ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ-ΗΡΩΟΠΟΙΗΣΗ-ΜΑΤΑΙΩΣΗ (Ενας κύκλος που πρέπει να σπάσει) Σκρολάροντας στα social έπεσα πάνω σε ένα σπάνιο βίντεο που κατέγραφε το Σπύρο Μουστακλή να φτάνει στο Πολυτεχνείο το 1974 για να...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Υποβασταζόμενος, ύψωνε με κόπο τη γροθιά του προσπαθώντας να φωνάξει κάποιο σύνθημα καθώς είχε χάσει τη φωνή του.

Μου πέρασε μία φευγαλέα σκέψη, για το τι μπορεί να έχει υποστεί η ψυχή αυτού του ανθρώπου, αλλά την απώθησα αμέσως υπό το αίσθημα του δέους και της "ντροπής". Μπήκα ωστόσο στον πειρασμό να επιχειρήσω τη μεταφορά του αρχέτυπου του Σπύρου Μουστακλή και των βασανιστών του στο σύγχρονο κοινωνικό και εργασιακό περιβάλλον ως σύμβολο αντίστασης, αξιοπρέπειας και διαφωνίας από τη μία και ως σύμβολο τυφλής εξουσίας, ταύτισης με τον ισχυρό με αντάλλαγμα την εύνοια από την άλλη.

Είναι ευρέως γνωστό ότι η ευνοιοκρατία στις μέρες μας παρατύπως, παρανόμως και νομιμοφανώς κινεί τα νήματα του συστήματος, με τη βοήθεια των πρόθυμων "προαλειφόμενων", αυτων δηλαδη που στο τέλος "θα επιλεχθούν" και που θα εισπράξουν την ναρκισσιστική ικανοποίηση ότι θα "έχουν πρόσβαση". Στο πλαίσιο των μηχανισμών της ευνοιοκρατιας παρατηρείται συχνά η χρήση των λεγόμενων "συμμετεχόντων για ξεκάρφωμα" οι οποίοι μαζί με τους πραγματικούς προαλειφοντες αποτελούν γρανάζια του ίδιου φαύλου συστήματος εν αγνοία τους ή μη. Αν πάλι κάτι δεν πάει καλά, αυτό δεν αποτελεί πρόβλημα, θα μπουν όλοι μαζί στο πρόγραμμα για ευαίσθητα, με λίγο απορρυπαντικό, χαμηλή θερμοκρασία και καθόλου στύψιμο και με αυτό τον τρόπο, φεύγουν οι λεκέδες και ξεπλένεται αψογα ο όποιος πρότερος έκνομος βίος τους, ενώ με την έκδοση του αριθμού διαδικτυακής ανάρτησης έρχεται και το επιστέγασμα του ηθικού τους κυνισμού.

Οι προαλειφομενοι γνωρίζουν ότι το βασικό κριτήριο επιλογής τους είναι η υπακοή που θα επιδείξουν αλλά αυτό ξανά δεν αποτελεί πρόβλημα, δεν διστάζουν καθολου, γιατί οι πελατειακές σχέσεις είναι ο μόνος ορθολογικός τρόπος επιβίωσης τους.

Η συμμετοχή τους στην "άνοδο της ασημαντότητας" κατά τον Καστοριάδη όπου τα πάντα στερούνται βαθέως νοήματος είναι καθοριστική συμβάλλοντας στο τέλειο θερμοκήπιο όπου θα ευδοκιμήσει η ευνοιοκρατία.

Ωστόσο, είναι μαθηματικώς βέβαιο, ότι αυτές οι αυτοκαταστροφικές επιλογές της εξουσιαστικής elit θα οδηγήσουν την τελευταία να ξεπεράσει με δύσκολο τρόπο το σκόπελο της απώλειας της αυτονομίας και της αξιοπρέπειας των ευνοούμενών της.

Ας μην ξεχνάνε ότι η βαθιά γαλούχηση αυτών των ανθρώπων, μέσω των κοινωνικών, οικονομικών και οικογενειακών συνθηκών στις οποίες μεγάλωσαν, συμπεριλαμβανομένων και των ψυχολογικών επιπτώσεων αυτών, ότι στην πραγματικότητα η εξουσία είναι κάτι άπιαστο και απρόσιτο που δεν μπορείς να πολεμήσεις αλλά που μπορείς μόνο να υπηρετήσεις καλοπιάνοντάς τη, θα οδηγήσει τελικά τους υποτακτικούς ευνοούμενους να μη διστάσουν, προκειμένου να κρατήσουν τα προνόμια τους, να λένε στους ανωτέρους τους μόνο όσα εκείνοι θέλουν να ακούσουν.

Θα ψεύδονται, παραποιώντας ή κρύβοντας την αλήθεια η οποία ποτέ δεν φτάνει στην κορυφή.

Οι υπεύθυνοι θα παίρνουν ή δε θα παίρνουν αποφάσεις βασισμένες σε ψεύτικα στοιχεία οδηγώντας έτσι σε μία παράλογη λειτουργία της εκάστοτε δομής.

Αυτός που επιζητά την εύνοια, ο φιλόδοξος, αυριανός τοξικός ηγέτης δεν διστάζει να υποκριθεί και να συμφωνεί με παράλογες αποφάσεις, οδηγούμενος σε μία διαρκή υποκρισία, παύοντας να πιστεύει στην ύπαρξη της ειλικρίνειας και της δικαιοσύνης, χάνοντας την επαφή του με την προσωπική του αλήθεια.

Το ίδιο συμβαίνει και σε αυτούς που προσφέρουν την εύνοια, βλέπουν καχύποπτα και εχθρικά αυτούς που διαφωνούν, πιστεύουν ότι προσποιούνται και πως κάπου αποσκοπούν. "Θα σε κάνω να ακούς ΕΣΑ και να τρέμεις" ήταν τα λόγια του βασανιστή Αναστάσιου Σπανού όταν μπήκε στο κελί του ταγματάρχη Σπύρου Μουστακλή για να τον βασανίσει.

Στον αντίποδα λοιπόν των ευνοούμενων, οι διαφωνούντες.

Το σύστημα σε θέση άμυνας επιτίθεται.

Το τραγικό πρόσωπο του διαφωνούντος περιθωριοποιείται ,παρακάμπτεται, αποδομείται εργασιακά ως μη απαραίτητο, εξοντώνεται με υπερβολικά καθήκοντα, χαρακτηρίζεται προβληματικό, δύστροπο, μη συνεργάσιμο.

Γίνεται το προβλημα που πρέπει να λυθεί.

Μία τιμωρία που έρχεται τόσο από τους από πάνω όσο και από τους διπλανούς.

Οι συνάδελφοι ακόμα και αν συμφωνούν κρυφά μαζί του απομακρύνονται απο φόβο μη στοχοποιηθούν και οι ίδιοι.

Οι ευνοούμενοι γίνονται οι πιο επιθετικοί διώκτες του.

Ο άνθρώπος που αρνείται να πουλήσει την αξιοπρέπειά του αποτελεί ζωντανό καθρέφτη που τους θυμίζει τη δική τους αναξιοπρέπεια, κάτι που δεν μπορούν να ανεχτούν.

Η στάση του διαφωνούντος αποτελεί μία βαθιά ψυχοκοινωνική μάχη.

Αποδέχεται το ψυχικό κόστος, το γεγονός ότι η αυτονομία του δεν θα του προσφέρει ευτυχία αλλά ένα βαρύ ψυχικό τίμημα.

Γνωρίζει ότι ενώ οι πιθανότητες είναι εναντίον του, εκείνος θα εξακολουθεί να επιλέγει να πράττει το σωστό χωρις κανείς να του εγγυάται ότι το δίκαιο θα νικήσει.

Ο διαφωνών που συγκρούεται με το σύστημα μπορεί εύκολα, με τις μεθόδους που προαναφέρθηκαν να συντριβεί και το σύστημα να συνεχίσει απλά να λειτουργεί σα να μη συνέβη τίποτα.

Η αντιμετώπιση του διαφωνούντος είναι το απόλυτο τεστ για μία κοινωνία ή ένα εργασιακό περιβάλλον.

Όταν μία δομή εξωστρακίζει τους αυτόνομους ανθρώπους και επιβραβεύει τους ευνοούμενους εισέρχεται στην τροχιά της ασημαντότητας κατά τον Κορνήλιο Καστοριάδη.

Η διέξοδος από αυτή την τραγωδία δεν είναι η ατομική θυσία αλλά η ένωση όλων των διαφωνούντων με σκοπό να αλλάξουν τους κανόνες του παιχνιδιού. Ο Σπύρος Μουστακλής πέθανε σε ηλικία μόλις 60 ετών, λόγω της βεβαρημένης υγείας του αποτέλεσμα των φρικτών βασανιστηρίων από τη Χούντα.

Όταν ρωτήθηκε σε συνέντευξη ο δικτάτορας Παττακός για το Σπύρο Μουστακλή εκείνος φανερά ενοχλημένος αλλά και με κυνικοτητα είπε: "Καλά του κάναμε... Να ησυχάσουμε... Η δύναμις επιβάλλεται δια παντός τρόπο.

Ό,τι δεν λύνεται κόβεται." Δεν θα παραλείψω να αναφερθώ στην τραγικότητα ενός μέρους της εξουσιαστικής σήμερα elit που ενώ στα νιάτα της "πίστευε" και διάβαζε Μαρξ, Ένγκελς, Μπακούνιν και Όργουελ με σκοπό μάλλον να κάνει επίδειξη των γνώσεών της σε νεαρές κυρίες, γιατί όπως καταδεικνύεται ως εκεί χρησίμευσαν τελικά αυτά τα αναγνώσματα, τώρα απεμπολώντας τα οποία ψήγματα αξιοπρέπειας λύνουν και δένουν πίσω απο κλειστές πόρτες.

Οι σύγχρονοι "Μουστακλίδες" υπάρχουν και σήμερα, η κοινωνία τους χρειάζεται όχι ως ήρωες αλλά ως ένα σύμμαχο για να βρει το θάρρος να διαφωνήσει και αυτή.

Η στάση του διαφωνούντος δημιουργεί ένα ιστορικό προηγούμενο αποδεικνύοντας στους γύρω του ότι η υποταγή δεν είναι η μοναδική επιλογή ανοίγοντας το δρόμο για μελλοντικές συλλογικές αμφισβητήσεις.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους