Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σαουδική Αραβία - Ανσάρ Αλλάχ: στάνταρ 2! Η Σαουδική Αραβία έχει φάει 5 γκολ από τα αποδυτήρια.

Οι αντάρτες στην Υεμένη, κίνημα Ανσάρ Αλλάχ , με μια αστραπιαία επίθεση κατάφεραν να καταλάβουν ένα στρατηγικής σημασίας νησί στην Ερυθρά Θάλασσα και να ελέγξουν ουσιαστικά το κρίσιμο στενό Μπαμπ αλ Μαντέμπ.

Όλα τα πλοία που ταξιδεύουν από την Ασία προς την Ευρώπη, και αντίστροφα, μέσω της Διώρυγας του Σουέζ, είναι υποχρεωμένα να περάσουν από αυτό το στενό.

Από το στενό διέρχεται περίπου το 12% έως 15% του παγκόσμιου εμπορίου και άνω του 30% της παγκόσμιας ναυτιλίας containers.

Αν το στενό κλείσει ή γίνει επικίνδυνο, τα πλοία αναγκάζονται να κάνουν τον γύρο της Αφρικής μέσω του Ακρωτηρίου της Καλής Ελπίδας προσθέτοντας 10-14 ημέρες ταξιδιού, τεράστιο κόστος καυσίμων και αύξηση των ναύλων και των ασφαλίστρων.

Ο κατακαμένος Τραμπ από τον πόλεμο με το Ιράν αρνήθηκε παρά τις πιέσεις του καθεστώτος της Σαουδικής Αραβίας να επέμβει στρατιωτικά κατά των Χούθι.

Αντ’ αυτού, το υπουργείο εξωτερικών των ΗΠΑ ενέκρινε την πιθανή πώληση έως και 48 μαχητικών αεροσκαφών F-35 στη Σαουδική Αραβία με κόστος 24,3 δισεκατομμυρίων δολαρίων.

Εκ πρώτης όψεως, στα χαρτιά, για την Σαουδική Αραβία οι αντάρτες της Υεμένης φαίνονται εύκολος στόχος: Σαουδική Αραβία: Ο συνολικός πληθυσμός της χώρας ανέρχεται σε περίπου 35 εκατομμύρια κατοίκους.

Η οικονομία μετρημένη σε Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν (ΑΕΠ) είναι της τάξης των 1,100 - 1,300 δισεκατομμύρια δολάρια.

Κατατάσσεται ως 19η μεγαλύτερη οικονομία στον κόσμο.

Το ονομαστικό ΑΕΠ ανά κάτοικο είναι 32.000 δολάρια. Χούθι: Οι Χούθι ελέγχουν γεωγραφικά μόλις το 30% έως 33% της επικράτειας της Υεμένης κυρίως το ορεινό βορειοδυτικό τμήμα και την πρωτεύουσα Σαναά.

Ωστόσο στην περιοχή αυτή συγκεντρώνεται το 70% με 80% του συνολικού πληθυσμού της χώρας -περίπου 23-25 εκατομμύρια άνθρωποι.

Το κατ’ εκτίμηση, το ΑΕΠ των περιοχών που ελέγχουν είναι μεταξύ 6 και 10 δισεκατομμύρια δολάρια.

Το ονομαστικό ΑΕΠ ανά κάτοικο είναι 300-350 δολάρια.

Με τέτοια τερατώδη οικονομική διαφορά καθόλου τυχαία η Σαουδική Αραβία διαθέτει έναν από τους πιο ακριβούς και τεχνολογικά προηγμένους στρατούς παγκοσμίως.

Ο ετήσιος στρατιωτικός της προϋπολογισμός ξεπερνά τα 70-80 δισεκατομμύρια δολάρια, κατατάσσοντάς την σταθερά στις πρώτες θέσεις παγκοσμίως ως προς τις στρατιωτικές δαπάνες.

Διαθέτει υπερσύγχρονα αμερικανικά και ευρωπαϊκά μαχητικά αεροσκάφη, άρματα μάχης και εξελιγμένα συστήματα αεράμυνας.

Ο στρατός αποτελείται από περίπου 250.000 ενεργό προσωπικό, κατανεμημένο στον τακτικό στρατό και την Εθνική Φρουρά.

Σε αντίθεση, βάσει εκτιμήσεων των αμερικανικών υπηρεσιών πληροφοριών, του ΟΗΕ και διεθνών αμυντικών αναλυτών, η συνολική δύναμη των Χούθι υπολογίζεται σε 100.000 έως 200.000 μαχητές με πολύ πιο ελαφρύ και “πρωτόγονο” εξοπλισμό.

Από αυτούς όμως, μόνο 20.000 έως 30.000 είναι καλά εκπαιδευμένοι και ιδεολογικά αφοσιωμένοι αντάρτες.

Αυτός ο πυρήνας είναι η εμπροσθοφυλακή στις ειδικές επιχειρήσεις, τον χειρισμό βαρέως οπλισμού, τους πυραύλους και τα drones.

Οι υπόλοιποι 80.000 έως 150.000 στελεχώνουν τις γραμμές του μετώπου, τα σημεία ελέγχου (checkpoints) και τις τοπικές φρουρές.

Πρόκειται για μέλη τοπικών φυλών, κληρωτούς και νεαρούς που επιστρατεύονται από τις περιοχές υπό τον έλεγχό των Χούθι.

Σε κάθε περίπτωση, ο εξοπλισμός τους είναι μακράν χαμηλότερης τεχνολογίας και μέσων από τον σαουδαραβικό στρατό.

Γιατί λοιπόν δεν τσακίζει η Σαουδική Αραβία τους Χούθι; Υπάρχει η εξής εξήγηση στα δυτικά ΜΜΕ: “ασύμμετρος πόλεμος”. Για τη Σαουδική Αραβία, κάθε ημέρα πολέμου στοιχίζει δεκάδες εκατομμύρια δολάρια (δαπάνες για έξυπνα πυρομαχικά, καύσιμα μαχητικών, μισθούς μισθοφόρων, αναχαιτίσεις Patriot). Για τους Χούθι, το κόστος είναι ελάχιστο.

Ένα drone που κατασκευάζεται ή συναρμολογείται με 15.000-20.000 δολάρια μπορεί να προκαλέσει ζημιές εκατομμυρίων στις πετρελαϊκές εγκαταστάσεις της Aramco.

Δεν είναι λάθος αυτό, αλλά είναι εξαιρετικά επιφανειακό.

Η πραγματική απάντηση είναι αποκαλυπτική του καθεστώτος της Σαουδικής Αραβίας: Ι. Ο συνολικός πληθυσμός είναι περίπου 35 εκατομμύρια, αλλά από αυτούς το 44,4% είναι ξένοι, μετανάστες.

Οι ντόπιοι είναι 19,6 εκατομμύρια, το 55,6%. Οι μετανάστες δεν έχουν κανένα πολιτικό δικαίωμα -όχι ότι οι ντόπιοι έχουν.

Οι πλειονότητα των εργαζομένων ξένων προέρχεται από Μπανγκλαντές, Ινδία, Πακιστάν και από αραβικές χώρες -Αίγυπτος, Υεμένη, Σουδάν.

Όπως αντιλαμβανόμαστε όλοι, αυτοί δεν έχουν κανένα “πατριωτικό” αίσθημα για τη Σαουδική Αραβία. ΙΙ. Ο στρατός της Σαουδικής Αραβίας είναι μεγάλος στα χαρτιά αλλά δεν είναι στρατός για πόλεμο.

Το καθεστώς είναι μια περίκλειστη απολυταρχία του Οίκου των Σαούντ. Ο Βασιλιάς Σαλμάν, με πραγματικό κυβερνήτη και πρωθυπουργό τον Πρίγκιπα Διάδοχο Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν , συγκεντρώνει την απόλυτη εκτελεστική, νομοθετική και δικαστική εξουσία.

Δεν υπάρχει σύνταγμα, κοινοβούλιο, πολιτικά κόμματα.

Όλες οι υπουργικές θέσεις, οι διοικήσεις των επαρχιών και οι ανώτατες στρατιωτικές διοικήσεις κατέχονται αποκλειστικά από μέλη της βασιλικής οικογένειας.

Ως επίσημο «σύνταγμα» της χώρας ορίζεται το Κοράνι και η Σαρία -ο ισλαμικός νόμος.

Ένας από τους βασικότερους φόβους του καθεστώτος είναι μην ανατραπεί πραξικοπηματικά.

Η ιστορία των αραβικών χωρών είναι γεμάτη από πραξικοπήματα που ανέτρεψαν βασιλείς και γέννησαν τον λεγόμενο Αραβικό Εθνικισμό -Νάσερ, καθεστώτα Μπάαθ σε Συρία-Ιράκ, Λιβύη, Υεμένη.

Σε όλες τις περιπτώσεις αξιωματικοί του στρατού ανέτρεψαν βασιλείς.

Αποτέλεσμα, ο στρατός της Σαουδικής Αραβίας είναι προσανατολισμένος στην “εσωτερική ασφάλεια” του καθεστώτος.

Είναι πολυδιασπασμένος για να αποφεύγεται ο κίνδυνος στρατιωτικού πραξικοπήματος.

Για να αποτραπεί η συγκέντρωση ισχύος σε στρατηγούς ή σε κάποιο στρατιωτικό σώμα, οι Σαούντ χώρισαν τις ένοπλες δυνάμεις σε ανεξάρτητα και ανταγωνιστικά μεταξύ τους στεγανά. Υπάρχουν: Ο τακτικός στρατός: υποτίθεται είναι υπεύθυνος για την εξωτερική άμυνα.

Διοικείται από πρίγκιπες της βασιλικής οικογένειας που δεν έχουν καμιά σχέση με τα στρατιωτικά. Η Εθνική Φρουρά: ξεχωριστός στρατός, επανδρωμένος από πιστές φυλές βεδουίνων της περιοχής Νατζντ, τη βάση της δυναστείας των Σαούντ.

Αναφέρεται απευθείας στον βασιλιά και ο πρωταρχικός της ρόλος είναι η προστασία της βασιλικής οικογένειας και η καταστολή εσωτερικών εξεγέρσεων. Η Βασιλική Φρουρά και οι Δυνάμεις Ασφαλείας: Ξεχωριστές παραστρατιωτικές μονάδες με δικό τους βαρύ οπλισμό και αυτόνομες αλυσίδες διοίκησης.

Αυτός ο κατακερματισμός εξασφαλίζει ότι αν μια μονάδα επιχειρήσει κινούμενη κατά του παλατιού, οι υπόλοιπες θα την εξουδετερώσουν.

Ταυτόχρονα όμως, καταστρέφει τη δυνατότητα διαφορετικών σωμάτων των ένοπλων σωμάτων να συντονίζονται αποτελεσματικά σε ένα σύγχρονο πόλεμο.

Η κατάταξη στον στρατό ή την Εθνική Φρουρά λειτουργεί ως μορφή κοινωνικής πρόνοιας.

Προσφέρει υψηλούς, εξασφαλισμένους μισθούς, επιδόματα στέγασης, υγειονομική περίθαλψη και συντάξεις χωρίς τις απαιτήσεις σκληρής εκπαίδευσης ή επικίνδυνων αποστολών που έχει ένας επαγγελματικός στρατός εκστρατείας.

Η στρατιωτική θητεία θεωρείται μια άνετη διοικητική εργασία γραφείου και όχι μια προετοιμασία για αιματηρές μάχες σώμα με σώμα στα βουνά της Υεμένης.

Το αποτέλεσμα είναι ένας στρατός στα… χαρτιά όσον αφορά τουλάχιστον ένα πόλεμο με εξωτερικό “εχθρό”. Οι Σαούντ προσπάθησαν να αντιμετωπίσουν αυτό το ζήτημα με στρατολόγηση μισθοφόρων για να πολεμήσουν τους Χούθι.

Το πιο πολυπληθές ξένο σώμα που επιστράτευσε η Σαουδική Αραβία προερχόταν από το Σουδάν.

Φτωχούς αγρότες ως “τροφή για τα κανονιά”. Κατατάσσονταν απεγνωσμένα για τους μισθούς των 480–1.000 δολαρίων τον μήνα που προσέφερε η Σαουδική Αραβία, ποσό μυθικό για τα δεδομένα του Σουδάν.

Ρίχτηκαν στις πιο επικίνδυνες γραμμές του μετώπου στα σύνορα Σαουδικής Αραβίας - Υεμένης και στις ορεινές περιοχές, χωρίς ουσιαστική εκπαίδευση, χωρίς βαρέα όπλα και χωρίς κανένα ιδεολογικό ή εθνικό κίνητρο.

Όταν οι Χούθι έστηναν ενέδρες, οι Σουδανοί εγκατέλειπαν τις θέσεις τους.

Υπέστησαν χιλιάδες απώλειες, γεγονός που προκάλεσε τεράστια κοινωνική κατακραυγή στο Σουδάν και σταδιακή απόσυρσή τους.

Επόμενο βήμα: Η Σαουδική Αραβία χρηματοδότησε διάφορες τοπικές φατρίες της Υεμένης.

Αυτές οι ομάδες δεν αποτελούσαν τακτικό στρατό.

Είχαν εντελώς διαφορετικές ατζέντες μεταξύ τους, συχνά συγκρούονταν αμοιβαία για τον έλεγχο πόρων και δεν υπάκουαν στις διαταγές της σαουδαραβικής διοίκησης.

Για πολλούς τοπικούς διοικητές, ο πόλεμος μετατράπηκε σε επιχειρηματική δραστηριότητα.

Υπάρχουν αναφορές για “στρατιώτες-φαντάσματα” , καθώς και για διοικητές που πουλούσαν σαουδαραβικό οπλισμό ακόμα και στους ίδιους τους Χούθι στη μαύρη αγορά.

Στο τέλος το καθεστώς της Σαουδικής Αραβίας δοκίμασε το “βαρύ πυροβολικό” των μισθοφόρων: χρησιμοποίησαν λατινοαμερικανούς μισθοφόρους, κυρίως Κολομβιανούς πρώην στρατιωτικούς, μέσω ιδιωτικών εταιρειών (όπως η Blackwater/Academi). Παρά την υψηλή τους εκπαίδευση στον ανταρτοπόλεμο, οι δυνάμεις αυτές αποδείχθηκαν ακατάλληλες για το ακραίο γεωγραφικό περιβάλλον της Υεμένης.

Αρνήθηκαν να αναλάβουν αποστολές υψηλού κινδύνου με βέβαιες απώλειες, καθώς οι ιδιωτικές εταιρείες λειτουργούν με λογική κόστους-οφέλους και όχι με στρατιωτική πειθαρχία αυτοθυσίας.

Ο ανταρτοπόλεμος σε ορεινό έδαφος απαιτεί υψηλό ηθικό, ιδεολογικό πείσμα, τοπική γνώση και απόλυτη πειθαρχία -στοιχεία που διέθεταν οι Χούθι.

Οι μισθοφόροι, εξ ορισμού, πολεμούν για το μισθό και όχι για να πεθάνουν σε μια ξένη χώρα.

Όταν η πίεση στο μέτωπο αυξανόταν, η μισθοφορική αλυσίδα κατέρρεε. Συμπερασματικά: ΗΠΑ και Σαουδική Αραβία ηττήθηκαν στον πόλεμο με το Ιράν.

Αυτό δεν ήταν μια εξ αρχής προβλεπόμενη ήττα. Αντίθετα τον πόλεμο με την Ανσάρ Αλλάχ τον έχουν χαμένο από τα αποδυτήρια.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους