Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πώς γεμίζει το ρεζερβουάρ του εξτρεμισμού; Τα βασικά σημεία της ανάλυσής μου στην κυριακάτικη Καθημερινή. - Το αν ο Κασιδιάρης είναι υποψήφιος θα κριθεί από τη Δικαιοσύνη.

Η πολιτική του επιρροή ωστόσο, δεν είναι αμελητέα.

Πώς γεμίζει το πολιτικό ρεζερβουάρ της εξτρεμιστικής ακροδεξιάς, όπως είναι ο πλέον δόκιμος όρος; - Ας θυμηθούμε τα παλαιότερα εκλογικά δεδομένα.

Πότε εκτινάχθηκε η Χρυσή Αυγή; Όταν η οικονομική και πολιτική κρίση, δημιούργησαν ένα εύφλεκτο κοινωνικό υπόστρωμα.

Όταν κυρίαρχη ρητορική ήταν ο βίαιος αντιπολιτικός λόγος και κυρίαρχο συναίσθημα η οργή.

Όταν «εχθροί», εκτός από τους πολιτικούς, ήταν «οι ξένοι», στοιχείο που ενίσχυε ένα μόρφωμα με σωβινιστικά και ρατσιστικά χαρακτηριστικά.

Αυτό το υπόστρωμα σε συνδυασμό με τον εγκληματικό τραμπουκισμό του πεζοδρομίου, που δημιούργησε οργανωτικές δομές, τροφοδότησε την ΧΑ στις εκλογές του 2012 και – παρά τις δικαστικές διώξεις – και του 2015. - Πότε ξεφούσκωσε και έμεινε εκτός Βουλής; Στις εκλογές του 2019, όταν είχε υποχωρήσει το κύμα της οργής.

Όταν κυρίαρχο αίτημα ήταν η «επιστροφή στην κανονικότητα» και όχι η «ρήξη». Η προσδοκία και όχι η τυφλή καταγγελία. - Σήμερα οι συνθήκες έχουν αλλάξει αλλά όχι απολύτως.

Το οικονομικό περιβάλλον είναι σαφώς καλύτερο από εκείνο προ 15ετίας.

Το αντιευρωπαϊκό μένος έχει μειωθεί.

Κόμματα που τότε καβάλησαν το αντισυστημικό κύμα ματατοπίστηκαν τα ίδια και οι οπαδοί τους σε πιο μετριοπαθή κατεύθυνση.

Παράλληλα δεν υπάρχει κάποιο αίσθημα εθνικής «ταπείνωσης» που να ενισχύει έναν επιθετικό σωβινισμό. - Η αντισυστημικότητα ωστόσο επανακάμπτει, στη χώρα μας και διεθνώς.

Οι δείκτες πολιτικής, κοινωνικής και θεσμικής εμπιστοσύνης είναι στα τάρταρα.

Οι πολίτες που αισθάνονται «εκτός των τειχών» αυξάνονται.

Η κουλτούρα της βίας έχει διεισδύσει, ιδίως στις νεότερες ηλικίες και αυτό λειαίνει το έδαφος για ένα εξτρεμιστικό μόρφωμα. - Ο εξτρεμισμός τρέφεται όμως και από έναν ακατάσχετο αντισυστημικό βερμπαλισμό.

Όταν καλλιεργούνται αφορισμοί του τύπου όλοι οι πολιτικοί είναι διεφθαρμένοι, η δημοκρατία «σάπια», οι θεσμοί όργανο των ισχυρών, ότι δεν έχουμε «πραγματική δημοκρατία», όταν υπάρχει πλεόνασμα τοξικότητας και χαρακτηρισμών στο βαθμό που οι όροι χάνουν το νόημά τους, τότε δεν είναι παράδοξο στα μάτια κάποιων να «θυματοποιείται» ένας εγκληματίας και να βρίσκει ακροατήριο κάποιος που υπόσχεται ότι θα «σαρώσει το σάπιο καθεστώς». - Η κριτική στα κακώς κείμενα προφανώς δεν ταυτίζεται με τον εξτρεμισμό, ένας τέτοιος ισχυρισμός θα ήταν επικίνδυνος και βλακώδης.

Η δημοκρατία βελτιώθηκε μέσα από την κριτική και την αμφισβήτηση, εξ ου και σήμερα έχουμε διεύρυνση των ελευθεριών και των δικαιωμάτων.

Η διάκριση ωστόσο ανάμεσα στην δημιουργική αμφισβήτηση και στην υπονόμευση των δημοκρατικών θεσμών είναι κρίσιμη αλλά όχι δεδομένη, ιδίως για άτομα χωρίς πολιτική συγκρότηση και σε ένα επικοινωνιακό περιβάλλον που βοηθάει τις υπεραπλουστεύσεις και την πόλωση. - Εκτός από τα λάθη ή παραλείψεις που υπονομεύουν την εμπιστοσύνη στους θεσμούς – που είναι ασφαλώς το σημαντικότερο όλων – ο μυθριδατισμός απέναντι στην αντιθεσμική ρητορική νομιμοποιεί αυτός τον εξτρεμισμό.

Και στα αμαρτήματα αυτά υποπίπτουν πολλοί. - Τα δε κλισέ δεν βοηθάνε ιδιαίτερα.

Το να λες ότι «τον φασισμό τον αντιμετωπίζεις πολιτικά και όχι διοικητικά», ακούγεται ωραίο αλλά κάπου μοιάζει και με παραβίαση ανοικτής θύρας.

Η δημοκρατική διαπαιδαγώγηση πρέπει όντως να είναι συνεχής αλλά αυτό δεν σημαίνει για όλους το ίδιο πράγμα.

Και δεν είναι και εύκολο καθώς στο σημερινό κόσμο είναι πολλές και ισχυρές οι δυνάμεις που επιδιώκουν την υπονόμευση της φιλελεύθερης δημοκρατίας. - Το ίδιο ισχύει και για το άλλο κλισέ περί ενίσχυσης των ακραίων κομμάτων λόγω της «νομιμοποίησης» της ατζέντας τους από τα συστημικά κόμματα.

Αν τα συστημικά κόμματα κλείνουν τα μάτια σε υπαρκτά προβλήματα τότε απλώς αποκόπτονται περισσότερο από το μέσο πολίτη και αφήνουν ακόμα μεγαλύτερο χώρο δράσης για τα άκρα.

Ο στρουθοκαμηλισμός δεν βοηθάει και οι μη-γραμμικές εκλογικές μετακινήσεις αυτό επιβεβαιώνουν. - Εύκολες απαντήσεις απέναντι στον πολιτικό εξτρεμισμό δεν υπάρχουν. Σημαντικότερη όλων ωστόσο είναι η αίσθηση του μέτρου. Και στο πράττειν και στο λέγειν.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους