Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η αλλαγή, της αλλαγής, την αλλαγή, ω αλλαγή... Κουράστηκα να διαβάζω επικρίσεις από Παναθηναϊκούς για τις χθεσινές αλλαγές του Τζέικομπ Νίστρουπ στο Μαρακανά της Νίκαιας.

Τι «ανέκδοτο ο Δανός», τι «zero ο Δανός», τι «έκανε βλακείες ο Δανός». Πού να μην ήμασταν και πρώτοι δηλαδή... Θα είμαι ειλικρινής.

Όταν είδα τον Ραστόντερ να περνάει ως αλλαγή, απόρησα και εγώ. «Τι τον θέλεις τον Ραστόντερ τώρα;» σκέφτηκα. «Αφού δεν σκοράραμε το δεύτερο γκολ που θα "κλείδωνε" τη νίκη, σφίξε λίγο το κέντρο να πάρεις σβηστά τους τρεις βαθμούς.

Περιττά τα δύο φορ σε αυτό το χρονικό σημείο». Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι ο Νίστρουπ δεν έβαζε τον Ραστόντερ, αλλά κάποιον μέσο ή αμυντικό για να κρατήσει το 1-0. Και γινόταν ένα μελέ στο ενενηνταφεύγα, όπου ένας παίκτης της Καλαμάτας θα έβρισκε ένα τζούφιο σουτ, που με διπλή κόντρα η μπάλα θα κατέληγε στα δίχτυα του Πένια.

Αποτέλεσμα: 1-1, πεταμένα δύο βαθμουλάκια στη Γρηγορίου Λαμπράκη.

Τώρα θέλω να είστε εσείς ειλικρινείς, κυρίως με τους ίδιους σας τους εαυτούς... Σε αυτό το υποθετικό αλλά και απολύτως λογικοφανές σενάριο, πάλι τον Νίστρουπ δεν θα κράζατε; Τι «όχι»; Ελάτε, σας ζήτησα να είστε ειλικρινείς.

Είτε έφταιγε είτε όχι, σε εκείνον θα ρίχνατε τα βέλη σας, παραδεχτείτε το. Έτσι δεν γίνεται πάντα; Ένας την πληρώνει, ο προπονητής... Ο Έλληνας οπαδός του πληκτρολογίου –όχι μόνο ο «πράσινος»–, εκείνος δηλαδή που «έχει παίξει μπάλα και ξέρει» (αλλά, κοίτα τώρα ατυχία, είχε έναν πολύ σοβαρό τραυματισμό, πάνω ακριβώς που θα τον καλούσαν στην Εθνική Νέων), ξεχωρίζει από δύο χαρακτηριστικά: είναι από γεννησιμιού του μεταγραφολάγνος και προπονητοφάγος.

Είκοσι μεταγραφές να κάνει η ομάδα του, είκοσι μία θα ζητήσει.

Τέσσερις προπονητές σε μια σεζόν να αλλάξει η ομάδα του, εκείνος θα προτείνει τον πέμπτο.

Που, παρεμπιπτόντως, τις περισσότερες φορές είναι Έλληνας ή πρώην παίκτης του συλλόγου.

Η δική μου πρόταση/προτροπή είναι η εξής: Είτε κατανοούμε είτε όχι αυτό που σκέφτεται ο Νίστρουπ (και κάθε Νίστρουπ), ας του δώσουμε χ-ρ-ό-ν-ο να εφαρμόσει όσα εκείνος νομίζει και να καθιερώσει τη φιλοσοφία του.

Και θα κριθεί στο τέλος, όπως πρέπει.

Ανεξαρτήτως αποτελεσμάτων, μόνο όσοι πάσχουν από βλεφαρόπτωση ή επιπεφυκίτιδα δεν μπορούν να δουν ότι ο Παναθηναϊκός παράγει –ή προσπαθεί να παραγάγει– ποδόσφαιρο.

Όχι «κλοτσοσκούφι», αλλά κανονικό ποδόσφαιρο, στρωτό, χαμηλό, με διακριτούς ρόλους, με σχέδιο, με σαφή προσανατολισμό.

Ωστόσο, και εφόσον έχουμε μάθει στο Ελλάντα να κρίνουμε μόνο με βάση τα αποτελέσματα, μέχρι στιγμής ο Δανός προπονητής μετράει: • Πέντε νίκες σε πέντε αγώνες στο πρωτάθλημα. • Δύο στα δύο στο Κύπελλο. • Τρία στα τρία σε προκρίσεις στο Conference League (δίχως να υπάρχει μαξιλαράκι ασφαλείας σε περίπτωση έστω και μίας αποτυχίας). • Και η ομάδα του έχει σκοράρει σε όλα της τα παιχνίδια, φιλικά και επίσημα (αν δεν κάνω λάθος, δεκαεπτά συνολικά). Δεν τον λες άσχημο απολογισμό για κάποιον που δεν έχει απλώς επωμιστεί το βάρος της σεζόν 2026-27, αλλά και των δεκατεσσάρων προηγούμενων αλαφουζικών ετών ανομβρίας, ε; Τι λέτε και εσείς, που είστε ως συνήθως με το δάχτυλο στη σκανδάλη, έτοιμοι να αρπαχτείτε με το παραμικρό και για οτιδήποτε; Και τέλος, καταλαβαίνω ότι η υπερβολή είναι ίδιον όλων μας, αλλά πού στον Μανούτσο είδατε χθες ότι η Καλαμάτα έχανε τα άχαστα στο τέλος ή ότι μας πίεζε ασφυκτικά; Άλλο παιχνίδι παρακολουθήσατε; Μήπως βλέπατε τον κάκιστο Ολυμπιακό, που σώθηκε με γκολ στο 92'; Ή την ΑΕΚ, που χρειάστηκε μουσαντέ πέναλτι για να επικρατήσει του Βόλου;

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους