Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Υπάρχουν σχέσεις που φαίνονται ήρεμες. Δεν έχουν συχνά καβγάδες. Δεν υπάρχουν φωνές.

Δεν υπάρχουν έντονες συγκρούσεις.

Και όμως, η ηρεμία τους δεν είναι πάντα ασφάλεια.

Μερικές φορές είναι σιωπή.

Μερικές φορές είναι προσαρμογή.

Μερικές φορές είναι ένας άνθρωπος που έχει μάθει: «Αν μιλήσω, θα γίνει χειρότερα.» Και έτσι σωπαίνει.

Δεν λέει πια τι τον πονά.

Δεν φέρνει εύκολα παράπονα.

Δεν ζητά πολλά.

Δεν λέει ότι κάτι του λείπει.

Δεν ανοίγει δύσκολες συζητήσεις.

Και ο άλλος μπορεί να πιστεύει: «Επιτέλους ηρεμήσαμε.» Όμως μέσα στον πρώτο μπορεί να συμβαίνει κάτι εντελώς διαφορετικό: «Δεν ηρέμησα.

Απλώς σταμάτησα να πιστεύω ότι είναι ασφαλές να μιλήσω.» Αυτή είναι μια πολύ σημαντική διάκριση.

Η απουσία σύγκρουσης δεν σημαίνει πάντα παρουσία σύνδεσης.

Μπορεί να σημαίνει ότι ο ένας έχει αρχίσει να πληρώνει την ηρεμία με τον εαυτό του.

Να σκέφτεται: «Άστο.» «Δεν έχει νόημα.» «Δεν θέλω πάλι να γίνει θέμα.» «Καλύτερα να το κρατήσω μέσα μου.» Και κάθε φορά που το κάνει, κάτι μικρό αποσύρεται από τη σχέση.

Στην αρχή μπορεί να είναι μόνο ένα παράπονο.

Μετά ένα συναίσθημα.

Μετά μια ανάγκη.

Μετά μια επιθυμία.

Και κάποια στιγμή ο άλλος μπορεί να βρίσκεται δίπλα σε έναν άνθρωπο που φαίνεται ήρεμος… αλλά έχει αρχίσει να μη μοιράζεται πια τον εσωτερικό του κόσμο.

Αυτό είναι πολύ επικίνδυνο για μια σχέση.

Γιατί όταν δεν μπορώ να μιλήσω με ασφάλεια, δεν χάνεται μόνο η επικοινωνία.

Χάνεται η οικειότητα.

Η πραγματική οικειότητα χρειάζεται να μπορώ να πω: «Αυτό με πονά.» «Αυτό δεν μου αρκεί.» «Εδώ χρειάζομαι κάτι διαφορετικό.» «Εδώ φοβάμαι.» χωρίς να νιώθω ότι κινδυνεύω να χάσω εσένα επειδή σου έδειξα τι συμβαίνει μέσα μου.

Αν κάθε δύσκολη αλήθεια συναντά: άμυνα, ειρωνεία, θυμό, παγωμάρα, αποχώρηση, ή ένα: «Πάλι κάτι έχεις» τότε ο άνθρωπος μαθαίνει πολύ γρήγορα.

Μαθαίνει να φιλτράρει τον εαυτό του.

Να φέρνει μόνο ό,τι θεωρείται «εύκολο». Να αποφεύγει οτιδήποτε μπορεί να ταράξει την ισορροπία.

Και αυτή η ισορροπία μπορεί να φαίνεται ήρεμη.

Αλλά δεν είναι ζωντανή.

Γιατί μία σχέση που αντέχει μόνο όσο κανείς δεν φέρνει κάτι δύσκολο δεν είναι πραγματικά ασφαλής.

Είναι εύθραυστη.

Ασφαλής σχέση είναι εκείνη όπου μπορεί να υπάρξει αλήθεια χωρίς να γίνεται αμέσως απειλή.

Μπορώ να σου πω: «Έχω απομακρυνθεί.» χωρίς να ακούσεις μόνο: «Δεν σε αγαπώ.» Μπορώ να πω: «Δεν είμαι καλά με αυτό.» χωρίς να ακούσεις μόνο: «Είσαι αποτυχία.» Μπορώ να εκφράσω όριο χωρίς να θεωρηθεί απόρριψη.

Μπορώ να εκφράσω ανάγκη χωρίς να θεωρηθεί απαίτηση.

Και το ίδιο ισχύει και από την άλλη πλευρά.

Η ασφάλεια δεν σημαίνει ότι ο σύντροφός μου πρέπει να ακούει τα πάντα χωρίς αντίδραση.

Δεν είναι ρομπότ.

Μπορεί να δυσκολευτεί.

Να πληγωθεί.

Να νιώσει ντροπή.

Να χρειαστεί χρόνο.

Το ζητούμενο δεν είναι να μην έχει συναισθήματα.

Είναι να μην κάνει το δικό του συναίσθημα τόσο επικίνδυνο ώστε εγώ να σταματήσω να υπάρχω μέσα στη σχέση με αλήθεια.

Υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο: «Αυτό που μου λες με δυσκολεύει πολύ.

Θέλω λίγο χρόνο, αλλά θέλω να το ακούσω.» και στο: «Αν έτσι νιώθεις, δεν έχουμε τίποτα άλλο να πούμε.» Το πρώτο δυσκολεύεται αλλά μένει.

Το δεύτερο μετατρέπει την ειλικρίνεια σε απειλή.

Και όταν αυτό επαναλαμβάνεται, ο άνθρωπος μαθαίνει: «Για να κρατήσω τη σχέση, πρέπει να μικρύνω την αλήθεια μου.» Αυτό έχει μεγάλο κόστος.

Γιατί στην αρχή μικραίνω τα λόγια μου.

Μετά τις ανάγκες μου.

Μετά τα όριά μου.

Μετά τις επιθυμίες μου.

Και κάποια στιγμή μπορεί να κοιτάζω τον εαυτό μου και να αναρωτιέμαι: «Πού χάθηκα μέσα σε αυτή τη σχέση;» Όχι επειδή ο άλλος απαραίτητα μου το ζήτησε συνειδητά.

Αλλά επειδή έμαθα ότι η πλήρης παρουσία μου προκαλεί υπερβολική αναστάτωση.

Μια ασφαλής σχέση δεν χρειάζεται έναν άνθρωπο που να σωπαίνει για να διατηρείται η ηρεμία.

Χρειάζεται δύο ανθρώπους που μπορούν να αντέχουν αρκετή αλήθεια ώστε η ηρεμία να είναι πραγματική.

Όχι ψεύτικη.

Όχι παγωμένη.

Όχι αποτέλεσμα φόβου.

Γι’ αυτό μερικές φορές μια δύσκολη συζήτηση είναι πιο υγιής από μια «ήρεμη» εβδομάδα.

Αν μέσα στη δύσκολη συζήτηση υπάρχει: σεβασμός, περιέργεια, χώρος, ευθύνη, και διάθεση να καταλάβουμε, τότε η σχέση γίνεται πιο αληθινή.

Η θεραπευτική δουλειά δεν έχει στόχο να εξαφανίσει τη σύγκρουση.

Έχει στόχο να κάνει τη σύγκρουση ασφαλέστερη.

Να μπορώ να πω: «Διαφωνώ.» χωρίς να χρειάζεται να σε καταστρέψω.

Να μπορώ να πω: «Με πλήγωσες.» χωρίς να σε κάνω ολόκληρο κακό άνθρωπο.

Να μπορείς να ακούσεις: «Χρειάζομαι κάτι διαφορετικό.» χωρίς να το ζήσεις αυτόματα σαν απόρριψη της αξίας σου.

Γιατί όσο περισσότερο χώρο έχει η αλήθεια, τόσο λιγότερο χρειάζεται να εμφανιστεί αργότερα σαν έκρηξη.

Ο άνθρωπος που μπορεί να μιλήσει νωρίς… δεν χρειάζεται να φτάσει στα όριά του για να ακουστεί.

Ο άνθρωπος που ξέρει ότι θα παραμείνω παρών όταν φέρει κάτι δύσκολο… δεν χρειάζεται να το κρύβει για μήνες.

Αυτό προστατεύει τη σχέση.

Και φυσικά, η ειλικρίνεια δεν είναι άδεια για ωμότητα.

Δεν σημαίνει: «Θα σου λέω ό,τι θέλω όπως θέλω επειδή είμαι αυθεντικός.» Η αλήθεια χρειάζεται ευθύνη.

Μπορώ να είμαι ειλικρινής χωρίς να ταπεινώνω.

Να εκφράζω θυμό χωρίς να απειλώ.

Να φέρνω δύσκολες ανάγκες χωρίς να απαιτώ.

Να λέω τι συμβαίνει μέσα μου με τρόπο που δίνει στον άλλον πιθανότητα να με ακούσει.

Αυτό είναι ώριμη ευαλωτότητα.

Και όταν ο άλλος ακούει, δεν χρειάζεται να συμφωνήσει με όλα.

Χρειάζεται όμως να μπορεί να πει: «Θέλω να καταλάβω.» «Μπορεί να μη το βλέπω όπως εσύ, αλλά η εμπειρία σου έχει θέση εδώ.» «Αυτό που λες με δυσκολεύει, αλλά δεν θέλω να σε κάνω να φοβάσαι να μου το πεις.» Αυτές οι φράσεις δημιουργούν ασφάλεια.

Στη θεραπεία ζεύγους αυτό είναι κομβικό.

Γιατί συχνά ανακαλύπτουμε ότι ο ένας δεν είναι «ήρεμος». Είναι σιωπηλός.

Και ο άλλος δεν είναι απαραίτητα «δύσκολος». Είναι τρομαγμένος από την πιθανότητα ότι κάτι που θα ακούσει θα σημαίνει πως αποτυγχάνει.

Χρειάζεται να βρούμε νέο τρόπο ώστε η αλήθεια του ενός να μη γίνεται απειλή για την αξία του άλλου.

Και η άμυνα του άλλου να μη γίνεται φυλακή για τον πρώτο.

Στη μέθοδο ΑΓΑΠΗ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ δεν δουλεύουμε για μια σχέση χωρίς δύσκολες κουβέντες.

Δουλεύουμε για μια σχέση όπου οι δύσκολες κουβέντες μπορούν να υπάρχουν χωρίς να διαλύουν τον δεσμό.

Όπου μπορώ να πω: «Αυτό είμαι.» «Αυτό νιώθω.» «Αυτό χρειάζομαι.» και να μη χρειάζεται να επιλέξω ανάμεσα στην αλήθεια μου και στη σχέση μου.

Γιατί η αγάπη δεν πρέπει να απαιτεί να εξαφανιστεί ο ένας για να παραμείνει ήρεμος ο άλλος.

Δεν χρειάζομαι λοιπόν να σωπάσω για να είμαστε καλά.

Χρειάζομαι να ξέρω ότι μπορούμε να μην είμαστε καλά για λίγο… και παρ’ όλα αυτά να μπορούμε να μιλήσουμε.

Να ακούσουμε.

Να μείνουμε.

Να καταλάβουμε.

Και να βρούμε ξανά ο ένας τον άλλον.

Αυτό είναι πραγματική ασφάλεια.

Αν είστε ζευγάρι όπου ο ένας έχει αρχίσει να κρατά πράγματα μέσα του επειδή φοβάται ότι κάθε δύσκολη αλήθεια θα οδηγήσει σε άμυνα, καβγά ή απόσταση… στείλτε μου τη λέξη: ΦΩΝΗ και θα σας ενημερώσω προσωπικά για τη Συνεδρία Στρατηγικής Επιθυμητής Αλλαγής. Αντώνης Γκλιόγκος Σύμβουλος Συντροφικών Σχέσεων και Ζευγαριών | Αφηγηματικός Ψυχοθεραπευτής | Θεραπευτής Ζεύγους και Οικογένειας | Δημιουργός της Μεθόδου ΑΓΑΠΗ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ

☆☆☆☆☆☆☆ ANTONIOS GKLIOGKOS (Αντώνης Γκλιόγκος) EFT Couples Therapist & Relationship Specialist | Psychotherapist Founder of the Signature Method «Αγάπη στην Πράξη» Academic Background: B.A. Philosophy, University of Patras | Psychology, School Psychology & Special Education, University of the Aegean Psychotherapist trained and certified in: - Narrative Therapy and Community Work - Person-Centered Family & Couple Therapy - Creative & Expressive Therapies (Play, Music & Art) - Group Analytic Approaches

───────────────────────────── Holds an Advanced Professional Diploma in Mental Health Counseling (Pearson-accredited, UK)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους