Original Post

Πλήρες Κείμενο:

FIRST WE TAKE MANHATTAN. THEN WE TAKE BERLIN. Ο Leonard Cohen το έγραψε το 1988.

Σήμερα, σχεδόν τέσσερις δεκαετίες μετά, οι στίχοι του ακούγονται αλλιώς.

Πρώτα η Νέα Υόρκη.

Ένας 34χρονος δημοκρατικός σοσιαλιστής κερδίζει τη δημαρχία μιας από τις μεγαλύτερες και πιο πολυπολιτισμικές πόλεις του κόσμου, μιλώντας για ενοίκια, κόστος ζωής, δημόσιες υπηρεσίες και αξιοπρέπεια.

Και τώρα το Βερολίνο. Η Die Linke έρχεται πρώτη με 25,3%, με τη στέγη και τα ενοίκια να βρίσκονται στον πυρήνα της πολιτικής συζήτησης.

Δεν είναι τυχαίο ότι μιλάμε για δύο πόλεις μεγάλες, πολυπολιτισμικές, με υψηλό μορφωτικό επίπεδο και ανθρώπους που ζουν καθημερινά μέσα στη διαφορετικότητα.

Ίσως όταν συναντάς καθημερινά το διαφορετικό, μαθαίνεις να μην το φοβάσαι τόσο.

Να σκέφτεσαι λίγο πιο ανοιχτά.

Να αμφισβητείς περισσότερο τον φόβο που σου πουλάνε.

Και να καταλαβαίνεις ότι απέναντι στον σκοταδισμό, στην Ακροδεξιά και στον τραμπισμό δεν απαντάς με περισσότερη πόλωση μεταξύ εκείνων που υποτίθεται ότι βρίσκονται στην ίδια πλευρά.

Απαντάς με δημοκρατία, κοινωνική δικαιοσύνη και ενότητα απέναντι στον φασισμό.

Και κάπου εδώ αρχίζει η ελληνική ιστορία.

Γιατί στην Ελλάδα ξέρουμε πολύ καλά πού μπορεί να οδηγήσει η ανοχή απέναντι στον φασισμό.

Το έχουμε ζήσει με τη Χρυσή Αυγή.

Μια οργάνωση που η ελληνική Δικαιοσύνη έχει καταδικάσει τελεσίδικα ως εγκληματική οργάνωση, με τους 42 κατηγορούμενους να κρίνονται ένοχοι και σε δεύτερο βαθμό.

Κι όμως, έξι χρόνια μετά την αρχική καταδίκη, πρόσωπα από εκείνον τον χώρο επιχειρούν ξανά να επιστρέψουν στην πολιτική ζωή.

Και εδώ είναι η δική μας μεγάλη αντίφαση.

Την ώρα που η Ακροδεξιά οργανώνεται, μεταλλάσσεται και ξαναδοκιμάζει να μπει στο προσκήνιο, οι προοδευτικές και αριστερές δυνάμεις εξακολουθούν να δυσκολεύονται να βρουν έναν κοινό βηματισμό.

Άλλος μετράει ποιος θα έχει το μεγαλύτερο ποσοστό.

Άλλος ποιος θα κρατήσει την ταυτότητά του πιο «καθαρή». Άλλος ποιος θα ηγηθεί.

Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά, ξεχνάμε το βασικό: ότι απέναντι στον φασισμό δεν έχουμε την πολυτέλεια της μοναξιάς. Η Νέα Υόρκη και το Βερολίνο δεν μας λένε ότι η Αριστερά «κέρδισε τα πάντα». Μας θυμίζουν κάτι πολύ πιο απλό: Ότι ο φόβος δεν είναι μονόδρομος.

Ότι η διαφορετικότητα δεν είναι απειλή.

Ότι η κοινωνική δικαιοσύνη μπορεί ακόμη να γίνει πολιτικό αίτημα.

Και ότι απέναντι στην Ακροδεξιά χρειάζεται κάτι περισσότερο από καταγγελίες.

Χρειάζεται πολιτική πρόταση.

Χρειάζεται κοινωνική βάση.

Και, πάνω απ’ όλα, χρειάζεται δημοκρατική ενότητα. FIRST WE TAKE MANHATTAN. THEN WE TAKE BERLIN.

Και τώρα η ερώτηση: Ποια πόλη έρχεται μετά; Ίσως αυτή τη φορά να πρέπει να κοιτάξουμε λίγο πιο κοντά. Αθήνα;

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους