Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το 2016, τέτοια μέρα έφυγε… Πλήρης, Πλήρων Ημερών... Ασυμβίβαστη μέχρι το τέλος… «Εμείς φταίμε για το κατάντημα αυτό.

Πέρασα τρεις κατοχές πολέμησα, αγωνίστηκα, στον Εμφύλιο, πιο πριν στην Κατοχή, στην Δικτατορία, όμως εμείς λεγόμασταν μεταξύ μας «σύντροφοι», «συναγωνιστές». Δε λεγόμασταν «εταίροι»... Τα πράγματα ήταν ξεκάθαρα.

Ο εχθρός, εχθρός.

Ο φίλος, φίλος... Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια άλλη Ευρώπη.

Δεν είναι αυτή η Ευρώπη του Γκαίτε, του Σούμπερτ.

Δεν είναι η Ευρώπη του πνεύματος, του πολιτισμού, των αγώνων των λαών, των ιδεών... Τώρα κυβερνά το ΕΓΩ.

Και στην πατρίδα μας και παντού...Το Εγώ να ξέρετε έχει την ικανότητα να καταστρέψει τον άνθρωπο, αλλά είναι ανίκανο να τον σώσει.

Αυτό, πρέπει να το θυμόμαστε τώρα που θα κληθούμε ξανά να ψηφίσουμε». «Δεν μπορώ να μιλώ.

Μπορώ να γράφω.

Και γράφω ακόμη, αυτό ξέρω να κάνω.

Πρέπει να γράψω για να ζήσω.

Έχω παραιτηθεί από πολλά οικονομικά προνόμια.

Έχω προτιμήσει να βλέπω τους ανθρώπους στα μάτια παρά να εξαργυρώσω πολιτικά τους αγώνες της γενιάς μου» Βούλα Δαμιανάκου.

Σε εκδήλωση που έγινε προς τιμήν της τον Ιούνιο του 2012, στο Βαφοπούλειο Πνευματικό Κέντρο Θεσσαλονίκης.

Αν και έγινε γνωστή στους νεώτερους ως ο άνθρωπος που φιλοξένησε τον διωκόμενο ηγέτη των Κούρδων, Αμπντουλάχ Οτσαλάν, λίγο πριν την παράδοσή του στο τουρκικό καθεστώς από την τότε ελληνική κυβέρνηση, ωστόσο, αποτέλεσε ένα σημαντικό κεφάλαιο των ελληνικών γραμμάτων, τόσο μέσω του έργου της, όσο και της ενεργής συμμετοχής της (και) στην πολιτισμική εποποιία της Εθνικής Αντίστασης, στο πλευρό του συντρόφου της, Βασίλη Ρώτα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους