Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟΥ ΟΡΓΑΝΟΥ Ν. ΤΡΙΚΑΛΩΝ «Κίνημα Ελπίδα για τη Δημοκρατία – Μαρία Καρυστιανού» Η πολιτική κριτική είναι δικαίωμα.

Η προσωπική απαξίωση δεν είναι δημοσιογραφία. Το Συντονιστικό Όργανο Ν. Τρικάλων του «Κινήματος Ελπίδα για τη Δημοκρατία – Μαρία Καρυστιανού» αισθάνεται την ανάγκη να τοποθετηθεί δημόσια με αφορμή δηλώσεις που έγιναν σε τοπικό επίπεδο και αφορούν το πρόσωπο της Προέδρου του Κινήματος, Μαρίας Καρυστιανού.

Θέλουμε εξαρχής να είμαστε απολύτως σαφείς: Η Μαρία Καρυστιανού, από τη στιγμή που επέλεξε να συμμετέχει στην πολιτική ζωή, είναι και πρέπει να είναι αντικείμενο πολιτικής κριτικής.

Οι θέσεις της, οι πολιτικές της προτάσεις, οι δημόσιες παρεμβάσεις της και οι πολιτικές επιλογές του Κινήματος μπορούν και πρέπει να κρίνονται δημόσια.

Αυτό είναι δημοκρατία.

Υπάρχει, όμως, μια σαφής και ουσιαστική διαχωριστική γραμμή.

Άλλο η πολιτική κριτική και άλλο η προσωπική απαξίωση.

Άλλο να διαφωνεί κάποιος με έναν πολιτικό και άλλο να επιχειρεί να απαξιώσει έναν άνθρωπο επικαλούμενος τον θάνατο του παιδιού του. Η Μαρία Καρυστιανού δεν χρειάζεται κανένα «προστατευτικό καθεστώς» από την κριτική.

Αυτό που απαιτείται είναι κάτι πολύ πιο αυτονόητο: Σεβασμός στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια και στους στοιχειώδεις κανόνες του δημόσιου διαλόγου.

Η ιδιότητά της ως μητέρας που έχασε το παιδί της στα Τέμπη δεν αποτελεί πολιτικό επιχείρημα προς χρήση ούτε αντικείμενο πολιτικής απαξίωσης.

Και το γεγονός ότι η ίδια επέλεξε να μετατρέψει το προσωπικό της πένθος σε δημόσιο αγώνα για δικαιοσύνη και αλήθεια δεν δίνει σε κανέναν το δικαίωμα να αντιστρέφει αυτή την επιλογή και να την παρουσιάζει ως κάτι μεμπτό.

Ας είμαστε, λοιπόν, συγκεκριμένοι.

Εάν κάποιος διαφωνεί με τις πολιτικές θέσεις της Μαρίας Καρυστιανού, ας τις αντικρούσει.

Εάν διαφωνεί με το Κίνημα, ας ασκήσει πολιτική κριτική στο Κίνημα.

Εάν θεωρεί ότι μια πολιτική θέση είναι λανθασμένη, ας εξηγήσει δημόσια γιατί.

Αυτό είναι θεμιτό και απολύτως αναγκαίο στη δημοκρατία.

Όταν, όμως, η πολιτική αντιπαράθεση μεταφέρεται από τις θέσεις και τις πράξεις στην προσωπική απαξίωση μιας μητέρας που έχασε το παιδί της, τότε δεν μιλάμε πλέον για πολιτικό διάλογο.

Και ειδικά όταν τέτοιες αναφορές προέρχονται από άνθρωπο που διαθέτει δημόσιο δημοσιογραφικό βήμα, η ευθύνη είναι ακόμη μεγαλύτερη.

Ο δημοσιογράφος έχει κάθε δικαίωμα να ασκεί κριτική.

Έχει κάθε δικαίωμα να είναι αυστηρός.

Έχει κάθε δικαίωμα να διαφωνεί.

Έχει ακόμη και δικαίωμα να ασκεί σκληρή πολιτική κριτική.

Δεν έχει, όμως, κανείς υποχρέωση να αποδέχεται ως «δημοσιογραφία» την προσωπική προσβολή ή την απαξίωση ενός ανθρώπου.

Το μικρόφωνο του δημοσιογράφου δεν είναι κομματικό εργαλείο.

Αλλά δεν είναι ούτε άδεια για προσωπικές επιθέσεις.

Το μικρόφωνο οφείλει να χρησιμοποιείται για ερωτήσεις, έλεγχο, ενημέρωση, ανάδειξη θεμάτων και δημόσιο διάλογο.

Και απέναντι σε κάθε δημόσιο πρόσωπο — πολιτικό, δημοσιογράφο, επιχειρηματία ή οποιονδήποτε άλλο — ισχύει η ίδια αρχή: Κανείς δεν βρίσκεται υπεράνω κριτικής.

Κανείς όμως δεν βρίσκεται και κάτω από την προστασία της στοιχειώδους ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Ως Συντονιστικό Όργανο Ν. Τρικάλων δεν ζητούμε προνομιακή μεταχείριση.

Δεν ζητούμε να συμφωνεί κανείς μαζί μας.

Δεν ζητούμε να σταματήσει η πολιτική κριτική.

Ζητούμε κάτι πολύ απλούστερο: Να γίνεται η πολιτική αντιπαράθεση επί των πολιτικών θέσεων και όχι πάνω στον ανθρώπινο πόνο. Τα Τέμπη δεν είναι κομματική ιδιοκτησία.

Ο πόνος των οικογενειών δεν είναι αντικείμενο πολιτικής εκμετάλλευσης από κανέναν.

Η διεκδίκηση δικαιοσύνης δεν ανήκει σε κανένα κόμμα.

Και η μνήμη των 57 ανθρώπων που χάθηκαν δεν μπορεί να γίνεται εργαλείο για να απαξιωθεί οποιοσδήποτε επιλέγει να αγωνιστεί δημόσια για την αλήθεια και τη δικαιοσύνη. Ως Συντονιστικό Όργανο Ν. Τρικάλων θα συνεχίσουμε να υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα της Μαρίας Καρυστιανού και κάθε πολίτη να συμμετέχει στην πολιτική ζωή του τόπου, να εκφράζει τις απόψεις του και να διεκδικεί πολιτικά.

Και ταυτόχρονα θα υπερασπιζόμαστε το αυτονόητο: Η δημοκρατία χρειάζεται πολιτική αντιπαράθεση.

Η δημοσιογραφία χρειάζεται ανεξαρτησία.

Η κοινωνία χρειάζεται ενημέρωση.

Και όλα αυτά χρειάζονται όρια στον δημόσιο λόγο.

Η διαφωνία είναι δημοκρατία.

Η κριτική είναι δημοκρατία.

Η προσωπική απαξίωση δεν είναι. Συντονιστικό Όργανο Ν. Τρικάλων «Κίνημα Ελπίδα για τη Δημοκρατία – Μαρία Καρυστιανού»

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους