Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όταν η προστασία έγινε έλεγχος Τι συμβαίνει όταν μεγάλωσες χωρίς δικαίωμα στην αυτονόμηση Υπάρχουν παιδιά που μεγάλωσαν με φροντίδα, αλλά χωρίς αρκετό χώρο για αυτονόμηση.

Ο γονιός γνώριζε ποιο ήταν το σωστό σχολείο, οι κατάλληλοι φίλοι, η ασφαλής δουλειά, ο σωστός σύντροφος.

Είχε άποψη για τις αποφάσεις τους, τις επιθυμίες τους, μερικές φορές ακόμη και για όσα δικαιούνταν να αισθάνονται.

Και συχνά όλα αυτά γίνονταν στο όνομα της αγάπης. «Το λέω για το καλό σου.» «Ξέρω καλύτερα.» «Δεν θέλω να πληγωθείς.» Μόνο που ένα παιδί δεν χρειάζεται αποκλειστικά προστασία.

Χρειάζεται χώρο για να γίνει διαφορετικό από εκείνον που το προστατεύει.

Να δοκιμάσει, να αμφισβητήσει, να αλλάξει γνώμη, να κάνει λάθος.

Να ανακαλύψει μέσα από τη δική του εμπειρία ποιος είναι, αντί να του παραδοθεί έτοιμη μια εκδοχή του εαυτού του.

Όταν αυτός ο χώρος δεν υπάρχει, η αυτονόμηση μπορεί να αρχίσει να μοιάζει με αχαριστία.

Το «θέλω κάτι διαφορετικό» ακούγεται σαν «απορρίπτω όσα μου έδωσες». Το «θα αποφασίσω μόνος μου» σαν «δεν σε χρειάζομαι». Και κάπου εκεί γεννιέται ένα δύσκολο ερώτημα: Για να γίνω περισσότερο εγώ, πρέπει να πληγώσω εσένα; Ένας άνθρωπος στο γραφείο μού περιέγραφε έναν γονιό που ήθελε να γνωρίζει σχεδόν τα πάντα: πού βρίσκεται, με ποιους είναι, πώς ξοδεύει τα χρήματά του, ποιον άνθρωπο επιλέγει για σχέση.

Όταν προσπαθούσε να αποφασίσει χωρίς τη συγκατάθεσή του, ακολουθούσαν θυμός, αμφισβήτηση, ενοχοποίηση. «Μετά από όλα όσα έχω κάνει για σένα.» Το μήνυμα δεν ήταν απλώς «διαφωνώ μαζί σου». Ήταν: «Η αυτονομία σου έχει κόστος στη σχέση μας.» Όταν μεγαλώνεις έτσι, δεν μαθαίνεις μόνο να ζητάς άδεια.

Μπορεί να αρχίσεις να δυσπιστείς απέναντι στην ίδια σου την κρίση.

Και αυτό μπορεί να συνεχιστεί πολύ μετά την ενηλικίωση.

Μπορεί να ζεις μόνος σου, να εργάζεσαι, να συντηρείς τον εαυτό σου και παρ’ όλα αυτά, μπροστά σε μια σημαντική απόφαση, να εξηγείς υπερβολικά, να αναζητάς επιβεβαίωση, να αισθάνεσαι βέβαιος όσο οι άλλοι συμφωνούν και να αμφιβάλλεις μόλις κάποιος διαφωνήσει.

Ο εξωτερικός έλεγχος έχει πια μεταφερθεί μέσα σου.

Ο γονιός δεν χρειάζεται να σου πει «μην το κάνεις». Μπορεί να το λες εσύ στον εαυτό σου: «Κι αν κάνω λάθος;» «Κι αν απογοητευτούν;» «Μήπως πρέπει να το ξανασκεφτώ;» Και χωρίς να το καταλαβαίνεις, δεν αναρωτιέσαι μόνο «τι θέλω;». Αναρωτιέσαι αν αυτό που θέλεις επιτρέπεται να υπάρχει όταν κάποιος σημαντικός για σένα διαφωνεί.

Υπάρχει όμως και η αντίθετη παγίδα.

Να χρειάζεσαι τη διαφωνία για να αισθανθείς ελεύθερος.

Να αντιδράς έντονα σε κάθε συμβουλή, να βιώνεις το ενδιαφέρον ως παρέμβαση, να επιλέγεις το αντίθετο μόνο και μόνο επειδή κάποιος προσπάθησε να σου υποδείξει τι να κάνεις.

Αυτό μπορεί να εμφανιστεί και στις σχέσεις σου: να δυσκολεύεσαι να δεχτείς επιρροή, να ακούσεις μια διαφορετική γνώμη ή να ξεχωρίσεις το ενδιαφέρον από την απόπειρα ελέγχου.

Όμως υπάρχει μια λεπτή αλήθεια εδώ: Αν χρειάζεσαι την έγκριση του άλλου για να προχωρήσεις, εκείνος εξακολουθεί να καθορίζει την κατεύθυνσή σου.

Αν χρειάζεσαι την αντίθεσή του για να κάνεις το αντίθετο, πάλι εκείνος την καθορίζει.

Η αυτονόμηση βρίσκεται αλλού.

Στο να μπορείς να ακούσεις χωρίς να υπακούσεις και χωρίς να χρειάζεται να επαναστατήσεις.

Να σκεφτείς όσα σου λέει ο άλλος, να κρατήσεις ό,τι σου είναι χρήσιμο και να αφήσεις ό,τι δεν σου ανήκει.

Και κυρίως, να αναγνωρίσεις στον εαυτό σου το δικαίωμα να κάνει λάθος.

Γιατί δεν εμπιστεύεσαι τον εαυτό σου επειδή παίρνεις πάντοτε σωστές αποφάσεις.

Τον εμπιστεύεσαι όταν γνωρίζεις ότι, ακόμη κι αν μια επιλογή σου αποδειχθεί λανθασμένη, μπορείς να αναλάβεις τις συνέπειες, να αναθεωρήσεις και να ξαναεπιλέξεις.

Η βαθύτερη δυσκολία συχνά δεν βρίσκεται στην απόφαση.

Βρίσκεται σε αυτό που ακολουθεί.

Στην ενοχή όταν κάποιος απογοητεύεται.

Στην ανάγκη να εξηγήσεις ξανά.

Στον πειρασμό να αλλάξεις την επιλογή σου για να αποκαταστήσεις την ηρεμία.

Και εδώ βρίσκεται μια κρίσιμη διάκριση: Η δυσαρέσκεια ενός ανθρώπου απέναντι στην επιλογή σου δεν μετατρέπει την επιλογή σου σε παράπτωμα.

Μπορείς να αγαπάς, να ακούς, να λαμβάνεις υπόψη σου τον άλλον χωρίς να του παραδίδεις την ευθύνη της ζωής σου.

Γιατί η φροντίδα μπορεί να εκφράσει ανησυχία.

Ο έλεγχος απαιτεί συμμόρφωση.

Η αυτονόμηση σημαίνει να αρχίσεις να αναγνωρίζεις ποιος είσαι όταν δεν χρειάζεται ούτε να υπακούσεις ούτε να αντιδράσεις.

Να μη χρειάζεσαι πια ούτε την έγκριση ούτε την αντίθεση κάποιου άλλου για να ξέρεις προς τα πού θέλεις να πας. Αγγελική Μπολουδάκη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους