Περί επικαιρότητας, διαβάστε το όλο Γράφει ο Δημήτρης Μπελαντής: “Μαζική ψυχική διαταραχή, άλογη βία και καταστροφή του νοήματος Αυτό με τους ηλικιωμένους που σκοτώνονται για τις ξαπλώστρες είναι ένα...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Οι μαζικές αυτοκτονίες, τα μαζικά ανθρωποκτονα εγκλήματα,οι σεξουαλικές επιθέσεις, και μάλιστα σε νέες ιδίως ηλικίες, δείχνουν καθημερινά μια σοβούσα επιθετική πραγματικοτητα που κινείται γύρω μας εδώ και χρόνια, και που καμία επιστημονική ενωση η πολιτικό κόμμα δεν θέλει να την πιάσει η να την αγγίξει.Ειναι κοινωνικό ταμπού, από τα μεγαλύτερα.

Ούτε καν συστηματικές και στοχευμένες στατιστικές δεν φαίνεται να έχουμε.

Το πρόβλημα της ψυχικής διαταραχής έχει περάσει προ καιρού το στάδιο της ατομικής δυσανεξιας δια των συμπτωμάτων και της ατομικής θεραπείας.Παρα πολλοί άνθρωποι, πιθανόν η κοινωνική πλειοψηφία πάσχουν λίγο η πολύ από ψυχικές διαταραχές, με η και χωρίς έντονα συμπτώματα, και ορισμένοι από αυτούς κάποιαν στιγμή εκρήγνυνται.Οι περισσότεροι δεν φτάνουν ποτέ στον ειδικό, δυστυχώς, χωρίς όμως να είναι και δεδομένο ότι αυτή η γενίκευση των διαταραχών μπορεί να απαντηθεί αποκλειστικά από τους ειδικούς πέραν ίσως μιας μορφής ( σαφώς χρήσιμης ) διαχείρισης.Η κοινωνική διάσταση της ψυχικής εξάρθρωσης είναι μια Καταβόθρα που ρουφάει τους πάντες.

Και τι μπορεί να σημαίνει μια κατάσταση ατομικής ψυχικής υγείας, όταν γύρω σου συμβαίνει το πανδαιμόνιο, και πρεπει να σώσεις την λειτουργικότητα σου, έστω μέσα στο πανδαιμόνιο, και μην μπορώντας να παρέμβεις αποτρεπτικά σε αυτό ;; Το πρόβλημα θα έπρεπε να θεωρείται από τα σοβαρότερα κοινωνικά, πολιτικά προβλήματα της χώρας ,αν υπήρχε κυβέρνηση, αντιπολίτευση και δημόσια σφαίρα που να αξίζουν το όνομα τους.Ολοι ασχολούνται ποιος έχει το πιο καλό " αφήγημα" ( και η χρήση αυτού του όρου συλλογική ψυχασθένεια δηλώνει - ποιος έχει δηλαδή το καλύτερο μύθευμα,την καλύτερη κοροϊδία, ποιος έχει τον καλύτερο τρόπο να σας εξαπατήσει, αυτή είναι η γνήσια σημασία του "αφηγήματος" ). Γιατί το πρόβλημα δεν είναι μόνο ατομικό ψυχικό, χωρίς καθόλου ,να υποτιμώ το έργο των ψυχιάτρων και των ψυχολόγων.Εχουμε μια έκρηξη ενδοβολης της οργής,για κοινωνικούς ψυχολογικούς αλλά και ατομικούς βιωματικους λόγους - δεν υπάρχουν,πιστεύω, στεγανά ανάμεσα στα δύο - και μια έκρηξη της απουσίας ψυχικού νοήματος και συνεκτικής ταυτότητας ..Εχουμε την άνωθεν καλλιέργεια ενός ακραίου ναρκισσισμού και ατομικισμού που διαλύει τα εγώ των ανθρώπων.Ολοι μαθαίνουμε ότι είμαστε μια Εικόνα η ένα Προφίλ η ένα Άβαταρ ,τίποτε παραπάνω.

Η "επίλυση" της θαμμένης οργής και συνεχούς ματαίωσης είναι τα έξωθεν φαινόμενα ως ακατανόητα εγκλήματα βίας , δολοφονίες η τραυματισμοί χωρίς λόγο, αυτοκτονίες που επίσης μεταθέτουν στον εαυτό την τεράστια συσσωρευμένη οργή.

Επίσης, έχουμε ένα διαρκές παράλογο κυνήγι του χρονου και ένα βίωμα μετατροπής των ανθρώπων σε κενταύρους που είναι μισοοργανικα και μισομηχανικα όντα.Εχουμε χιλιάδες ερεθίσματα σε νέους ανθρώπους μέσω των σμαρτ τηλεφώνων που δεν τους έχουμε διδάξει πώς να τα διαχειριστούν,και να κρίνουν τι είναι ουσιώδες η τι να απορρίψουν.

Και η έμφυλη και η αφυλη βία με αυτήν την ενδοβολη της οργής σχετίζονται, και κατά φαντασία αποκλειστικά και μόνο με τον πόλεμο των φύλων.Κι επίσης πολλά φαινόμενα είναι και πολυπαραγοντικα.

Για να μην θέσω,που θέλει και μια αυτόνομη πραγμάτευση, το ζήτημα της πλήρους κοινωνικής " ομαλοποίησης" των ναρκωτικών ουσιών, του αλκοολισμού, που είναι ένας πρόσθετος καταλύτης στην νοσηρή διοχέτευση της οργής και της ψυχικής βίας.Ουτε αυτό θεωρείται πολιτικό πρόβλημα για τις πολιτικές δυνάμεις που ασκουν η διεκδικούν εξουσία.Στην πραγματικότητα οι κάτοχοι της εξουσίας είναι και οι φορείς μεγαδιαχειρισης του ανθρώπινου ψυχισμού και της ανθρώπινης διαταραχής.Και τις ουσίες αυτοί τις διαχειρίζονται, κοινο μυστικό και μέσω αυτών ασκούν βιοεξουσια . Όπως είχε δείξει ο μεγάλος κοινωνιολόγος Εμιλ Ντυρκαιμ στα τέλη του 19oυ αιώνα στην μελέτη του για την αυτοκτονία, υπάρχει μια ισχυρή αναλογία μεταξύ της αυτοκαταστροφής ,θα προσεθετα και των σοβαρών ψυχικών διαταραχών γενικότερα, και της ανομίας, της αίσθησης δηλαδή ότι δεν υπάρχουν γενικά και διυποκειμενικα αποδεκτοί κανόνες, ότι απουσιάζει ο κώδικας είτε ο ηθικός είτε ο νομικός είτε ευρύτερα της συνυπαρξης μεταξύ των ανθρώπων εντός μιας υποτίθεται " κοινωνίας" .Όταν τα πράγματα φτάνουν εκεί, και ο άγριος νεοφιλελευθερισμός, συμμαχώντας και με την πολιτική ταυτοτήτων ,τα έχει φτάσει εκεί και πιο πέρα ακόμη, ακόμη και αν κάνουμε το καλύτερο δυνατόν, μπορεί να έχουμε φτάσει σε ένα σημείο μη επιστροφής.Ελπιζω όχι ακόμη, αλλά ο ψυχικός σπαραγμός και ετεροσπαραγμος,η κλιμάκωση της κοινωνικής βίας, είναι μείζον και επειγον πολιτικό πρόβλημα και ως τέτοιο πρέπει να αντιμετωπισθεί.Αλλαζοντας τους υλικούς όρους, δείχνοντας κοινωνική αλληλεγγύη,κοινωνικοποιωντας τον ορίζοντα της ψυχοθεραπείας, σίγουρα όχι με μια ρηχη επίκληση ηθικολογίας ότι η βια είναι κακό πράγμα,δημιουργώντας εγρηγορση..Αφου είναι "κακη” η βία γενικώς, γιατί άραγε οι επίσημοι μηχανισμοί της κοινωνίας και το διαδίκτυο, όπως λειτουργεί, γεννούν ένα ντελίριο ατομικής και κοινωνικής αλληλοεξόντωσης; Θυμίζω ότι στο τέλος αυτής της γιγάντωσης της ατομικής και κοινωνικής βίας έρχεται συνήθως ο Μεγάλος Πόλεμος όπου σου δίνεται η άδεια να σκοτώνεις ελεύθερα.Θυμηθειτε ότι ο Ντυρκαιμ έγραφε στα 1880 και 1890,και το 1914 ξέσπασε ο εφιαλτικος Α ΠΠ, η πρώτη μαζική μηχανοποιημενη σφαγή που η γνώρισε η ανθρωπότητα.Τα καταστροφικά ένστικτα " χειραφετηθηκαν" από την εξουσία, και από ενδεχόμενος Τζακ ο Αντεροβγάλτης η Κυσνοπωγων ,σου έδιναν ένα οπλοπολυβόλο, γίνοσουν ήρωας και έπαιρνες και παράσημο.

Όταν " ομαλοποιείται" ως κοινωνική συνθήκη ή πολύ μαζική ψυχική διαταραχή ,σχεδόν στα όρια μιας συλλογικής ψύχωσης, τα ένστικτα του θανάτου απελευθερώνονται ,και μετά την μαζική εγκληματικότητα η αυτοτραυματισμό ακολουθεί η οδός του Πολεμου, που σώζει τις ελίτ από την κοινωνική εξέγερση, και διοχετεύει την τεράστια κοινωνική οργή και μισος προς την κατεύθυνση της νόμιμης αλληλοεξόντωσης. Η δική τους ειρήνη είναι ο δικός μας πόλεμος αλληλοεξόντωσης.”

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους