Ευχαριστώ το @Militaire για την δημοσίευση των επιφυλάξεών μου για την επιμονή στα 12 ν.μ ( νοτίως της Κρήτης και στο Kαστελλόριζο..) ενώ αντιθέτως η ελληνική συζήτηση θα μπορούσε να μετακινηθεί από...
Ευχαριστώ το @Militaire για την δημοσίευση των επιφυλάξεών μου για την επιμονή στα 12 ν.μ ( νοτίως της Κρήτης και στο Kαστελλόριζο..) ενώ αντιθέτως η ελληνική συζήτηση θα μπορούσε να μετακινηθεί από τη γεωγραφία των γραμμών στη γεωπολιτική του θαλάσσιου χώρου που την αφορά.
Και τότε το πραγματικό ερώτημα για την Ελλάδα δεν θα είναι μόνο σε πόσα ναυτικά μίλια θα εκτείνεται η αιγιαλίτιδα ζώνη της σε κάθε περιοχή.
Θα είναι πώς η χώρα θα μετατρέψει τη γεωγραφική της θέση — από το Ιόνιο και την Κρήτη έως τα Δωδεκάνησα και το Καστελλόριζο- σε συνεκτική θαλάσσια στρατηγική, συμβατή με το Διεθνές Δίκαιο και ταυτοχρόνως ενταγμένη στη νέα ευρωπαϊκή γεωπολιτική του Ωκεανού.
Εάν πράγματι η Ευρώπη αναζητεί σήμερα έναν ευρύτερο γεωπολιτικό χώρο, γεγονός που κατά την άποψή μας φάνηκε από την ομιλία της προέδρου της ΕΕ Ursula von den Leyen, τότε για την Ελλάδα η συζήτηση αποκτά μία πρόσθετη διάσταση: Η Ελλάδα οφείλει να αναδείξει την γεωγραφική τοποθέτησή της στο νοτιοανατολικό άκρο της Ευρώπης.
Και κατόπιν αυτού, οφείλει να συμμετέχει στη διαμόρφωση του τρόπου με τον οποίο η ίδια η Ευρώπη αντιλαμβάνεται, σχεδιάζει και διακυβερνά αυτό το θαλάσσιο άκρο της. Η Ελληνική κυβέρνηση, ενόψει μάλιστα της ελληνικής προεδρίας κατά το δεύτερο εξάμηνο του 2027, πρέπει να κατανοήσει ότι η πραγματική δοκιμασία της νέας ευρωπαϊκής πολιτικής για τον Ωκεανό θα αφορά στην ικανότητά της να μετακινηθεί από τη λογική των επιμέρους εθνικών θαλάσσιων χώρων προς μια ουσιαστική διακυβέρνηση σε επίπεδο θαλάσσιας λεκάνης (sea-basin governance). Εδώ η Μεσόγειος — και ιδιαιτέρως η Ανατολική Μεσόγειος — αποτελεί ίσως το πολυπλοκότερο, αλλά και ένα από τα σημαντικότερα ευρωπαϊκά εργαστήρια.
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους