Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Έχετε νιώσει ποτέ την ανάγκη να θέλετε να γελάσετε και να κλάψετε ταυτόχρονα; Χαρμολύπη· η πιο κατάλληλη λέξη για να περιγραφεί αυτή η αλλοκοτιά.

Μπερδεψοδουλειές του νου, περίεργες αλχημείες συναισθημάτων, που δεν συνιστώνται για γήπεδα και για σαρανταπέντε χρονώ μαντράχαλους σαν του λόγου μου, ιδίως κάτι ανύποπτα Σαββατόβραδα, που όλα είναι και φαίνονται εξαίσια. ΚΑΕ Παναθηναϊκός, δεν θα σου το συγχωρέσω αυτό που μου έκανες χθες, αλήθεια σ' το λέω.

Όσο για εσένα, Θεέ... Αν υπάρχεις –πολύ το ελπίζω, αλλά ώρες ώρες με κάνεις και αμφιβάλλω, μήπως να απευθυνθώ στον γιο σου τελικά;–, κάνε μια παράκαμψη από τα θελήματά σου, μια αβλεψία, μια παρέμβαση.

Δεν θα χαθεί ο κόσμος σου αν ένα παιδάκι ξαναβρεί το χαμόγελό του και, το σημαντικότερο, την υγειά του.

Δεν θα διαμαρτυρηθεί κανείς, δεν θα μεταβληθεί καμία ισορροπία στο σύμπαν σου, αν ο Αντώνης τα καταφέρει.

Να είσαι βέβαιος.

Και εγώ μετά ξέρεις, ε; Θα σε επισκέπτομαι συχνότερα, όπως παλιά, πολύ παλιά.

Και δεν θα είμαι ο μόνος. Ο Αντώνης μας... Προσευχές δεν ξέρω να κάνω, αλλά επαφίεμαι στους γνωρίζοντες.

Βάλτε τα δυνατά σας, μήπως εισακουστούμε αυτή τη φορά.

Ούτε στις ευχές είμαι καλός.

Αλλά αν εμφανιζόταν μπροστά μου ένα λυχνάρι, θα το έτριβα και θα ζητούσα από το τζίνι του το εξής: να ξαναδούμε τον Αντώνη όχι μία, αλλά πολλές φορές ξανά στο γήπεδο.

Ως έφηβο, ως εικοσάρη, ως τριαντάρη, ως σαρανταπεντάρη, ως υπερήλικο με μαγκούρα και χωρίς δόντια, αλλά με μια χαμογελάρα ΝΑ (με το συμπάθιο), σαν του Ντίνου.

Δεν θυμάμαι να έχω χειροκροτήσει τόσο πολύ και τόσο έντονα αθλητή του Παναθηναϊκού όσο το έκανα χθες για τον Αντώνη. Τον Αντώνη μας. Βάστα γερά, μικρέ. Θα τα καταφέρουμε, θα δεις.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους