Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κανείς δεν μπορεί να καταλάβει πραγματικά ή ίσως μόνο όσοι το έχουν ζήσειπώς είναι να περνάς δύο χρόνια και παραπάνω κλεισμένος μέσα σε ένα δωμάτιο.

Και όταν λέω κλεισμένος, εννοώ πραγματικά κλεισμένος.

Να κοιτάς την πόρτα και να θέλεις να βγεις, αλλά να μην μπορείς.

Να βλέπεις τους άλλους να περπατούν, να πηγαίνουν για έναν καφέ, να κάνουν μια βόλτα, να ζουν φυσιολογικά, και για σένα μερικά μέτρα έξω από το σπίτι να μοιάζουν με ολόκληρο ταξίδι.

Το δωμάτιό σου γίνεται κελί.

Ένα κελί χωρίς κάγκελα, χωρίς κλειδαριές και χωρίς δεσμοφύλακα.

Γιατί ο δεσμοφύλακας είναι ο ίδιος σου ο φόβος.

Και το πιο σκληρό είναι ότι κανένας απ’ έξω δεν μπορεί να δει αυτή τη φυλακή.

Μπορεί να σου λένε «βγες έξω», «μην το σκέφτεσαι», «είναι όλα στο μυαλό σου». Ναι.

Είναι στο μυαλό σου.

Αλλά όταν το ίδιο σου το μυαλό σε πείθει ότι κινδυνεύεις, η μάχη είναι πραγματική.Χρειάστηκε να ψάξω πολύ βαθιά μέσα μου για να αρχίσω να σπάω αυτό το κελί.

Όχι σε μία μέρα.

Όχι με ένα μεγάλο θαύμα.

Ένα βήμα τη φορά.

Μέχρι την πόρτα.

Μετά λίγο πιο έξω.

Μετά λίγο πιο μακριά.

Και κάθε μέτρο που κέρδιζα ήταν μια μικρή νίκη απέναντι σε κάτι που για πολύ καιρό πίστευα ότι ήταν δυνατότερο από εμένα.

Γι’ αυτό σήμερα δεν θεωρώ τίποτα δεδομένο.

Ούτε μια βόλτα.

Ούτε έναν περίπατο.

Ούτε το να μπορώ απλά να ανοίξω μια πόρτα και να φύγω.

Και αν υπάρχει έστω ένας άνθρωπος που διαβάζει αυτά τα λόγια κλεισμένος αυτή τη στιγμή στο δικό του «κελί», θέλω να του πω μόνο αυτό: Μην ντρέπεσαι να ζητήσεις βοήθεια.

Μην περιμένεις από τον εαυτό σου να τα καταφέρει όλα μονομιάς.

Κάνε το πρώτο μικρό βήμα.

Για τους άλλους μπορεί να είναι ένα μέτρο. Για σένα μπορεί να είναι η αρχή της ελευθερίας σου.🩵💙🙏

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους