ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΓΙΑΤΡΟ ΛΥΜΠΕΡΙΔΗ ΙΩΑΝΝΗ Στις 22 Αυγούστου συναντήθηκα με τον αγαπημένο φίλο και γιατρό Λυμπερίδη Γιάννη στον Κόκκινο Πύργο στη Μεσσαρά , ήπιαμε καφέ και τα είπαμε καθόσον μας συνδέει...

Πλήρες Κείμενο:

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΓΙΑΤΡΟ ΛΥΜΠΕΡΙΔΗ ΙΩΑΝΝΗ Στις 22 Αυγούστου συναντήθηκα με τον αγαπημένο φίλο και γιατρό Λυμπερίδη Γιάννη στον Κόκκινο Πύργο στη Μεσσαρά , ήπιαμε καφέ και τα είπαμε καθόσον μας συνδέει μια μεγάλη φιλία 30 περίπου χρόνων . Μετά από λίγες ημέρες ο γιατρός ανέβασε την παρακάτω ανάρτηση. « Πριν μερικές μέρες συναντήθηκα με τον Αντιστράτηγο ε.α. Γεώργιο Καμπουράκη, επ΄ευκαιρία της επίσκεψής του στο χωριό του στα νότια του Ρεθύμνου και ήπιαμε τον καφέ μας. Ο Στρατηγός, καθότι ο μήνας Αύγουστος είναι και ο μήνας του Κυπριακού, επολέμησε στην Κύπρο το 1974 και τραυματίστηκε σοβαρά με οβίδα που έσκασε δίπλα του...ένας συμμαθητής του τον τράβηξε προς τα πίσω και τον έσωσε...48 μετρημένα θραύσματα έχει στο σώμα του και μεταξύ σοβαρού και αστείου λέγαμε ότι δεν μπορεί να κάνει ...μαγνητική τομογραφία γιατί τον ενοχλούν τα θραύσματα...μεταφέρθηκε στο 401 ΓΣΝΑ όπου νοσηλεύτηκε για μήνες και εκεί γνώρισε πολλούς στρατιωτικούς γιατρούς που τον φρόντισαν με κυριότερο τον Στρατηγό κ. Σπύρο Γεωργακή, ορθοπεδικό, μέχρι που κατάφερε να γυρίσει υγιής στην υπηρεσία.

Όταν τον γνώρισα στην Ορεστιάδα όπου υπηρετούσαμε, είδα μια συμπάθεια του προς τους Στρ. γιατρούς και σε μένα που με βοηθούσε σε διάφορα υπηρεσιακά θέματα...μετά από καιρό έμαθα την ιστορία του και κατάλαβα γιατί... Τώρα γράφει και βιβλία περιγράφοντας την κατάσταση και τις πολεμικές επιχειρήσεις στο Κυπριακό με λεπτομέρειες για το τί έζησε και πως σώθηκε μετά από τον τραυματισμό του... Του εύχομαι να είναι καλά και να βρισκόμαστε τα καλοκαίρια συζητώντας όλη την ιστορία του Κυπριακού... Στην ανάρτηση που ανέβασε ο γιατρός το διαδίκτυο κατακλύστηκε με τα θετικά και κολακευτικά σχόλια για το άτομο μου , αλλά ένας κύριος Χατζηαυγουστίδης Πέτρος ανέβασε το παρακάτω κείμενο. «Παρακαλώ ο κύριος Καμπουράκης να μας πει συγκεκριμένα σε ποια μονάδα, υπομονάδα κλπ ,ανήκε το καλοκαίρι του 74 με την οποία πολέμησε στην Κύπρο όπως αναφέρει, με « δεκάδες τραύματα» …..αυτό διότι δεν υπάρχει στον κατάλογο των ζώντων αξιωματικών οι οποίοι έλαβαν το αναμνηστικό μετάλλιο επιχειρήσεων Κύπρου κατά την εισβολή του74 ……….ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ….ΦΑΙΝΕΤΑΙ, ΟΥΔΟΛΩΣ ΥΠΗΡΕΤΗΣΑΣ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ …..παρακαλώ για την απάντηση του στο ερώτημα μου ……. Ευχαριστώ……» Δεν ασχολήθηκα με το θέμα γιατί δεν υπήρχε λόγος.

Απάντησαν όμως στον κύριο Χατζηαυγουστίδη πολλοί γνωστοί αλλά και άγνωστοί σε μένα τους οποίους ευχαριστώ και με τον δικό τους τρόπο του δίνουν αυτό που αξίζει για το μέγιστο ψέμα, την συκοφαντία, και τα πικρόχολα σχόλια του.

Παραθέτω για να μην κουράζω δύο χαρακτηριστικές απαντήσεις. Κωνσταντίνος Λυμπίκης (άγνωστος) «Κύριε Χατζηαυγουστίδη Μην ψάχνεσαι πολύ…..κάνε μια απλή ανάρτηση στο δίκτυο …..και μην ξεχνάς …ο φάκελος της Κύπρου δεν έχει ανοίξει ακόμα επίσημα.

Είναι πολλά ακόμα που αλλιώς λέγονται και αλλιώς συνέβησαν.

Επίσης το απαξιωτικό του ύφους σου μάλλον θα κάνει πολλούς μεταξύ αυτών και τον στρατηγό να σε γράψει εκεί που δεν πιάνει μελάνι…..» Καρδαμανίδης Γιάννης (γνωστός) «Κύριε Χατζηαυγουστίδη Επειδή πιστεύω ακράδαντα ότι ο στρατηγός δεν θα ασχοληθεί μαζί σου και να σου δώσει αξία σου απαντώ εγώ επειδή τον ξέρω πολύ καλά.

Σου λέω λοιπόν ότι επειδή κάποιοι απέκτησαν την εντύπωση ότι μπορούν να κρίνουν την ιστορία ενός ανθρώπου με το αν «τον είδαν γραμμένο κάπου» ή αν «άκουσαν κάτι γι’ αυτόν», καλό είναι να τελειώνουμε με τις αυθαίρετες αμφισβητήσεις.

Ο άνθρωπος για τον οποίο μιλάτε υπηρέτησε στην Κύπρο το 1974 στο 286 Μηχανοκίνητο Τάγμα Πεζικού ως διοικητής του 1ου λόχου.

Προφυλακίστηκε στις 15 Ιουλίου από τον ταξίαρχο Γεωργίτση κατά το πραξικόπημα και τραυματίστηκε στον Α΄ Αττίλα σε ένα βομβαρδισμό της τουρκικής αεροπορίας . Δεν χρειάζεται να το διαφημίσει, ούτε να περιφέρεται επιδεικνύοντας τα μετάλλια και τις τιμητικές του διακρίσεις για να αποκτήσει αξία στα μάτια κανενός.

Το ότι εσύ δεν τον είδες γραμμένο κάπου δεν σημαίνει ότι δεν υπήρξε.

Το ότι εσύ δεν το έμαθες δεν σημαίνει ότι δεν συνέβη.

Και το ότι δεν γνωρίζεις τα πάντα δεν σου δίνει το δικαίωμα να τα παρουσιάζεις ως ανύπαρκτα.

Υπάρχει μια μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο «δεν γνωρίζω κάτι» και στο «αυτό δεν συνέβη». Ο σοβαρός άνθρωπος σταματά στο πρώτο.

Ο ανεύθυνος περνάει στο δεύτερο.

Και όσο για τα μετάλλια και τις τιμητικές διακρίσεις, να είσαι βέβαιος ότι δεν χρειάζεται να τα γνωρίζεις εσύ για να υπάρχουν.

Δεν απονέμονται επειδή κάποιος τα διαφημίζει στο διαδίκτυο και δεν ακυρώνονται επειδή κάποιος αποφάσισε ότι «δεν τα είδε.

Εμείς που γνωρίζουμε και την υπηρεσία του και τον ίδιο προσωπικά δεν έχουμε ανάγκη να κατασκευάσουμε κανένα ηρωικό αφήγημα για λογαριασμό του.

Ξέρουμε ποιος είναι, πού υπηρέτησε και τι πέρασε.

Γι’ αυτό, πριν αμφισβητήσεις ξανά τη ζωή και την υπηρεσία ενός ανθρώπου που έζησε εκείνα τα γεγονότα, φρόντισε πρώτα να έχεις στοιχεία.

Γιατί υπάρχει και κάτι που μάλλον δεν έχεις καταλάβει: Η σιωπή ενός ανθρώπου δεν είναι ομολογία ότι δεν έχει να επιδείξει τίποτα.

Μπορεί να είναι απλώς αξιοπρέπεια.

Και η αξιοπρέπεια, ευτυχώς, δεν χρειάζεται διαφήμιση.

Επίσης η ιστορία ενός ανθρώπου που έζησε τα γεγονότα δεν ακυρώνεται από την άποψη κάποιου που τα πληροφορήθηκε εκ των υστέρων. Τα γεγονότα και τα τεκμήρια είναι εκεί».

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους