Μια φωτογραφία με τα ζώα μου να κοιμούνται στον καναπέ και ξαφνικά έγινε κοινωνική συζήτηση. «Τα ζώα είναι για έξω». «Δεν έχεις φίλους». «Για φαγητό μην τους καλέσω, δεν θα ’ρθουν». Και άλλα τέτοια...
Μια φωτογραφία με τα ζώα μου να κοιμούνται στον καναπέ και ξαφνικά έγινε κοινωνική συζήτηση. «Τα ζώα είναι για έξω». «Δεν έχεις φίλους». «Για φαγητό μην τους καλέσω, δεν θα ’ρθουν». Και άλλα τέτοια… σπουδαία επιχειρήματα.
Οπότε είπα να το σκεφτώ.
Μήπως τελικά τα ζώα είναι για έξω; Τρία δευτερόλεπτα κράτησε η σκέψη.
Μην ενθουσιάζεστε.
Και μετά αναρωτήθηκα: Έξω πού; Εκεί που τους ρίχνετε φόλες; Εκεί που αντί για χάδι τους δίνετε κλωτσιές; Εκεί που τους αφήνετε δεμένους όλη μέρα, γιατί «είναι σκύλος και φυλάει»; Εκεί που τους πατάτε με τα αυτοκίνητά σας και συνεχίζετε τον δρόμο σας σαν να πατήσατε λακκούβα; Ή μήπως στις αυλές σας, να περιμένουν ένα δεκάλεπτο από την προσοχή σας για να νιώσουν ότι κάποιος τα θυμήθηκε; Να τους πετάτε ένα ξεροκόμματο από τα αποφάγια σας και μετά να αισθάνεστε ότι κάνατε το καθήκον σας απέναντι στο ζώο; Ποιος σας είπε ότι αυτό είναι αγάπη; Μάλλον κάποιος παππούς που είχε μια ζωή βαρελόσκυλα.
Και επειδή «έτσι τα βρήκαμε», έτσι πρέπει να συνεχίσουμε.
Σκύλος φύλακας.
Σκύλος δεμένος.
Σκύλος στην αυλή.
Σκύλος να τρώει ό,τι περισσεύει.
Σκύλος να υπάρχει, αλλά να μην ενοχλεί.
Και αν κάποιος τολμήσει να τον βάλει μέσα στο σπίτι… Ω Θεέ μου! «Δεν είναι άνθρωπος!» Όχι.
Δεν είναι άνθρωπος.
Είναι σκύλος.
Και ακριβώς γι' αυτό δεν χρειάζεται να του φέρεσαι σαν ιδιοκτησία σου.
Χρειάζεται να του φέρεσαι σαν πλάσμα που σου εμπιστεύτηκε τη ζωή του.
Κι επειδή κάποιοι αναρωτιούνται αν έχω φίλους, αν βγαίνω, αν θα με καλέσουν για φαγητό ή αν θα έρθουν οι φίλοι μου στο σπίτι… Μην ανησυχείτε.
Η κοινωνική μου ζωή θα επιβιώσει.
Αυτό που με ενδιαφέρει περισσότερο είναι να μην περνάει κανένα ζώο από τη ζωή μου και να φεύγει χωρίς να έχει γνωρίσει αγάπη.
Μου πήρε χρόνια να το καταλάβω.
Έπρεπε να αφήσω στην άκρη τη δουλειά, τις σχέσεις, το εγώ μου, την ανάγκη να έχω πάντα δίκιο.
Έπρεπε να μάθω να ακούω.
Να σέβομαι.
Να νοιάζομαι πραγματικά.
Και ξέρετε κάτι; Δεν το έμαθα από ανθρώπους.
Μου το έμαθε ένας σκύλος.
Οπότε ναι.
Τα ζώα μου κοιμούνται στον καναπέ.
Και εγώ θα συνεχίσω να τα αφήνω.
Γιατί αν το μεγαλύτερο πρόβλημα που έχετε στη ζωή σας είναι ένας σκύλος που κοιμάται σε έναν καναπέ, μάλλον είστε πολύ πιο τυχεροί απ' όσο καταλαβαίνετε.
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους