Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Του Μάρκου Λεγγα Υπάρχουν φορές που μια κακή είδηση στενοχωρεί έναν τόπο και υπάρχουν φορές που η ίδια κακή είδηση μοιάζει να δικαιώνει κάποιους.

Αυτό είναι που με προβλημάτισε περισσότερο αυτές τις ημέρες με το Φράγμα του Ασωπού.

Όχι μόνο η είδηση ότι το έργο δήθεν σταμάτησε αλλά η σχεδόν άμεση ανάγκη ορισμένων να αναφωνήσουν: «Πριν αλέκτορα φωνήσαι». «Για άλλη μια φορά παγώνει». «Και τώρα το έργο σταματά ξανά». Και τότε μου γεννήθηκε μια πολύ απλή απορία... δηλαδή αν αύριο το Φράγμα του Ασωπού σταματούσε πραγματικά και δεν ολοκληρωνόταν ποτέ, ποιος ακριβώς θα είχε κερδίσει.

Ο αγρότης που περιμένει νερό; Η οικογένεια που ζει από την παραγωγή; Η τοπική οικονομία; Η Κορινθία; Προφανώς κανείς.

Κι όμως, κάποιος θα μπορούσε να αισθανθεί ότι κέρδισε κάτι.

Ξέρετε τί...; Τη δυνατότητα να πει «εγώ σας τα έλεγα». Εδώ κατά τη γνώμη μου βρίσκεται ένα από τα πιο σοβαρά προβλήματα της πολιτικής μας ζωής στην Κορινθία.

Δεν λέω ότι κάποιος θέλει να μη γίνει το Φράγμα.

Δεν μπορώ να γνωρίζω τι αισθάνεται ο καθένας.

Μπορώ όμως να διαβάσω τι γράφει και όταν μια αρνητική είδηση αντιμετωπίζεται πρωτίστως ως επιβεβαίωση του «σας τα λέγαμε», τότε αξίζει να αναρωτηθούμε: Τελικά τι θέλουμε περισσότερο; Να τελειώσει το Φράγμα ή να αποδειχθεί ότι είχαμε δίκιο; Γιατί υπάρχει μια ανθρώπινη και πολιτική παγίδα.

Όταν έχεις επενδύσει για χρόνια στην άποψη ότι «τίποτα δεν γίνεται», κάθε δυσκολία γίνεται επιβεβαίωση.

Κάθε καθυστέρηση γίνεται πολιτικό κεφάλαιο και κάποια στιγμή, ίσως χωρίς καν να το αντιλαμβάνεσαι, δεν ψάχνεις πια αν λύνεται το πρόβλημα.

Ψάχνεις το επόμενο πρόβλημα που θα σου επιτρέψει να πεις: «Είδατε; Σας τα λέγαμε». Κάπου εδώ γεννιέται αυτό που συχνά αποκαλώ στις αναρτήσεις μου «Συμμορία της Μιζέριας». Όχι ως χαρακτηρισμός ανθρώπων.

Ως νοοτροπία.

Η νοοτροπία που χρειάζεται μια αποτυχία για να επιβεβαιωθεί.

Που μπροστά σε μια δυσκολία δεν ρωτά πρώτα «πώς τη λύνουμε;», αλλά βιάζεται να αναζητήσει δικαίωση και αυτή η νοοτροπία κάνει μεγαλύτερη ζημιά στην κοινωνία απ’ όσο νομίζουμε.

Γιατί μας εκπαιδεύει σιγά σιγά να πιστεύουμε ότι τίποτε δεν γίνεται, τίποτε δεν αλλάζει και τελικά τίποτε δεν αξίζει να προσπαθήσουμε.

Ας το δούμε λοιπόν πολύ απλά.

Αν αύριο το Φράγμα ολοκληρωθεί, κερδίζει η Κορινθία και καταρρέει ένα πολιτικό αφήγημα.

Αν δεν ολοκληρωθεί, χάνει η Κορινθία και κάποιοι θα μπορούν να πουν: «Εμείς σας τα λέγαμε». Μόνο που αυτό δεν είναι πολιτική δικαίωση.

Είναι να έχεις προβλέψει σωστά μια ήττα του ίδιου σου του τόπου.

Υπήρξε βεβαίως πραγματικό θέμα και δεν χρειάζεται καμία ωραιοποίηση.

Υπήρξαν τέσσερις πιστοποιημένοι ανεξόφλητοι λογαριασμοί, συνολικού ύψους 372.870,60 ευρώ και υπάρχει διοικητική πράξη επί της ειδικής δήλωσης διακοπής του αναδόχου.

Αυτά όμως τα διοικητικά θέματα αντιμετωπίστηκαν και λύθηκαν.

Υπάρχει όμως και η πραγματικότητα του εργοταξίου.

Οι εργασίες συνεχίζονται. μηχανήματα και άνθρωποι βρίσκονται στο πεδίο και αυτή είναι η μόνη «δικαίωση» που προσωπικά με ενδιαφέρει.

Να συνεχίσουν να δουλεύουν.

Να πληρώνονται εμπρόθεσμα όσα πρέπει να πληρωθούν.

Να λύνονται τα προβλήματα όταν εμφανίζονται και να τελειώσει επιτέλους το Φράγμα.

Γιατί στην πολιτική υπάρχουν δύο πολύ διαφορετικοί δρόμοι.

Ο ένας είναι να περιμένεις το επόμενο πρόβλημα για να αποδείξεις ότι είχες δίκιο.

Ο άλλος είναι να αναγνωρίζεις το πρόβλημα και να επιμένεις μέχρι να λυθεί.

Προσωπικά προτιμώ να χάσω εκατό πολιτικές αντιπαραθέσεις και να κερδίσει ένα έργο η Κορινθία, παρά να κερδίσω μία αντιπαράθεση επειδή έχασε ο τόπος μου.

Γιατί στον Ασωπό δεν χρειάζεται να δικαιωθεί ούτε η κυβέρνηση, ούτε η αντιπολίτευση, ούτε εγώ, ούτε κανένας άλλος.

Χρειάζεται να δικαιωθούν οι άνθρωποι που περιμένουν το νερό και αυτό δεν θα γίνει με αναρτήσεις, πανηγυρισμούς ή «σας τα λέγαμε». Θα γίνει μόνο με ένα πράγμα, με την ολοκλήρωση του έργου.

Ίσως αυτή να είναι τελικά η πραγματική διαφορά ανάμεσα στην πολιτική της λύσης και στην πολιτική της μιζέριας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους