Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ξεκίνησα πάλι για Αθήνα σήμερα. Την ίδια διαδρομή, τόσες φορές, και κάθε φορά είναι (έστω λίγο) διαφορετική από την προηγούμενη.

Και ήρθε επίσκεψη μετά ο Ηράκλειτος, ο οποίος λέει πως δεν μπαίνεις ποτέ στο ίδιο ποτάμι δύο φορές, γιατί τα νερά αλλάζουν.

Αλλά εγώ πιστεύω πως δεν είναι μόνο τα νερά που αλλάζουν.

Κι αυτός που μπαίνει δεν είναι ο ίδιος κάθε φορά.

Το ίδιο ισχύει για όλα όσα νομίζουμε ότι κρατάμε.

Το τραγούδι που στα δεκαοχτώ σου ήταν ύμνος ελευθερίας, τώρα στο ραδιόφωνο σου φέρνει έναν κόμπο που δεν περίμενες.

Ίδιες νότες, άλλη ακρόαση.

Η συμβουλή της γιαγιάς σου που τη θεωρούσες οπισθοδρομική, τώρα που πέρασες αυτό που είχε περάσει κι εκείνη, την ακούς στο κεφάλι σου και σκέφτεσαι ότι ίσως ήξερε.

Το βιβλίο που δεν θυμάσαι καν πως διάβασες στα εικοσιπέντε και το ξαναπιάνεις τώρα, και σε ξέρει καλύτερα απ' όσο σε ήξερε τότε.

Ίδιες σελίδες, άλλη εμπειρία.

Το σπίτι των παιδικών σου χρόνων που περνάς απ' έξω και σου φαίνεται μικρό.

Δεν μίκρυνε αυτό.

Μεγάλωσες εσύ, κι όμως κάτι μέσα σου το θυμάται ακόμα τεράστιο.

Δεν άλλαξε τίποτα απ' αυτά.

Το νερό γύρω σου άλλαξε.

Κι εδώ είναι που φαίνεται ότι το «ζήσε στο παρόν» δεν πιάνει και πολύ.

Γιατί το πιστεύουμε λες και το παρόν είναι ένα άδειο δωμάτιο που μπαίνεις αφήνοντας τις βαλίτσες σου έξω.

Δεν είναι όμως έτσι.

Ούτε λίγο.

Το παρόν είναι γεμάτο, μέσα του χωράνε όλα όσα έζησες και όλα όσα φαντάζεσαι, και ανακατεύονται κάθε στιγμή σε άλλη συνταγή.

Δεν κουβαλάς το παρελθόν.

Το παράγεις, τώρα, ξανά. Θα φτάσω Αθήνα σε λίγες ώρες. Την ίδια Αθήνα, ξανά και ξανά για πρώτη φορά.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους