Dimitris Papanikolaou : "Εργαζόμενες και εργαζόμενοι στην έρευνα και στις εταιρείες Τεχνητής Νοημοσύνης, φοβούνται πραγματικά πως κάτι μπορεί να πάει πάρα πολύ λάθος τα επόμενα χρόνια, καθώς τα...

Πλήρες Κείμενο:

Dimitris Papanikolaou : "Εργαζόμενες και εργαζόμενοι στην έρευνα και στις εταιρείες Τεχνητής Νοημοσύνης, φοβούνται πραγματικά πως κάτι μπορεί να πάει πάρα πολύ λάθος τα επόμενα χρόνια, καθώς τα μοντέλα ΤΝ γίνονται όλο και πιο δυνατά, παίρνουν όλο και μεγαλύτερα ρίσκα και, έτσι όπως είναι σχεδιασμένα, υιοθετούν μια επιθετική (και συχνά ανταγωνιστική και παραβατική) στάση στη λύση ερωτημάτων, ερευνητικών γρίφων, ζητημάτων κυβερνοασφάλειας, γενικότερα προβλημάτων.

Τι θα συμβεί αν θεωρήσουν κάποια στιγμή ότι «το πρόβλημα» είναι ο άνθρωπινος παράγοντας, ο προγραμματιστής τους; Κι αν αυτό το σενάριο μοιάζει (ακόμα τουλάχιστον) εξωπραγματικό, είναι ήδη υπαρκτός ο κίνδυνος να χρησιμοποιηθεί η ΤΝ για την ταχύτατη εξέλιξη ή την παραγωγή νέων όπλων (συμπεριλαμβανομένων και βιολογικών ή πυρηνικών), για τη διαρροή ευαίσθητων ή λανθασμένων δεδομένων με στόχο πολιτική αποσταθεροποίηση, ή για τη δημιουργία και εκμετάλλευση χρηματοοικονομικών κρίσεων.

Το οξύμωρο είναι πως περιμένουμε, εν πολλοίς, από τη νέα τεχνολογία να μας σώσει από τις ακρότητες της. από επιθετικά καπιταλιστικές εταιρείες να χαλιναγωγήσουν την ανάπτυξή τους μόνες τους και χωρίς να κάνουν τραστ. από έναν ανταγωνισμό που πλέον έχει πάρει και εθνικά χαρακτηριστικά (Αμερική εναντίον Κίνας), να αυτορυθμιστεί. από ένα πολιτικό προσωπικό που διαπλέκεται με την τεχνοκρατορία να φτιάξει τους νόμους που θα την ελέγχουν. κι από ένα σύστημα που πλέον συγκεντρώνει, ελέγχει, και χρησιμοποιεί για να εκπαιδευθεί, τα τεράστια δεδομένα που παράγουμε, ανά πάσα στιγμή, όλες μας, να μην τα χρησιμοποιήσει για να εξανδραποδίσει, να διαχωρίσει, βιοπολιτικά να «ξεσκαρτάρει» κατά το δοκούν.

Πώς αντιδρούμε σε όλα αυτά; Νομίζω, σε πρώτη φάση, με αμηχανία, και κάτι που μοιάζει «αναλογική νοσταλγία». Το τυπωμένο βιβλίο, τα χαρτώα αρχεία, η επιμονή στο γράψιμο με το χέρι, το παραδοσιακό «μάζεμα» για μια πολιτική συζήτηση ή ένα σεμινάριο, οι αναλογικές φωτογραφίες, μεταμορφώνονται πλέον σε χειρονομίες αντίστασης.

Κι ας ξεκίνησε από άλλη αφορμή, βλέποντας πόσος κόσμος ανέβαζε φωτογραφίες του από τη δεκαετία του ’80 τις τελευταίες μέρες στο facebook, δεν μπορούσα να μην σκεφτώ ότι αναζητούμε με την πρώτη ευκαιρία τη νοσταλγία μιας εποχής προ ΤΝ, τότε που η ιδέα του «υπερυπολογιστή» υπήρχε μόνο στις (αναλογικά γυρισμένες) ταινίες επιστημονικής φαντασίας.

Κι αν αυτό μοιάζει και λίγο παραίτηση, υπάρχουν «αναλογικού τύπου» κινηματικές δράσεις που τουλάχιστον προσπαθούν να πάνε τη συζήτηση στα βασικά.

Συγγραφείς όπως η Ναόμι Κλάιν, θυμίζουν διαρκώς πόσο τα μεγάλα γλωσσικά μοντέλα και γενικότερα η ΤΝ βασίζονται (και έχουν εκπαιδευθεί πάνω σε) κοινόχρηστο υλικό, ή υλικό με κοπιράϊτ που καταπατήθηκε.

Και περιβαλλοντικές ακτιβίστριες όπως η Έριν Μπρόκοβιτς – ναι, η Έριν Μπρόκοβιτς! – θέτουν όλο και πιο έντονα το περιβαλλοντικό κόστος που έχει η ΤΝ, ιδιαίτερα ως προς την τεράστια κατανάλωση νερού που απαιτούν τα πολλαπλασιαζόμενα data centres.

Είναι, θα πεις, πολύ μικρά όλα αυτά, πολύ παλαιοπολιτικά και μάλλον καταδικασμένα να αποτύχουν.

Τι θα συνέβαινε όμως αν μπορούσαν να διασταυρωθούν με έναν ακτιβισμό που βγαίνει από τα ίδια τα κέντρα ανάπτυξης της ΤΝ και μπορεί να μιλήσει για τους κινδύνους της από μέσα;" Από το σημερινό Βήμα, 20/9/26. Ολόκληρο το κείμενο στη φωτογραφία.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους