[451 Logo]
 Μόνο Top News & Social
 Επικαιρότητα
 Αθλητικά
 Οικονομία
 Ροή

Ο Γραφειοκρατιόσαυρος και το Ρολόι που Σταμάτησε Πέρασε κι άλλος καιρός στη Χώρα της Παραμέλησης. Το πληγωμένο σχολείο στεκόταν ακόμη εκεί και κάθε πρωί κοίταζε τον δρόμο. «Ίσως σήμερα…» σκεφτόταν...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο Γραφειοκρατιόσαυρος και το Ρολόι που Σταμάτησε Πέρασε κι άλλος καιρός στη Χώρα της Παραμέλησης.

Το πληγωμένο σχολείο στεκόταν ακόμη εκεί και κάθε πρωί κοίταζε τον δρόμο. «Ίσως σήμερα…» σκεφτόταν.

Ίσως σήμερα να έρθουν οι μάστορες.

Ίσως σήμερα να ακουστούν εργαλεία.

Ίσως σήμερα να αρχίσει επιτέλους η θεραπεία του.

Μα αντί για μάστορες, έρχονταν νέα για φακέλους, αποφάσεις, υπογραφές και σφραγίδες. Ο Γραφειοκρατιόσαυρος είχε πιάσει δουλειά για τα καλά.

Καθόταν πάνω σε έναν τεράστιο σωρό χαρτιά και κρατούσε τη μεγάλη του σφραγίδα.

Από τη μία πλευρά έγραφε «ΕΓΚΡΙΝΕΤΑΙ» και από την άλλη «ΕΚΚΡΕΜΕΙ». Παράξενο όμως… Πάντα χρησιμοποιούσε τη δεύτερη. «Λείπει ένα χαρτί!» έλεγε.

Κι όταν έβρισκαν το χαρτί: «Χρειάζεται άλλη μια υπογραφή!» Κι όταν έμπαινε κι εκείνη: «Τώρα πρέπει να περιμένουμε!» Στην πλατεία της Χώρας υπήρχε το Ρολόι των Υποσχέσεων.

Κάθε φορά που κάποιος έλεγε «σύντομα», έκανε ένα τικ.

Κάθε φορά που έλεγε «έχει δρομολογηθεί», έκανε ένα τακ.

Μέχρι που μια μέρα το ρολόι σταμάτησε. «Γιατί δεν προχωράει;» ρώτησε ένα παιδί.

Και ένα άλλο απάντησε: «Ίσως βαρέθηκε να μετράει λόγια και θέλει να αρχίσει να μετράει έργα.» Τότε τα παιδιά, οι γονείς και οι δάσκαλοι άρχισαν να ρωτούν: «Πότε;» «Τι απομένει;» «Πότε θα αρχίσουν τα έργα;» Και συνέβη κάτι παράξενο.

Με κάθε ερώτηση ο Γραφειοκρατιόσαυρος μίκραινε λιγάκι.

Γιατί ο μεγάλος του φόβος δεν ήταν οι ιππότες ούτε τα σπαθιά.

Ήταν οι άνθρωποι που δεν ξεχνούν.

Εκείνο το βράδυ το σχολείο ρώτησε το φεγγάρι: «Δηλαδή πρέπει να κάνω κι άλλη υπομονή;» «Υπομονή έκανες πολλή», αποκρίθηκε εκείνο. «Τώρα χρειάζεσαι κάτι ακόμη πιο δυνατό.» «Τι;» «Επιμονή.» Και τότε το σχολείο κατάλαβε. Η Αγάπη το βοήθησε να περιμένει. Η Ελπίδα το βοήθησε να αντέξει. Η Επιμονή θα το βοηθούσε να επιστρέψει.

Γιατί οι ιστορίες δεν αλλάζουν με ένα «θα». Αλλάζουν με ένα «έγινε». Και αυτό το παραμύθι… δεν έχει φτάσει ακόμη στο τέλος του.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους


Όροι Χρήσης - Επικοινωνία
Update cookies preferences