποστειρωμένου ειδώλου. Ruud Gullit.

Η περίπτωση του Gullit έχει διαφορετικό χαρακτήρα.

Όταν κατέκτησε τη Χρυσή Μπάλα το 1987, χρησιμοποίησε τη στιγμή για να την αφιερώσει στον φυλακισμένο τότε Nelson Mandela.

Δεν τον μετατρέπουμε γι' αυτό σε πολιτικό επαναστάτη.

Τον εντάσσουμε στη συγκεκριμένη ευρύτερη έννοια της ομάδας για τη δημόσια αντιρατσιστική και αντι-απαρτχάιντ στάση που συνδέθηκε με μία από τις μεγαλύτερες ατομικές διακρίσεις του ποδοσφαίρου.

Και φτάνουμε μπροστά. Rachid Mekhloufi.

Η ιστορία του συναντά εκείνη του Zitouni.

Ήταν ένα από τα μεγάλα ταλέντα του γαλλικού ποδοσφαίρου και βρισκόταν στον δρόμο προς το Μουντιάλ του 1958.

Επέλεξε όμως να εγκαταλείψει τη Γαλλία και να ενταχθεί στην ομάδα του FLN.

Δεν εγκατέλειψε το ποδόσφαιρο· επέλεξε για ποιον σκοπό θα χρησιμοποιούσε το ποδόσφαιρό του. Éric Cantona.

Ο επαναστάτης διαφορετικού τύπου.

Αντισυμβατικός μέσα στο γήπεδο, αλλά και δημόσιος παρεμβατικός πολίτης έξω από αυτό.

Δεν χρειάζεται να του φορέσουμε κομματική ταμπέλα.

Στη συγκεκριμένη ομάδα εκπροσωπεί τον ποδοσφαιριστή που αρνείται να δεχθεί ότι επειδή είναι αθλητής οφείλει να σιωπά για την κοινωνία στην οποία ζει. Reinaldo. Ο Βραζιλιάνος επιθετικός που έκανε τη σφιγμένη γροθιά μέρος του πανηγυρισμού του στα χρόνια της στρατιωτικής δικτατορίας.

Εδώ η εικόνα αποκτά σχεδόν την τέλεια κατάληξη: το γκολ, δηλαδή η κορυφαία ατομική στιγμή του επιθετικού, μετατρέπεται σε δημόσιο πολιτικό σημείο.

Και στον πάγκο: César Luis Menotti.

Όχι για να τους κάνει όλους ίδιους.

Ακριβώς το αντίθετο.

Για να επιχειρήσει να μετατρέψει έντεκα εντελώς διαφορετικές ιστορίες, εποχές, πολιτισμούς και ποδοσφαιρικές σχολές σε μία ομάδα.

Και πώς παίζει αυτή η ομάδα; Εδώ βρίσκεται το ωραίο.

Το 4–3–3 της εικόνας είναι μόνο η αρχική γεωμετρία.

Thuram και Breitner μπορούν να ανεβαίνουν, αλλά όχι ταυτόχρονα. Ο Zitouni κρατά τον άξονα και ο Μουράτης γίνεται ο άνθρωπος της σύγκρουσης: ο αμυντικός που βγαίνει πρώτος πάνω στην μπάλα και δεν επιτρέπει στον αντίπαλο να εγκατασταθεί μπροστά στην περιοχή.

Μπροστά τους ο Sócrates δεν είναι “εξάρι” με τη σημερινή έννοια.

Είναι ο οργανωτής.

Ο αρχηγός που παίρνει την πρώτη μπάλα και αποφασίζει τον ρυθμό. Ο Gullit δίνει δύναμη, τρέξιμο και κάθετη κίνηση.

Και ο Maradona έχει αυτό που πρέπει να έχει ο Maradona: ελευθερία.

Ούτε δεξιά, ούτε αριστερά, ούτε «οκτάρι», ούτε «δεκάρι» σε ένα τετραγωνάκι του πίνακα.

Παίρνει την μπάλα όπου θεωρεί ότι μπορεί να αλλάξει το παιχνίδι. Μπροστά, Mekhloufi και Reinaldo ανοίγουν και συγκλίνουν, ενώ ο Cantona δεν λειτουργεί σαν στατικό εννιάρι.

Κατεβαίνει ανάμεσα στις γραμμές, τραβά στόπερ μαζί του και δημιουργεί χώρο για τις κάθετες εισόδους του Reinaldo, του Mekhloufi, του Gullit και φυσικά του Diego.

Έτσι το 4–3–3 μπορεί με την μπάλα να γίνει 3–2–2–3, 3–3–4, ακόμη και κάτι που δεν αξίζει να αριθμήσουμε.

Γιατί αυτή η ομάδα έχει μια αντίφαση που είναι ταυτόχρονα και η ταυτότητά της: έχει δομή, αλλά δεν λατρεύει τη δομή.

Και αυτό είναι τελικά το νόημα της εικόνας.

Δεν συγκεντρώσαμε έντεκα ανθρώπους επειδή είχαν την ίδια ιδεολογία.

Δεν την είχαν.

Ούτε οι πράξεις τους είναι ιστορικά ισοδύναμες.

Άλλο η ένοπλη Αντίσταση του Μουράτη, άλλο η επιλογή των Zitouni–Mekhloufi στον αντιαποικιακό αγώνα, άλλο η Democracia Corinthiana του Sócrates, άλλο η αντιρατσιστική δράση του Thuram.

Αυτό ακριβώς κάνει την ομάδα ενδιαφέρουσα.

Είναι έντεκα διαφορετικοί δρόμοι που συναντώνται σε ένα κοινό σημείο: στην άρνηση ότι ο ποδοσφαιριστής υπάρχει έξω από την κοινωνία. ΟΙ ΛΑΟΙ ΕΧΟΥΝ ΠΑΝΤΑ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΛΕΞΗ. Μωυσίδης Χαράλαμπος Συγγραφέας & Εκδότης PROCESS ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΟΣ ΥΛΙΣΜΟΣ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους