Original Post

Πλήρες Κείμενο:

-Εἰς Μνήμην- Ἦταν 28 Μαρτίου τοῦ 1969, δυὸ χρόνια πρὶν ἀπό τὸν θάνατό του. Ὁ Γιῶργος Σεφέρης ἀποφασίζει νὰ μιλήσει γιὰ πρώτη φορὰ δημόσια καὶ νὰ καταγγείλει τὸ καθεστὼς τῆς δικτατορίας στὴν Ἑλλάδα.

Ἡ δήλωσή του στὸ BBC κάνει τεράστια αἴσθηση, τόσο στὴν Ἑλλάδα ὅσο καὶ στὸ ἐξωτερικὸ, ἐνῶ παράλληλα δίνει δύναμη καὶ ἐλπίδα στὸ ἀντικαθεστωτικό Κίνημα. "(..)Πάει καιρὸς ποὺ πῆρα τὴν ἀπόφαση νὰ κρατηθῶ ἔξω ἀπὸ τὰ πολιτικὰ τοῦ τόπου.

Προσπάθησα ἄλλοτε νὰ τὸ ἐξηγήσω.

Αὐτὸ δὲ σημαίνει διόλου πὼς μοῦ εἶναι ἀδιάφορη ἡ πολιτικὴ ζωή μας.

Ἔτσι, ἀπὸ τὰ χρόνια ἐκεῖνα, ὡς τώρα τελευταῖα, ἔπαψα κατὰ κανόνα νὰ ἀγγίζω τέτοια θέματα· ἐξάλλου τὰ ὅσα δημοσίεψα ὡς τὶς ἀρχὲς τοῦ 1967 καὶ ἡ κατοπινὴ στάση μου - δὲν ἔχω δημοσιέψει τίποτα στὴν Ἑλλάδα ἀπὸ τότε ποὺ φιμώθηκε ἡ ἐλευθερία - ἔδειχναν, μοῦ φαίνεται, ἀρκετὰ καθαρὰ τὴν σκέψη μου.

Μολαταῦτα, μῆνες τώρα, αἰσθάνομαι μέσα μου καὶ γύρω μου, ὁλοένα πιὸ ἐπιτακτικά, τὸ χρέος νὰ πῶ ἕναν λόγο γιὰ τὴν σημερινὴ κατάστασή μας.

Μὲ ὅλη τὴν δυνατὴ συντομία, νὰ τί θὰ ἔλεγα: Κλείνουν δυὸ χρόνια ποὺ μᾶς ἔχει ἐπιβληθεῖ ἕνα καθεστὼς ὁλωσδιόλου ἀντίθετο μὲ τὰ ἰδεώδη γιὰ τὰ ὁποῖα πολέμησε ὁ κόσμος μας καὶ τόσο περίλαμπρα ὁ λαός μας στὸν τελευταῖο παγκόσμιο πόλεμο.

Εἶναι μία κατάσταση ὑποχρεωτικῆς νάρκης, ὅπου ὅσες πνευματικὲς ἀξίες κατορθώσαμε νὰ κρατήσουμε ζωντανές, μὲ πόνους καὶ μὲ κόπους, πᾶνε κι αὐτὲς νὰ καταποντιστοῦν μέσα στὰ ἑλώδη στεκούμενα νερά.

Δὲ θὰ μοῦ ἦταν δύσκολο νὰ καταλάβω πῶς τέτοιες ζημιὲς δὲ λογαριάζουν πάρα πολὺ γιὰ ὁρισμένους ἀνθρώπους.

Δυστυχῶς δὲν πρόκειται μόνον γι᾿ αὐτὸν τὸν κίνδυνο.

Ὅλοι πιὰ τὸ διδάχτηκαν -καὶ τὸ ξέρουν- πὼς στὶς δικτατορικὲς καταστάσεις ἡ ἀρχὴ μπορεῖ νὰ μοιάζει εὔκολη, ὅμως ἡ τραγωδία περιμένει ἀναπότρεπτη στὸ τέλος.

Τὸ δρᾶμα αὐτοῦ τοῦ τέλους μᾶς βασανίζει, συνειδητὰ ἢ ἀσυνείδητα, ὅπως στοὺς παμπάλαιους χοροὺς τοῦ Αἰσχύλου.

Ὅσο μένει ἡ ἀνωμαλία, τόσο προχωρεῖ τὸ κακό.

Εἶμαι ἕνας ἄνθρωπος χωρὶς κανέναν ἀπολύτως πολιτικὸ δεσμὸ καί, μπορῶ νὰ τὸ πῶ, μιλῶ χωρὶς φόβο καὶ χωρὶς πάθος.

Βλέπω μπροστά μου τὸν γκρεμὸ ὅπου μᾶς ὁδηγεῖ ἡ καταπίεση ποὺ κάλυψε τὸν τόπο.

Αὐτὴ ἡ ἀνωμαλία πρέπει νὰ σταματήσει. Εἶναι Ἐθνική ἐπιταγή.

Τώρα ξαναγυρίζω στὴν σιωπή μου.

Παρακαλῶ τὸν Θεὸ νὰ μὴ μὲ φέρει ἄλλη φορὰ σὲ παρόμοια ἀνάγκη νὰ ξαναμιλήσω." Σήμερα, 20 Σεπτεμβρίου 2026, συμπληρώνονται 55 ἔτη ἀπό τόν θάνατο τοῦ Γιώργου Σεφέρη.

Καὶ ὁ Λόγος τοῦ Ποιητὴ παραμένει Ἀληθής.

Μόνο ποὺ αὐτή τὴν φορά, ὁ Ἑλληνισμὸς κινδυνεύει ἀπὸ τὸ μέγα πείραμα τοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ.

Στὸ πλαίσιο τοῦ πιὸ ἐξελιγμένου τεχνολογικὰ πολιτισμοῦ, ὁ ὁλοκληρωτισμός συνδυασμένος μὲ τὴν τρομοκρατία καὶ τὸν φόβο ὡς ὅπλο τοῦ κράτους, πνίγει κάθε συνείδηση.

Ἰσοπεδώνει ψυχὲς καὶ πνεύματα.

Διὰ τῆς βίας καὶ τῆς τρομοκρατίας, ἀρνεῖται ὅ,τι ὁ Ἕλληνας ἔχει ἀνακαλύψει ὡς Λόγο καὶ ὡς Νόημα Ὑπάρξεως. Φίλτατε Ἀναγνώστη. 205 χρόνια ἀπὸ τὸν Σηκωμό καὶ ὁ Ἕλλην ἔχει πολύ μικρότερο περιθώριο ἄσκησης πολιτικῆς ἀπ' ὅ,τι σὲ ὁποιαδήποτε ἄλλη χώρα.

Ἔχουμε πολίτευμα εἰσαγόμενης κοπῆς.

Ὁ "πολιτικὸς" δὲν μάχεται, δὲν ἀντιδρᾶ. Ὑποτάσσεται. Διαβιβάζει. Ἐκτελεῖ.

Τὸ μετακαποδιστριακὸ καθεστὼς διαμόρφωσε γενεὲς ἀπαίδευτων ποὺ σήμερα δεσπόζουν καὶ ἐπιβάλλουν τὰ πολιτικὰ καὶ πολιτιστικὰ τους πιστεύω.

Δὲν ὑπάρχει τίποτε πιὸ φρικτὸ ἀπὸ τὴν συμφεροντολογία καὶ τὸν ὑπολογισμό πού ζοῦμε.

Ἀπὸ τὸ μαράζωμα καὶ τὴν νέκρωση κάθε πνοῆς ποὺ σπάει τὰ δεσμὰ τοῦ ἀτόμου καὶ σπρώχνει τὸν ἄνθρωπο γενναία καὶ ἄδολα πρὸς τὴν Ἰδέα.

Ἡ κατάσταση παραέχει γίνει ἀνθυγιεινή.

Καὶ στὴν ἀντίπερα ὄχθη, ἡ Ἑλλάδα ποὺ περιμένει.

Ποὺ περιμένει τόσον καιρὸ καὶ ποὺ δὲν κουράστηκε νὰ βλέπει τὶς ἐλπίδες της νὰ διαψεύδονται.

Ἀπὸ ἕνα ἐπίσημο κράτος ποὺ δὲν τὴν διεκδίκησε ποτέ.

Ποῦ κατέληξαν οἱ κόποι τοῦ Ἀγῶνα; Ποῦ πῆγαν οἱ ἐλπίδες; Ποῦ πῆγαν οἱ Ἕλληνες; Χάθηκαν σὲ ἕνα ψευτοβασίλειο.

Σὲ ἕνα κρατίδιο καμωμένο λὲς ἀπὸ εἰσαγόμενη διπλωματικὴ ἐπιχειρηματολογία γιὰ νὰ μυκτηρίζει τὶς ἐλπίδες τῶν Ἑλλήνων.

Τὶ μπορεῖ νὰ περιμένει ὁ Ἑλληνισμὸς ἀπὸ ἕνα κράτος τὸ ὁποῖο δὲν μπορεῖ νὰ σταθεῖ στὰ πόδια του; Τὶ μπορεῖ νὰ περιμένει ἀπὸ τὴν ἐπίσημη "δημόσια" διπλωματία ποὺ κάθε φορὰ ξυπνᾶ ὅταν εἶναι ἀργά; Γιὰ νὰ γίνει ἕνα ἔγκλημα, μία δολοφονία, μία γενοκτονία, πόσοι χρειάζονται γιὰ νὰ συνεργασθοῦν; Πόσοι ἐξ αὐτῶν εἶναι ὑπεύθυνοι; Ποῦ ἐπὶ τέλους σταματᾶ ἡ εὐθύνη; Φταίει ἐκεῖνος ποὺ σπέρνει τὸ κακὸ μὲ τὰ λόγια του; Ἐκεῖνος ποὺ ἐνθαρρύνει μὲ τὴν σιωπὴ του; Ἐκεῖνος ποὺ γνωρίζει τὸν δρόμο ποὺ θὰ πάρουν τὰ πράγματα καὶ δὲν ἀντιδρᾶ; Μὲ τὸ μήπως καὶ μὲ τὸ ἂν δὲν γράφεται Ἱστορία.

Οὔτε μὲ τὴν ἄρνηση τοῦ μήπως.

Δὲν χρειάζεται νὰ εἶναι μία πράξη θετικὴ γιὰ νὰ χαρακτηρισθεῖ ὑπεύθυνη καὶ σοβαρή.

Καὶ ἡ ἀντιπολίτευση εἶναι μία ὑπεύθυνη καὶ σοβαρὴ θέση.

Καὶ ἡ ἀποχὴ.

Ἀλλά καὶ ἡ Ἀντίσταση. Ζωντανὸς Ἕλλην εἶναι ὁ Ἐλεύθερος Ἕλλην. . Με Ἀγάπη καί Σεβασμό, Ἰωάννα Γ. Καραγκιούλογλου 20 Σεπτεμβρίου 2026 ** Εἰκ. : Γιῶργος Σεφέρης, 1979 Ξυλογραφία σὲ χαρτί, 47 x 43 ἑκ. ἔργο τοῦ μεγάλου Ἕλληνα χαράκτη Τάσσου Ἀλεβίζου (1914 - 1985)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους