Σαν σήμερα πριν 30 χρόνια κυκλοφόρησε το Daggerfall, που παραμένει το πιο αγαπημένο μου από τα Elder Scrolls (έχοντας αφιερώσει τριψήφιο αριθμό ωρών σε όλα πλην του Arena). Πρωτόμαθα για την ύπαρξή...

Πλήρες Κείμενο:

Σαν σήμερα πριν 30 χρόνια κυκλοφόρησε το Daggerfall, που παραμένει το πιο αγαπημένο μου από τα Elder Scrolls (έχοντας αφιερώσει τριψήφιο αριθμό ωρών σε όλα πλην του Arena). Πρωτόμαθα για την ύπαρξή του σε κάποιο περιοδικό του φθινοπώρου του 1996 (είτε το RAM, είτε το CHIP), όταν ακόμη δεν είχα υπολογιστή στο σπίτι, και εν τέλει το αγόρασα κάπου το καλοκαίρι του 1997, ελάχιστες μέρες πριν πάμε διακοπές - στις οποίες, ελλείψει υπολογιστή, είχα μαζί το manual, το οποίο διάβαζα τα μεσημέρια όταν η υπόλοιπη οικογένεια κοιμόταν.

Το οποίο manual ήταν πολύ μερακλίδικα μεταφρασμένο στα ελληνικά: Sorcerer: Μαγγανευτής, Skyrim: Σκύριμ (ακόμη έτσι το προφέρω), κτλ.

Για κάποιους μήνες το έπαιζα χωρίς ήχο, λόγω conflict κάρτας ήχου ή ρυθμίσεων DOS, δεν θυμάμαι.

Καλύτερα εν τέλει, γιατί όπως διαπίστωσα αργότερα, τα σκουξήματα κάποιων εχθρών στα dungeons ήταν αρρωστημένα.

Τα οποία dungeons με φόβιζαν (δεν είχα παίξει ιδιαίτερα πολλά 1st person παιχνίδια τότε) και με ζάλιζαν (συν τοις άλλοις οι χάρτες τους ήταν άθλιοι), με αποτέλεσμα να παίζω σχεδόν αποκλειστικά στην ύπαιθρο και τις πόλεις.

Λόγω και ηλικίας στην οποία το έπαιξα, το Daggerfall διαμόρφωσε σε μεγάλο βαθμό το τι εστί medieval fantasy κόσμος για μένα (υπόψη, το έπαιξα πριν διαβάσω Τόλκιν ή οτιδήποτε άλλο από φανταστική λογοτεχνία), σε επίπεδο κοινωνικής και πολιτικής οργάνωσης (με τις συντεχνίες, τους ναούς, κτλ), ατμόσφαιρας και κλίματος (τα χιονισμένα χωριουδάκια του παραμένουν ό,τι πιο όμορφα χειμερινό έχω δει, ό,τι πιο χριστουγεννιάτικο), αρχιτεκτονικής (οι κατόψεις των διαφόρων κτιρίων είναι αυτές που χρησιμοποιώ σε μεγάλο βαθμό στα RPGs μου ως DM), skill point συστήματος, ονομάτων, σκαρφαλώματος, συστήματος μαγείας, κτλ.

Η ελευθερία και η έκταση του παιχνιδιού, που αμφότερες δεν έχουν αγγιχτεί ξανά (και μάλλον καλώς, μιας και το Daggerfall είχε bugs, ενώ γινόταν και επαναλαμβανόμενο), ούτε καν από τα υπόλοιπα Elder Scrolls, αποτελούν την τελειότητα όσον αφορά αυτό που θέλω κατά βάθος από κάθε είδους φανταστική τέχνη: τη λεπτομερή απεικόνιση ενός κόσμου, λεπτομερή σε βαθμό που να χάνεις την αίσθηση ότι είσαι πρωταγωνιστής και να μπορείς να πιστέψεις ότι ζεις στα αλήθεια εκεί μέσα, ως ένα απλό μέλος του κόσμου αυτού.

Ευτυχώς εδώ και λίγα χρόνια έχουμε το Daggerfall Unity και πολλά πολλά mods, οπότε μπορούμε να το παίζουμε με πολλές Quality of Life ευκολίες και καινούργιο υλικό. ΥΓ: Έχοντας παίξει σχετικά πρόσφατα καμπόσο το Kingdom Come: Deliverance, πιστεύω ότι είναι το παιχνίδι που προσεγγίζει περισσότερο από κάθε άλλο (από όσα έχω παίξει τέλος πάντων) την αύρα του Daggerfall (σε ιστορικό βέβαια περιβάλλον, και όχι φανταστικό), χωρίς να το φτάνει ακριβώς (κάτι προφανώς αδύνατον, αντικειμενικά λόγω άλλης εποχής αλλά και υποκειμενικά λόγω ηλικίας στην οποία έπαιξα το καθένα)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους