Κανένα παιδί δεν γεννιέται γνωρίζοντας πώς να αγαπά σωστά, πώς να διαχειρίζεται τον θυμό του, πώς να ζητά συγγνώμη, πώς να κοιτάζει πέρα από το δικό του «θέλω» και να αντιλαμβάνεται ότι απέναντί του...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όλα αυτά τα μαθαίνει μεγαλώνοντας, κάνοντας λάθη, ξεπερνώντας όρια, πληγώνοντας καμιά φορά εκείνους που το αγαπούν περισσότερο και ανακαλύπτοντας, αργά και δύσκολα, πως το να μεγαλώνεις δεν σημαίνει μόνο να ψηλώνει το σώμα σου.

Σημαίνει να μεγαλώνει μαζί του και η καρδιά σου.

Κάπως έτσι διάβασα το «Μικρή καρδιά, μεγάλοι μπελάδες» της Κατερίνας Θεοδώρου, ένα παιδικό βιβλίο που παίρνει μια πολύ όμορφη παραμυθένια ιδέα και τη μετατρέπει σε ιστορία αυτογνωσίας, ενσυναίσθησης και δεύτερης ευκαιρίας. Η Μπέλα είναι ένα θυμωμένο, αντιδραστικό και τρομερά άτακτο κορίτσι, που δημιουργεί προβλήματα στο σχολείο και συγκρούεται διαρκώς με τον πατέρα και τη μητριά της.

Ώσπου, ύστερα από ακόμη μία τιμωρία, ο καθρέφτης της αποφασίζει να της δώσει ένα μάθημα διαφορετικό από εκείνα των μεγάλων.

Έχει, της λέει, πολύ μικρή καρδιά για τόσο μεγάλο σώμα.

Και την κάνει τόσο μικροσκοπική, ώστε ένα φύσημα του αέρα αρκεί για να την παρασύρει μακριά από το σπίτι της.

Από εκείνη τη στιγμή, όλα όσα μέχρι χθες ήταν ασήμαντα γίνονται τεράστια και η περιπέτεια αποκτά έναν υπέροχο συμβολισμό.

Γιατί η Μπέλα πρέπει ουσιαστικά να μικρύνει για να μπορέσει να μεγαλώσει.

Στον δρόμο της θα συναντήσει τον Ισίδωρο, ένα αγόρι που κουβαλά παρόμοιο θυμό και εγωισμό, αλλά και έναν παράξενο κόσμο όπου τα παιδιά μπορούν επιτέλους να κάνουν ό,τι θέλουν.

Χωρίς σχολείο, διάβασμα, κηρύγματα, απαιτήσεις και απαγορεύσεις.

Το απόλυτο παιδικό όνειρο, τουλάχιστον μέχρι τη στιγμή που η ανεξέλεγκτη ελευθερία αρχίζει να αποκαλύπτει το πραγματικό της πρόσωπο.

Και εδώ βρίσκεται για μένα η ομορφιά του βιβλίου.

Δεν μιλά απλώς για «καλή» και «κακή» συμπεριφορά, αλλά για εκείνη τη δύσκολη στιγμή κατά την οποία ένα παιδί καταφέρνει να κοιτάξει τον εαυτό του από απόσταση και να αναγνωρίσει το λάθος του. Η Μπέλα και ο Ισίδωρος θυμούνται ανθρώπους που πλήγωσαν, πράγματα που θεωρούσαν δεδομένα, αγάπη που δέχθηκαν χωρίς να την εκτιμήσουν και καταλαβαίνουν ότι η συγγνώμη αποκτά αξία μόνο όταν συνοδεύεται από αληθινή αλλαγή. Η Κατερίνα Θεοδώρου, με ζωντανή γλώσσα, χιούμορ και περιπέτεια, ενώ η εικονογράφηση της Βιβής Μαρκάτου συνοδεύει όμορφα αυτόν τον παράξενο μικροσκοπικό κόσμο, καταφέρνει να μιλήσει στα παιδιά χωρίς να τους κουνά το δάχτυλο.

Το μεγαλύτερο ταξίδι της Μπέλα δεν είναι τελικά εκείνο που κάνει παρασυρμένη από τον άνεμο, ούτε μετριέται με την απόσταση που τη χωρίζει από το σπίτι της.

Είναι εκείνο το πολύ δυσκολότερο ταξίδι από το «εγώ» προς το «εμείς», από τον θυμό στην κατανόηση, από το «θέλω» στο «νιώθω και τον άλλον». Ένα ταξίδι που θυμίζει στα παιδιά, αλλά ίσως λίγο και σε εμάς τους μεγάλους, πως μεγαλώνουμε πραγματικά μόνο όταν μπορούμε να αναγνωρίσουμε το κακό που προκαλέσαμε, να ζητήσουμε συγγνώμη και να προσπαθήσουμε να γίνουμε καλύτεροι.

Και τότε μπορεί το σώμα να παραμένει ακριβώς το ίδιο.

Η καρδιά όμως έχει ήδη μεγαλώσει τόσο, που κανένας καθρέφτης δεν χρειάζεται πια να μας το αποδείξει.

Μια τρυφερή, ευφυής και βαθιά ιστορία για τα παιδιά, που όμως αφήνει πίσω της μια σκέψη που δύσκολα αφορά μόνο εκείνα.

Γιατί μπορεί να μεγαλώνουμε, να ψηλώνουμε, να πιστεύουμε πως μάθαμε τον κόσμο, όμως το δυσκολότερο μάθημα παραμένει πάντα το ίδιο: να βγαίνουμε για λίγο από το μικρό βασίλειο του εαυτού μας και να βρίσκουμε χώρο μέσα μας για τον άλλον.

Για τη συγγνώμη που αργήσαμε να πούμε, για την αγάπη που θεωρήσαμε δεδομένη, για το χέρι που μας δόθηκε κι εμείς δεν προσέξαμε.

Κι αν υπάρχει τελικά ένα μέτρο για το πόσο πραγματικά έχουμε μεγαλώσει, δεν βρίσκεται στο σώμα ούτε στα χρόνια μας.

Βρίσκεται στο πόσο μεγάλη έγινε η καρδιά μας όταν μάθαμε επιτέλους να χωράμε μέσα της και κάποιον πέρα από εμάς. Katerina Theodorou

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους