Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τούμπα. Κάθε χρόνο, τέτοια εποχή, από την εποχή που αποφάσισα να γίνω θεατρίνος, είναι η εποχή της αρχής.

Αρχή σεζόν, αρχή νέων συνεργασιών, ένα οριακά ρουτινιάρικο restart με άξονα το επόμενο καλοκαίρι.

Για μένα φέτος αυτή η εποχή -έτυχε δεν το επεδίωξα- θα αρχίσει με έναν «αγιασμό». Και εξηγούμαι.

Μεγάλωσα στη Θεσσαλονίκη, στην Καλαμαριά και αργότερα στην Τούμπα στα 90s.

Μεγαλώνοντας ήρθα στην Αθήνα αλλά δεν έπαψα ποτέ να θεωρώ τον εαυτό μου «παιδί του βορρά». Η Θεσσαλονίκη αποτέλεσε είτε άμεσα είτε έμμεσα όχι μόνο τόπο επιστροφής αλλά με ένα σχεδόν μητρικό τρόπο, πεδίο χαδιού και επαναφοράς στον πυρήνα.

Το «Αγροτικόν» το θρυλικό στούντιο του Νίκου Παπάζογλου, είναι λίγο πιο κάτω από τη γειτονιά που μεγάλωσα με τη γιαγιά και τον παππού μου στην τούμπα, εκεί ανηφόριζα όταν γυρνούσα από το σχολείο, εκεί κοντά με έπαιρνε ο παππούς μου για να παίζω Pac-Man όσο αυτός έπαιζε τάβλι στο καφενείο.

Τότε δεν ήξερα τι είναι βέβαια το «Αγροτικόν» για την μουσική της πόλης (και της χώρας εντέλει), ήμουν εντελώς σπόρος και κολλημένος σε ξένα ακούσματα.

Χρόνια μετά, έχοντας ήδη σχηματίσει τους Polkar, άρχισα να παρατηρώ κάθε φορά την επιγραφή έξω από το στούντιο και μαζί να αφήνω το μυαλό μου να τρέχει στην φωνή του Παπάζογλου, στο βλέμμα του αλήτη, του «παιδιού του βορρά». Το «Αγροτικόν» τελικά επέζησε και -ευτυχώς- λειτουργεί σήμερα ως χώρος συναυλιών και παραστάσεων ως «Μικρή Σκηνή». Εκεί λοιπόν θα βρισκόμαστε, 9 Οκτώβρη, για τον δικό μας «αγιασμό» παρέα με τους δικούς μας αγίους. Καλή χρονιά

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους