Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η γειτόνισσα παραπονιόταν κάθε βράδυ για θόρυβο από το διαμέρισμά μας.

Μια μέρα φύγαμε για δύο ημέρες — αλλά η καταγγελία ήρθε κανονικά😱🫢 Η πρώτη φορά που η κυρία Αργυρώ χτύπησε την πόρτα μας ήταν στις έντεκα και είκοσι το βράδυ.

Ο γιος μου, ο Πέτρος, κοιμόταν ήδη.

Η τηλεόραση ήταν κλειστή.

Εγώ δίπλωνα ρούχα στον καναπέ και ο άντρας μου, ο Μάριος, διάβαζε κάτι στο κινητό του.

Άνοιξα την πόρτα και την είδα με τη ρόμπα της, παντόφλες και τα χέρια σταυρωμένα. — Θα σταματήσετε επιτέλους; — Τι; — Το χτύπημα.

Κοίταξα πίσω μου. — Ποιο χτύπημα; — Μην κάνεις πως δεν καταλαβαίνεις.

Κάθε βράδυ το ίδιο. Ο Μάριος ήρθε δίπλα μου. — Κυρία Αργυρώ, δεν κάνουμε τίποτα. — Εγώ ξέρω τι ακούω.

Έδειξε προς το ταβάνι, λες και ο θόρυβος ερχόταν από πάνω.

Μόνο που εκείνη έμενε ακριβώς από κάτω μας.

Το διαμέρισμά μας ήταν στον τέταρτο όροφο μιας πολυκατοικίας του ’80 στην Καλαμαριά.

Το δικό της στον τρίτο.

Είχαμε μετακομίσει πριν από τέσσερις μήνες.

Το σπίτι ήταν παλιό αλλά φωτεινό, με ξύλινο πάτωμα στο σαλόνι και μωσαϊκό στην κουζίνα.

Είχαμε κάνει μόνο λίγες εργασίες πριν μπούμε: βάψιμο, αλλαγή κουφωμάτων και ένα μικρό φτιάξιμο στο μπάνιο.

Τίποτα που να εξηγεί τα παράπονά της.

Την πρώτη φορά το θεωρήσαμε παρεξήγηση.

Τη δεύτερη φορά όχι. Ήταν Τρίτη, λίγο μετά τις δέκα. Η Αργυρώ χτύπησε το κουδούνι και είπε ότι μετακινούσαμε έπιπλα. — Ο καναπές είναι στη θέση του από τότε που μετακομίσαμε — της είπε ο Μάριος. — Τότε σταματήστε να σέρνετε καρέκλες. — Δεν σέρνουμε τίποτα. — Έχω ξυπνήσει τρεις φορές αυτή την εβδομάδα.

Την τρίτη φορά ήρθε Σάββατο στις δώδεκα παρά δέκα.

Αυτή τη φορά κρατούσε το κινητό της. — Το ηχογράφησα.

Μας έβαλε να ακούσουμε.

Στην αρχή δεν ακουγόταν τίποτα.

Μετά ακούστηκε ένας βαρύς, μεταλλικός θόρυβος.

Τρία χτυπήματα. Παύση.

Άλλα δύο. Ο Μάριος με κοίταξε. — Αυτό δεν είναι από εμάς. — Φυσικά και είναι από εσάς — είπε η Αργυρώ.

Ο ήχος όμως ήταν παράξενος.

Δεν έμοιαζε με βήματα.

Ούτε με καρέκλα.

Πιο πολύ σαν σωλήνας που χτυπούσε μέσα σε τοίχο.

Το είπα. Η Αργυρώ γέλασε ειρωνικά. — Τώρα θα φταίνε και τα υδραυλικά; Την επόμενη εβδομάδα άρχισαν τα σημειώματα. «Παρακαλώ σεβαστείτε τις ώρες κοινής ησυχίας.» 🕯️ Από εκείνο το βράδυ καταλάβαμε ότι ο θόρυβος ήταν πραγματικός — αλλά όχι από εκεί που όλοι νόμιζαν. Η συνέχεια βρίσκεται στο πρώτο σχόλιο. 👇

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους