Original Post

Πλήρες Κείμενο:

~ΗΡΩΕΣ ΤΗΣ ΔΙΠΛΑΝΗΣ ΠΟΡΤΑΣ~ Προχθές, 19 Σεπτεμβρίου, επέτειος του θανάτου του Παύλου Φύσσα.Σήμερα, 21 Σεπτεμβρίου, επέτειος του θανάτου του Ζακ Κωστόπουλου.

Το διαδίκτυο κατακλύζεται από αναρτήσεις, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης επαναφέρουν τις υποθέσεις στο προσκήνιο, γίνονται πορείες, συγκεντρώσεις, συνθήματα, αφιερώματα και ατελείωτες συζητήσεις.

Προφανώς κάθε ανθρώπινη ζωή έχει αξία και κάθε θάνατος αφήνει πίσω του ερωτήματα που μια κοινωνία δικαιούται και οφείλει να συζητά.

Όμως σήμερα θέλω να θυμηθώ κάποιον που, κατά τα άλλα, η δημόσια μνήμη μας μοιάζει να ξεχνά. 🕯️ Βασίλης Ραχούτης.

Περιπού τέτοιες μέρες πριν 26 χρόνια,26 Σεπτεμβρίου 2000.

Ναυάγιο «Εξπρές Σάμινα». Ένας 19χρονος στρατιώτης Πεζικού βρίσκεται μέσα στην κόλαση της θάλασσας της Πάρου.

Θα μπορούσε να κοιτάξει να σωθεί ο ίδιος όμως δεν το έκανε.Μαζί με περίπου 20 συναδέλφους του δίνει έναν τιτάνιο αγώνα για να σωθούν όσο το δυνατόν περισσότεροι άνθρωποι.

Σώζει τη μητέρα ενός βρέφους και συνεχίζει να παλεύει για να σώσει και το παιδί, δυστυχώς δεν επέστρεψε.Έχασε τη ζωή του προσπαθώντας να χαρίσει ζωή και εδώ βρίσκεται η εύλογη ερώτηση που προκύπτει αναπόφευκτα.

Πόσοι από εμάς θυμόμαστε σήμερα τον Βασίλη Ραχούτη;Πόσα πρωτοσέλιδα αφιερώθηκαν σε εκείνον;Πόσες τηλεοπτικές εκπομπές; Πόσες πορείες; Πόσα συνθήματα; Πόσα hashtags; Γιατί κάποιους νεκρούς τους θυμόμαστε κάθε χρόνο με τρόπο που δεν επιτρέπει να ξεχαστούν, ενώ για άλλους, που έπεσαν προσπαθώντας να σώσουν τους συνανθρώπους τους, επικρατεί σχεδόν απόλυτη σιωπή; Μήπως τελικά η εποχή μας έχει αρχίσει να θυμάται επιλεκτικά; Φαίνεται τελικά ότι οι πραγματικοί ήρωες της διπλανής πόρτας δεν έχουν κομματική ταυτότητα.

Δεν χωρούν εύκολα σε ιδεολογικά στρατόπεδα.

Δεν χρειάζονται πανό και συνθήματα για να αποδείξουν ποιοι ήταν.

Έχουν μόνο τις πράξεις τους.

Άνθρωποι που έπεσαν στη φωτιά.

Που μπήκαν στη θάλασσα.

Που στάθηκαν μπροστά στον κίνδυνο.

Που έβαλαν έναν άγνωστο άνθρωπο πάνω από τον εαυτό τους.

Και κάποιοι από αυτούς πέθαναν χωρίς να προλάβουν καν να γίνουν γνωστοί. Ο Βασίλης Ραχούτης δεν πέθανε για να γίνει σύμβολο αλλά επειδή εκείνη τη στιγμή, θεώρησε πιο σημαντική τη ζωή ενός άλλου ανθρώπου από τη δική του.Κι αυτό, για μένα, είναι ο ηρωισμός στην πιο καθαρή του μορφή. 🕯️ Αθάνατος ο Βασίλης Ραχούτης. 🕯️ Αθάνατοι όλοι οι επώνυμοι και ανώνυμοι άνθρωποι που χάθηκαν στο καθήκον, σώζοντας ζωές, προστατεύοντας τους αδύναμους και προσφέροντας χωρίς να περιμένουν τίποτα.

Γιατί ένας λαός που θυμάται μόνο όσους του υπενθυμίζει η επικαιρότητα κινδυνεύει να ξεχάσει εκείνους που πραγματικά αξίζει να αποτελούν πρότυπα. ✍️ Στυλ. Καβάζης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους