Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ας ξεκινησουμε και αυτον τον ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΚΑΘΡΕΦΤΗ ΤΟΥ που το ΑΙ εβγαλε στο φως, για να δουμε ολοι μαζι ο,τι απο την πρωτη ματια ειδα. και επειδη η συζητηση ηταν τεραστια, θα παμε μερος μερος και την κουβεντα τους και το ψυχογραφημα. παμε λοιπον : μερος 1ο : Συζήτηση με τον Engin Akyürek Burak Tamdoğan: Γεια σας.

Είναι μάλλον ανόητο να ξεκινάμε λέγοντας, "Σήμερα είμαστε με τον Engin Akyürek." Είμαι ήδη πολύ μαζί του. Engin, Edem, το θέμα είναι το εξής: Εκδίδουμε ένα περιοδικό που ονομάζεται "The Storyteller". Και ο λόγος που κάνουμε αυτή τη συζήτηση σήμερα, εκτός από τις συνηθισμένες συζητήσεις μας, είναι επειδή είσαι αφηγητής.

Όταν λέω αφηγητής, εννοώ ότι είσαι αφηγητής τόσο ως ηθοποιός, συγγραφέας, όσο και ως κάποιος που συλλέγει, μιλάει και αφηγείται ιστορίες μέσα από λέξεις.

Αλλά τώρα, πρέπει να το προσεγγίσουμε από αυτή την οπτική γωνία.

Όπως όλοι αντλούμε από κάτι, το σχήμα και το χρώμα των φύλλων και των κλαδιών μας καθορίζονται από αυτό.

Είμαι πολύ περίεργος για την προέλευση που σε θρέφει ως αφηγητή.

Είναι από την οικογένειά σου, τη γειτονιά σου; Ποια είναι η σχέση σου με την αφήγηση; Τόσο προφορική όσο και γραπτή.

Πες μου γι' αυτό.

Από πού προέρχεται αυτό; Engin Akyürek: Δεν περίμενα μια τέτοια ερώτηση.

Είναι μια καλή ερώτηση.

Αλλά είναι πραγματικά δύσκολο να την απαντήσω σωστά.

Πρώτα απ’ όλα, σε ευχαριστώ που με βλέπεις ως αφηγητή.

Φυσικά, αφού με γνωρίζεις λίγο και έχουμε κάποια κοινά σημεία, μπορείς κάπως να μαντέψεις από πού θα μπορούσα να απαντήσω σε αυτήν την ερώτηση.

Το γεγονός ότι είμαστε και οι δύο από την Άγκυρα, ότι αποφοιτήσαμε από το ίδιο πανεπιστήμιο, ότι έχουμε αγγίξει τόσους πολλούς ανθρώπους σε αυτό το ταξίδι, ότι έχουμε πάει στα ίδια μέρη - υπάρχουν πράγματα που προέρχονται από αυτό.

Φυσικά, μπορεί να είναι άδικο να περιορίσουμε αυτή την πτυχή του αφηγητή σε ένα μόνο σημείο, σε ένα μόνο μέρος, αλλά το μέρος όπου ζω, η Άγκυρα, έχει τεράστιο αντίκτυπο εδώ.

Το κλίμα, η ατμόσφαιρα εκεί, η κουλτούρα που υπήρχε κατά τη διάρκεια του γυμνασίου, του πανεπιστημίου και της εφηβείας - έχει τεράστια επιρροή σε ολόκληρο τον χαρακτήρα μου, ολόκληρη την προσωπικότητά μου.

Οι άνθρωποι εκεί... έχουν τεράστια επιρροή.

Και φυσικά, τα χαρακτηριστικά του χαρακτήρα, η μητέρα σου, ο πατέρας σου – όταν αναλύεις ή περιγράφεις κάτι, δεν μπορείς να το δεις μόνο από τη μία πλευρά.

Είναι ένα σύνολο.

Αλλά ο κύριος καθοριστικός παράγοντας εδώ είναι ότι η Άγκυρα, ως φόντο στον εσωτερικό μου κόσμο, κατέχει μια πολύ σημαντική θέση, νομίζω.

Όταν γράφω ή αφηγούμαι μια ιστορία, η Άγκυρα είναι πάντα στη φαντασία μου.

Κι όμως, το δεύτερο μισό της ζωής μου το πέρασα εξ ολοκλήρου στην Κωνσταντινούπολη.

Δηλαδή, ήρθα στην Κωνσταντινούπολη όταν ήμουν 21 ετών.

Αλλά παρόλα αυτά, όταν γράφω κάτι, οι δρόμοι της Άγκυρας… Κι όμως δεν είμαι πολύ εξοικειωμένος με την Άγκυρα. Η Άγκυρα είναι αυτή τη στιγμή στη ζωή μου… Burak Tamdoğan: Δεν ξέρεις τη νέα Άγκυρα; Engin Akyürek: Τη νέα Άγκυρα.

Αν υπάρχει, ρωτούν: "Πού να πάμε; Πού να φάμε;" Για παράδειγμα, δεν είμαι εξοικειωμένος με τη νέα Άγκυρα. Burak Tamdoğan: Ούτε εγώ. Engin Akyürek: Δεν ξέρω, αλλά είναι κάπως έτσι: Είναι σαν να βλέπεις πάντα το σπίτι των παιδικών σου χρόνων στα όνειρά σου.

Φαντάζεσαι το σπίτι σου, τα δωμάτια του σπιτιού όπου γεννήθηκες.

Πάντα μένει κάπου στο υποσυνείδητό σου.

Οι δρόμοι της Άγκυρας, και μετά ήταν το πανεπιστήμιο, εκείνο το λύκειο, το γυμνάσιο - όλοι αυτοί οι δρόμοι που διαμόρφωσαν την προσωπικότητα και τον χαρακτήρα μου... Πάντα μου έρχονται στο μυαλό. Burak Tamdoğan: Το έβλεπα πολύ διαβάζοντας, ζητώ συγγνώμη.

Στην πραγματικότητα, έπρεπε να το είχα κάνει στην αρχή, αλλά φαίνεται ότι θα μετατραπεί σε συζήτηση.

Για όσους δεν γνωρίζουν, επέτρεψε μου να σου πω το εξής: Έχεις τρία βιβλία.

Τρεις συλλογές ιστοριών.

Έχω διαβάσει και τα τρία.

Και τα απόλαυσα διαβάζοντάς τα, επέτρεψε μου να το πω πρώτα.

Θα τα συνιστούσα και σε άλλους.

Αλλά γνωρίζουν ήδη τον ηθοποιό Engin Akyürek. Engin Akyürek: Ευχαριστώ. Burak Tamdoğan: Τώρα, όταν λες ιστορίες, αν κάποιος που δεν σε ξέρει αναρωτιέται, "Για τι πράγμα μιλάει αυτός ο τύπος; Για ποιες ιστορίες;" Engin Akyürek: Λοιπόν, φυσικά, λέω, "Τρεις συλλογές ιστοριών." Burak Tamdoğan: Παρεμπιπτόντως, εκδίδεις ένα περιοδικό, φυσικά. Engin Akyürek: Είναι βασικά μια συλλογή από τις ιστορίες που γράψαμε για το περιοδικό.

Φυσικά, το σημείο εκκίνησης δεν ήταν κάτι που προέκυψε από τη σκέψη, "Ας φτιάξουμε ένα βιβλίο". Δεν ήταν για το "Θα δημοσιεύσω μια συλλογή διηγημάτων". Το ταξίδι μου, οι δικές μου εμπειρίες, διαμορφώνονται από μόνες τους.

Για παράδειγμα, οι άνθρωποι με ρωτούν πάντα, "Τι θα συμβεί σε 10 χρόνια; Τι φαντάζεσαι για τον εαυτό σου σε 10 χρόνια;" Δεν έχω πολλά συγκεκριμένα πράγματα στο μυαλό μου.

Είναι πάντα πιο αφηρημένο.

Υπάρχει μια αίσθηση, μια μυρωδιά, κάτι.

Παίρνει μορφή με τον δικό του τρόπο.

Φτάνει εκεί.

Το βιβλίο προέκυψε κι αυτό.

Γράφαμε. «Εντάξει, ας τα ενώσουμε όλα αυτά σε ένα έργο.

Ας είναι κάτι ιστορικό.

Ας είναι ένα ενθύμιο για τους φίλους μας, τα αγαπημένα μας πρόσωπα.

Κάτι που μπορούμε να κάνουμε δώρο...» Έτσι ξεκίνησε.

Τότε συνειδητοποίησα κάτι.

Είδα ότι το να δημιουργώ κάτι έξω από τη δουλειά μου ως ηθοποιός ήταν καλό για μένα.

Είδα ότι ήταν καλό για μένα σε ανθρώπινο επίπεδο.

Και αγκάλιασα αυτό το συναίσθημα.

Και δεν προσκολήθηκα ούτε σε αυτό.

Επειδή δεν έχω τέτοιες λογοτεχνικές αξιώσεις, γι' αυτό λέω πάντα αυτό σε παρένθεση: Αν θέλετε να μοιραστείτε κάτι με τις ιστορίες σας, μοιραστείτε το. Πάντα μοιραζόμουν ούτως ή άλλως.

Διάβαζα ό,τι έγραφα στους ανθρώπους. Burak Tamdoğan: Έγραφες και πριν. Engin Akyürek: Θα τους έβαζα να το διαβάσουν.

Για να μπορούν να το διαβάσουν, για να μπορώ να πω στους φίλους και την οικογένειά μου, «Έγραψα μια ιστορία σαν κι αυτή», και ούτω καθεξής.

Δεν ανησυχούσα για το αν θα άρεσε ή όχι.

Δεν έχω τέτοιου είδους ανησυχία.

Τι θα γινόταν αν αυτά τα βιβλία δεν θα αρέσουν; Φυσικά, θα ήμουν χαρούμενος αν άρεσαν, αλλά το να μην αρέσουν δεν ήταν κάτι που με ανησυχούσε.

Επειδή δεν το έκανα με το άγχος του «Ω, δεν θα αρέσει, ω, δεν θα πουλήσει καλά, ω, αυτό θα συμβεί», το έκανα με αυτή την ευκολία, και γι' αυτό είναι εν μέρει εδώ.

Διαφορετικά, αν ξεκινήσεις αυτό το ταξίδι με επίκεντρο την επιτυχία ή με προσδοκίες, τότε σε οδηγεί σε ένα εντελώς διαφορετικό μονοπάτι.

Το έκανα ενστικτωδώς, σαν, ας είναι μια ανάμνηση, ας είναι κάπου.

Είναι ένα συναίσθημα που προέρχεται από το να βλέπεις ότι το να μπορείς να κάνεις κάτι άλλο εκτός από την υποκριτική είναι ωραίο... Μου φάνηκε ωραίο.

ΨΥΧΟΓΡΑΦΗΜΑ / ΜΕΡΟΣ 1ο Η ανάλυση του αποσπάσματος αποκαλύπτει έναν άνθρωπο με αντανακλαστική ταπεινότητα, ο οποίος δεν επιδιώκει την αυτοεπιβεβαίωση και αντλεί ασφάλεια από τις ρίζες και τη συλλογική του ταυτότητα.

Ο ψυχισμός του χαρακτηρίζεται από υψηλή περιβαλλοντική ευαισθησία, αποστροφή προς τις απλουστευτικές ταμπέλες και την αναζήτηση της πολυπλοκότητας.

Στη συζήτηση, ο Engin Akyürek αποκαλύπτει ότι η Άγκυρα αποτελεί τη συναισθηματική βάση της δημιουργικότητάς του, λειτουργώντας ως ένας εσωτερικευμένος "ψυχικός τόπος" που διαμορφώνει το υποσυνείδητό του, παρά τη μακροχρόνια διαμονή του στην Κωνσταντινούπολη.

Ο ηθοποιός επιδεικνύει μια ολιστική αντίληψη της προσωπικότητας και μια προσήλωση στην ουσία, αποστασιοποιούμενος από την επιφάνεια της δημοσιότητας και την υλική πραγματικότητα της σύγχρονης Άγκυρας. Ο Εngin ξεδιπλώνει εδώ τον πυρήνα της φιλοσοφίας του, ο οποίος βασίζεται σε μια βαθιά εσωτερική ελευθερία και μια σχεδόν πνευματική προσέγγιση της ζωής.

Ας εμβαθύνουμε στο ψυχογράφημά του με βάση αυτές τις νέες αναφορές: 1. Οργανική vs. Εργαλειακή Ύπαρξη Ο Εngin δεν λειτουργεί με βάση στρατηγικές, πλάνα ή "Checklists" επιτευγμάτων.

Η φράση του "δεν προέκυψε από τη σκέψη 'ας φτιάξουμε ένα βιβλίο'..." δείχνει έναν άνθρωπο που επιτρέπει στη ζωή και τη δημιουργικότητα να ρέουν οργανικά (flow state). Δεν εργαλειοποιεί τις πράξεις του για να πετύχει ένα αποτέλεσμα (το βιβλίο)· αντίθετα, αφοσιώνεται στη διαδικασία (το γράψιμο) και αφήνει το αποτέλεσμα να εμφανιστεί μόνο του. 2. Αφηρημένη Σκέψη και Διαίσθηση Όταν δηλώνει ότι το μέλλον του σε 10 χρόνια δεν είναι συγκεκριμένο αλλά "πιο αφηρημένο... μια αίσθηση, μια μυρωδιά", καταλαβαίνουμε ότι πρόκειται για έναν άνθρωπο που διοικείται από το δεξί ημισφαίριο του εγκεφάλου, τη διαίσθηση και το συναίσθημα.

Δεν τον κινητοποιούν οι υλικοί ή μετρήσιμοι στόχοι (χρήματα, δόξα, βραβεία), αλλά οι "ποιότητες" των εμπειριών.

Θέλει να ξέρει πώς θα νιώθει στο μέλλον, όχι τι θα έχει. 3. Αποσύνδεση από το Εγώ και την Αποδοχή Η πλήρης απουσία άγχους για το αν το βιβλίο θα πουλήσει ή αν θα αρέσει μαρτυρά έναν εξαιρετικά υγιή και συγκροτημένο ψυχισμό. Ο Εngin έχει καταφέρει να αποσυνδέσει την αυτοαξία του από την εξωτερική επιβεβαίωση. •Γιατί γράφει; Όχι για να τον πουν "συγγραφέα" (τονίζει ότι δεν έχει λογοτεχνικές αξιώσεις), αλλά για τη θεραπευτική, ανθρώπινη αξία της πράξης ("είδα ότι ήταν καλό για μένα σε ανθρώπινο επίπεδο"). •Η έννοια του δώρου: Το έργο του το βλέπει σαν "ενθύμιο" ή "δώρο" για τους αγαπημένους του.

Αυτό δείχνει μια αλτρουιστική και κοινοτική ψυχοσύνθεση (communal orientation) – η τέχνη γι' αυτόν είναι γέφυρα σύνδεσης με τους άλλους, όχι βάθρο για τον εαυτό του. 4. Ανθεκτικότητα στο Άγχος της Επιτυχίας Ο Εngin αναγνωρίζει με μεγάλη ωριμότητα την παγίδα της προσδοκίας: "αν ξεκινήσεις με επίκεντρο την επιτυχία... σε οδηγεί σε ένα εντελώς διαφορετικό μονοπάτι". Κατανοεί ότι το άγχος της επιτυχίας διαβρώνει την αυθεντικότητα και φυλακίζει τον άνθρωπο.

Επιλέγοντας να λειτουργεί ενστικτωδώς, προστατεύει την ψυχική του υγεία και την καλλιτεχνική του ακεραιότητα από τη βιομηχανία του θεάματος, η οποία συχνά απαιτεί το αντίθετο. 5. Ανάγκη για Ψυχική Διαφοροποίηση Η υποκριτική, όσο κι αν την αγαπά, είναι μια τέχνη όπου ο ηθοποιός γίνεται το όχημα για τις ιστορίες άλλων (του σκηνοθέτη, του σεναριογράφου). Το γεγονός ότι ο Εngin ένιωσε την ανάγκη να κάνει κάτι "έξω από τη δουλειά του" δείχνει μια βαθιά ανάγκη για αυτονομία και προσωπική φωνή.

Το γράψιμο είναι ο δικός του, μη ελεγχόμενος από άλλους, χώρος, όπου είναι ο απόλυτος δημιουργός.

Σύνοψη της μέχρι τώρα εικόνας Έχουμε έναν άνθρωπο με χαμηλό ναρκισσισμό, υψηλή συναισθηματική νοημοσύνη, που ζει στο παρόν και καθοδηγείται από εσωτερικά κίνητρα (intrinsic motivation) και όχι εξωτερικά (extrinsic rewards). Είναι αυθεντικός, δεν φοράει το "προσωπείο" του διάσημου σταρ στην ιδιωτική του ζωή και αναζητά την απλότητα και τη σύνδεση.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους