NOTRE DAME DE LA SALETTE Το Σάββατο 19 Σεπτεμβρίου 1846, γύρω στις 3 μετά το μεσημέρι, δύο παιδιά που φύλαγαν τα κοπάδια τους σε ένα βουνό κοντά στο χωριό Λα Σαλέτ- Φαλαβό (μιάμιση ώρα από την...

Πλήρες Κείμενο:

NOTRE DAME DE LA SALETTE Το Σάββατο 19 Σεπτεμβρίου 1846, γύρω στις 3 μετά το μεσημέρι, δύο παιδιά που φύλαγαν τα κοπάδια τους σε ένα βουνό κοντά στο χωριό Λα Σαλέτ- Φαλαβό (μιάμιση ώρα από την Γκρενόμπλ, στην νοτιοανατολική Γαλλία), η Μελανί και ο Μαξιμέν, είδαν μια Κυρία που έκλαιγε και τους μιλούσε.

Τα παιδιά εξομολογήθηκαν την απίστευτη εμπειρία τους και παροτρύνθηκαν να αναφέρουν όσα τους ειπώθηκαν στον ιερέα της Λα Σαλέτ.

Μια αφήγηση του καθολικού μυστικισμού, από τις πιο αποκαλυπτικές για το μέλλον του κόσμου, είχε γεννηθεί.

Δεκαετίες μετά, ο συγγραφέας Léon Bloy (Λεόν Μπλουά), ο μεγάλος αντίμαχος της νεωτερικότητας, θα αποτυπώσει την σχέση του με το προσκύνημα (στην εικόνα ο ίδιος μπροστά του) στο περίφημο βιβλίο Celle qui pleure (Εκείνη που κλαίει), το οποίο εκδόθηκε το 1908.

Σε αυτό το έργο, ο Bloy δεν κάνει μια απλή ιστορική καταγραφή της Μαριανής εμφάνισης του 1846 στις γαλλικές Άλπεις αλλά προσφέρει μια φλογερή, αποκαλυπτική και μυστικιστική ερμηνεία του γεγονότος: τα δάκρυα ως κεντρικό σύμβολο της θλίψης για την αποστασία, την αδιαφορία και την υλική διαφθορά του σύγχρονου κόσμου.

Δεν ήταν ο μόνος.

Στις αρχές του 20ού αιώνα, ένα τεράστιο κύμα πίστης σάρωσε την γαλλική λογοτεχνία.

Συγγραφείς που τα μονοπάτια τούς οδήγησαν στον νατουραλισμό και την παρακμή, στον σοσιαλισμό και τον Ντρειφουϊσμό, τον συμβολισμό και την εμπειρία της σύγχρονης απιστίας, προσηλυτίστηκαν αίφνης στον Καθολικισμό. Οι Λεόν Μπλουά, Ζορίς-Καρλ Ουισμάν, Σαρλ Πεγκύ και Πωλ Κλοντέλ είχαν όλοι ένα κοινό σημάδι: την εμφάνιση της Παναγίας στη Λα Σαλέτ.

Σε αντίθεση με την λατρεία της Λούρδης (που είναι οργανωμένη γύρω από την ελπίδα της θεραπείας), στην La Salette δεν υπάρχει υπόσχεση για εύκολη ανακούφιση, αλλά μια Κυρία που χύνει δάκρυα, μιλώντας για τις αρρώστιες της ιστορίας.

Ο χαιρετισμός Ave Maria αντιπαραβάλλεται με το ανεστραμμένο όνομα της πρώτης γυναίκας: το EVA – AVE έγινε θεμέλιος λίθος του έργου και των τεσσάρων! Αυτή η ιδέα όμως παίρνει την πιο συγκινητική, αλλά και την πιο μαχητική της μορφή στο έργο του Léon Bloy.

Στο δέκατο τέταρτο κεφάλαιο του Celle qui pleure, με τίτλο «La plainte d'Ève», ο συγγραφέας αναγνωρίζει την Κυρία της La Salette ως την κλαίγουσα Εύα: «C' est La Salette… c' est Ève qui pleure!» Ωστόσο, αυτή δεν είναι μια απλή αντίθεση μεταξύ της αμαρτωλής Εύας και της νικηφόρας Μαρίας. Ο Bloy προχωρά παραπέρα: «C'est Marie qui nous parle et c'est Ève qui nous parle». Η Μαρία και η Εύα μιλούν, και οι φωνές τους συναντώνται σε μια ενιαία «βρύση δακρύων». Για τον Μπλουά όμως η Αποκάλυψη δεν ήταν απλώς ένα ευσεβές επεισόδιο αλλά μια αποκαλυπτική καταγγελία της σύγχρονης εκκλησίας, της κοινωνίας και του αστικού πολιτισμού.

Η μεταστροφή δεν θα είναι συμφιλίωση του ανθρώπου με τον κόσμο, αλλά κήρυξη πολέμου στον κόσμο.

Η χάρη δεν παρηγορεί.

Πληγώνει, απογυμνώνει, καταδικάζει σε δυσπροσαρμογή.

Η υλική πείνα είναι απλώς σημάδι μιας άλλης πείνας - της απουσίας του Λόγου με τον οποίο ζει ο άνθρωπος, ακόμα κι αν αρνείται να τον αναγνωρίσει. Η Λα Σαλέτ αντιπροσώπευε γι' αυτόν έναν κόσμο αποκομμένο από την πηγή του: έναν πολιτισμό ικανό να παράγει όλο και περισσότερα πράγματα, αλλά όλο και πιο άδειο για οποιονδήποτε σκοπό. Η Μαρία στη La Salette έκλαψε για έναν κόσμο που δεν μπορούσε πλέον να αναγνωρίσει ούτε την πείνα του ούτε την τροφή του. Η Μαρία δεν σβήνει την Εύα — αποδέχεται την ιστορία που κληρονόμησε από αυτήν και την ανοίγει σε ένα διαφορετικό μέλλον. Η Χάρη δεν σβήνει τα ερείπια. Ανεγείρει έναν ναό από αυτά.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους