ΓΙΑ ΠΟΙΟΝ ΛΟΓΟ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΣΟΥΡΕΑΛΙΣΤΙΚΑ ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ; ΔΙΔΟΝΤΑΙ ΟΙ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΣΤΟ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΑ: Για να έχει κανείς άποψη για το τι συμβαίνει και πώς λειτουργεί η Μέση Ανατολή (Μ.Α...

Πλήρες Κείμενο:

ΓΙΑ ΠΟΙΟΝ ΛΟΓΟ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΣΟΥΡΕΑΛΙΣΤΙΚΑ ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ; ΔΙΔΟΝΤΑΙ ΟΙ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΣΤΟ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΑ: Για να έχει κανείς άποψη για το τι συμβαίνει και πώς λειτουργεί η Μέση Ανατολή (Μ.Α.) απαιτούνται δύο βασικές προϋποθέσεις, μεταξύ των άλλων: 1. Να αποφύγει κανείς το σφάλμα του "αναφορικού σχετικισμού", δηλαδή να κρίνει τη Μ.Α. με δυτικά μάτια και μέσα από το δυτικό αξιολογητικό σύστημα και δυτικές σταθερές, αγνοώντας πλήρως τους "φυσικούς νόμους", τις ιδιαιτερότητες και την πραγματικότητα της περιοχής. Η Μ.Α. δεν εξηγείται με δυτικούς όρους.

Η δυτική αντίληψη της ισλαμικής πραγματικότητας, οδηγεί μοιραία σε άρνηση της πραγματικότητας και σε σοβαρές αντιφάσεις.

Θα πρέπει να καταλάβει κάποιος, ότι το ισλάμ, είναι αποικιακό σύστημα. 2. Να διακρίνει τη διαφορά μεταξύ "παλαιστινιακού" και "μεσανατολικού". Το "παλαιστινιακό" ζήτημα, είναι το ζήτημα της πολιτικής και εδαφικής διευθέτησης των Αράβων της περιοχής, ή αλλιώς της "αυτοδιάθεσης των Παλαιστινίων" (αυτή, τέλος πάντως που επί 20 χρόνια, οι Άραβες τους την αρνούνταν.

Είπαμε, από το 1948 έως το 1967 η Γάζα ανήκε στην επικράτεια της Αιγύπτου και η Δυτ.

Όχθη στην επικράτεια της Ιορδανίας.

Το ζήτημα της "αυτοδιάθεσης" εφευρέθηκε κατόπιν, όταν και έχασαν αυτά τα εδάφη με τον πόλεμο των 6 ημερών.

Επί 20 χρόνια έκαναν αβαβά). Εσείς βέβαια μπορείτε να τους λέτε "Παλαιστίνιους", για μένα είναι ένα κατασκευασμένο "έθνος", που απέκτησε σημαία και εθνική συνείδηση μέσα σε μια νύχτα, τη δεκαετία του '60. Αν πάλι μπορείτε να μου πείτε έναν "Παλαιστίνιο" των γραμμάτων, των τεχνών, της επιστήμης κοκ που έζησε πριν από 100 χρόνια, έχει καλώς.

Αν πάλι μπορείτε να μου βρείτε πηγή, όπου οι ίδιοι ονομάζουν τους εαυτούς τους "Παλαιστίνιους" πριν τη δεκαετία του '60, πάλι έχει καλώς.

Έχω χίλιες πηγές, αντίθετα, όπου οι Εβραίοι, ονομάζουν τους εαυτούς τους, "Εβραίους της Παλαιστίνης", πριν την ίδρυση του εβραϊκού κράτους.

Δεν είναι όμως το "παλαιστινιακό" το θέμα μας.

Το θέμα μας (που απαντά και στην ερώτηση) είναι το "μεσανατολικό". ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΛΟΙΠΟΝ ΤΟ ΜΕΣΑΝΑΤΟΛΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ και γιατί δεν είναι σουρεαλιστικό (όπως το βλέπει κάποιος μέσα από τα δυτικά φίλτρα), αλλά απολύτως συμβατό με βάση τη λογική στο ισλάμ.

Το ζήτημα της Μέσης Ανατολής είναι ένα ζήτημα θρησκευτικών και φυλετικών μειονοτήτων που ενθυλακώθηκαν από τα αραβικά κράτη και καταπνίγηκαν μέσα σ' αυτά είτε με εμφυλίους είτε με εκκαθαρίσεις είτε είχαν το δικαίωμα να υπάρχουν, χωρίς όμως ευκαιρία κοινωνικής ή οικονομικής ανάπτυξης.

Το βεβαιώνει η ιστορικη σταθερά συνεχων εμφυλίων, εκκαθαρισεων και εκτοπισεων.

Το μεσανατολικό είναι ένα δυικό πρόβλημα: -είναι πρόβλημα μειονοτήτων και - είναι πρόβλημα της αρχέγονης εχθρότητας μεταξύ σουνιτών και σιϊτών.

Αυτές οι δύο κοσμοθεωρίες του ισλάμ, η σούνα και η σία, βρίσκονται σε σύγκρουση μεταξύ τους, όπου η μία θέλει να επικρατήσει επί της άλλης κι όταν δεν αλληλοεξοντώνονται, τότε ενώνονται μόνον για δύο λόγους, δηλαδή είτε για να πολεμήσουν το Ισραήλ είτε για να ξεπαστρέψουν τις μειονότητες (Αλαουίτες, Δρούζοι, Γιεζίντι, Κούρδοι, χριστιανοί κοκ). ''Τεχνικά'' δηλαδή, βλέπουν τις μειονότητες και το Ισραήλ ως ίδιο κίνδυνο, παρείσακτους προς εκκαθάριση.

Αυτό θα το καταλάβαινε ο κόσμος ευκόλως πια, αν δημιουργούνταν ένα ''παλαιστινιακό κράτος'', χωρίς Ισραήλ.

Ο πόλεμος δε θα σταματούσε , αλλά θα συνεχιζόταν. - Ακόμη κι αν ο στρατηγικός τους στόχους (η εξαφάνιση του κράτους του Ισραήλ) επιτευχθεί, θα συνεχίσουν με τις μειονότητες. - Ακόμη κι αν , θεωρητικά, εκκαθάριζαν την περιοχή από όλους τους "απίστους", θα συνεχίσουν να πολεμούν μεταξύ τους. Τι Ισραήλ είναι το πρόσχημα, το τζιχάντ είναι η αλήθεια και είναι η θρησκευτική "εμφύλια" διαμάχη μεταξύ τους με σκοπό (ίδιος και στους δύο) τη δημιουργία του χαλιφάτου (αυτό που εσείς ονομάζετε "παλαιστινιακό κράτος"). Το θέμα είναι ποιος εκ των δύο θα το ελέγξει.

Ο δρόμος όμως προς τα εκεί, απαιτεί ενίοτε και να συμμαχούν ή να συγκρούονται, ανάλογα πάντα με το πώς διαμορφώνεται ο συσχετισμός δυνάμεων.

Όποιος καταλάβει τη Συρία, καταλαβαίνει τη Μ.Α. ΓΙΑΤΊ; Διότι όλοι οι "παίχτες" (μειονότητες, κράτη, proxies) που είναι διάσπαρτοι στη Μ.Α., είναι μαζεμένοι στη Συρία σε άμεση επαφή μεταξύ τους.

Ο τρόπος με τον οποίον συνασπίζονται εντός του "στενού" πεδίου της Συρίας, καταδεικνύει τον ίδιο τρόπο σε όλο το εύρος της Μ.Α. Τί βλέπουμε στη Συρία; Εκκαθαρίσεις Δρούζων (βλ. Σουέιντα), Αλαουϊτών (βλ. εκκαθαρίσεις στην παραλιακή ζώνη), πυρπολισμούς εκκλησιών με νεκρούς, γενοκτονία των Γιεζίντι και βέβαια τον πόλεμο με τους Κούρδους (μέχρι πρότινος). Ό,τι γίνει στη Συρία θα κρίνει τη Μ.Α., είναι η μικρογραφία της Μ.Α. Στόχος είναι να τρομοκρατηθούν τόσο οι γηγενείς εθνοτικές ομάδες, ώστε όσοι δε φονευθούν, να εγκαταλείψουν τις εστίες τους, μια για πάντα. 10 εκατομμύρια Σύριοι πρόσφυγες. 80.000 Γιεζίντι πρόσφυγες.

Γι' αυτούς δεν έκλαψε κανείς.

Γι΄αυτό άλλωστε θα με δείτε να μιλάω για διαμελισμό της Συρίας ως στρατηγικό μας στόχο.

Αυτοί που μιλούν για εδαφική ακεραιότητα της Συρίας, είναι απλώς ηλίθιοι.

ΔΙΑΜΕΛΙΣΜΟΣ της Συρίας σημαίνει ΑΠΟΚΑΤΆΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑΚΟΥ ΚΑΘΕΣΤΩΤΟΣ ΤΗΣ ΜΕΣΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ.

Οι πεπλανημένοι βέβαια, ασχολούνται με την αποκατάσταση του ιδιοκτησιακού καθεστώτος των "Παλαιστινίων" (δηλαδή του χαλιφάτου, οι αφελείς). ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ, ο ιρανικός σωβινισμός, ο μπααθικός παναραβισμός και το φονταμενταλιστικό τζιχάντ, θεωρούν αυτή τη γη, «ιστορικά και δικαιωματικά», ως αποκλειστικά δική τους! Σύμφωνα με το τζιχάντ, ό,τι δεν είναι Νταρ αλ Ισλάμ (οίκος του Θεού, δηλαδή μουσουλμανικά εδάφη), είναι Νταρ αλ Χαρμπ (οίκος του πολέμου). Το ισλάμ είναι λοιπόν, αποικιακό σύστημα. Το Ισραήλ λοιπόν και το "παλαιστινιακό", είναι ένα κομμάτι του παζλ.

Ολόκληρο το παζλ, το "μεσανατολικό" σημαίνει, όχι μόνο διευθέτηση του ζητήματος των "Παλαιστινίων", αλλά διευθέτηση του ζητήματος του χαλιφάτου, του χαλιφάτου του Sham (το οποίο, σημειωτέον, συμπεριλαμβάνει στην επικράτειά του και την Κύπρο!), δηλαδή διευθέτηση των μειονοτήτων και του κράτους του Ισραήλ. ΚΑΠΟΥ ΕΔΩ ΜΠΑΙΝΕΙ ΤΩΡΑ Η ΔΙΕΝΕΞΗ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΡΚΙΑΣ ΚΑΙ ΙΣΡΑΗΛ, η οποία δεν είναι ευκαιριακή.

Είναι μη αναστρέψιμη, διότι το όφελος του ενός σημαίνει αυτομάτως ζημία για τον άλλον με υπαρξιακή βαρύτητα.

Θα το αναπτύξω σε άλλο ποστ.

Μια πρόγευση μόνο, γιατί θα βγάλετε κόλλα και για τρίτο διαγώνισμα: Το Ισραήλ βλέπει τις μειονότητες, να αντιμετωπίζουν το ίδιο πρόβλημα με τον εαυτό του! Θεωρεί ότι αντιμετωπίζουν την ίδια ακριβώς υπαρξιακή απειλή.

Ήδη από τη δεκαετία του 1950, η εξωτερική πολιτική του Ισραήλ (υπό τον David Ben-Gurion) διαμορφώθηκε πάνω στη λεγόμενη "Συμμαχία της Περιφέρειας". Το Ισραήλ, όντας ένα μη αραβικό και εβραϊκό κράτος περικυκλωμένο από μια αραβική, ισλαμική πλειονότητα που το πολεμούσε, αναζήτησε φυσικούς συμμάχους σε μη αραβικούς πληθυσμούς ή εθνικές και θρησκευτικές μειονότητες της περιοχής που αντιμετώπιζαν παρόμοιες διώξεις και εκτοπισμούς.

Επενδύσει πολιτικά σε αυτές επιδιώκοντας επαυξημένη αυτοδιάθεση και αυτονομία αρχικά και ανεξαρτησία κατόπιν (πράγμα που δε λέγεται ανοιχτά, όσο οι Αμερικάνοι δε θέλουν να λέγεται ανοιχτά). Είναι οι περιοχές "air bangs" που το περιχαρακώνουν από τον αποικιοκρατικό ισλαμισμό και τζιχαντισμό.

Είναι «μαξιλάρια» ασφαλείας για το κράτος του Ισραήλ και προγεφυρώματα ανάσχεσης του τζιχαντισμού.

Επιπλέον, δίνουν πια άλλη ηθική διάσταση στην ίδιο το "δικαίωμα" ύπαρξης του κράτους του Ισραήλ.

Δεν είναι πια ένας που έχει το πρόβλημα, αλλά πολλοί! Τα περισσότερα "κράτη" (ακόμα σε εισαγωγικά) γύρω του, νομιμοποιούν ηθικά την ύπαρξη του κράτους του Ισραήλ.

Δεν είναι πια "εισβολέας" στη Μ.Α. αλλά συνιδιοκτήτης μαζί με άλλους! Όποιος αμφισβητεί το δικαίωμα του Ισραήλ στην ύπαρξη, το κάνει αυτομάτως και για τους άλλους! όποιος το αναγνωρίζει στους άλλους (δικαίωμα αυτοδιάθεσης των Κούρδων) , αλλά όχι στο Ισραήλ, είναι αντισημίτης. Η Τουρκία αντίθετα, βλέπει τις μειονότητες (ειδικά αυτή των Κούρδων) ως κίνδυνο για τα δικά της ζωτικά συμφέροντα.

Βρισκόταν πίσω από κάθε σφαγή και εκκαθάριση κάθε μειονότητας (όποιος τολμά ας την υπερασπιστεί και ας το αμφισβητήσει). Τους βλέπει τόσο ως κίνδυνο στο εσωτερικό της, όσο και ως ανάχωμα στη μεγαλοϊδεατικά νεοοθωμανικά της σχέδια για επιστροφή της στη Μ.Α. ως επικυρίαρχη και ηγεμονική δύναμη στην περιοχή.

Το "παλαιστινιακό" είναι στοιχείο εργαλιοποίησης της Τουρκίας για τη δική της πρωτοκαθεδρία στον ισλαμικό κόσμο.

Για το Ισραήλ είναι στοιχείο ανάσχεσης τόσο της ίδιας όσο και του φονταμενταλιστικού ισλαμισμού, σε μία περιοχή που θεωρεί, ότι όχι μόνον το ίδιο, αλλά και άλλοι έχουν δικαίωμα αυτοδιάθεσης.

Όποιος δε πάλι, τολμήσει να αντιτείνει ότι το Ισραήλ, υποκριτικά, αναγνωρίζει μεν αυτοδιάθεση στους άλλους, αλλά όχι στους "Παλαιστίνιους", θα πρέπει να τους θυμίσω ότι 5 φορές τους την έδωσαν και 5 φορές την αρνήθηκαν.

Και το αρνήθηκαν, διότι δεν ήθελαν ένα κράτος δίπλα στο Ισραήλ, αλλά ένα κράτος ΧΩΡΙΣ Ισραήλ.

Ο στόχος τους δεν είναι "παλαιστινιακός", είναι "μεσανατολικός". Εσείς νομίζετε ότι είναι.

Το εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα της Φατάχ και της PLO δεν υπάρχει πια.

Αντικαταστάθηκε και μετουσιώθηκε στο φονταμενταλιστικό, τζιχαντιστικό κίνημα της Χαμάς, αφού η Χαμάς εκτέλεσε πρώτα τα μέλη της Φατάχ κατά εκατοντάδες, αν όχι, χιλιάδες με το πογκρόμ στη Γάζα το 2007, όταν και αποσύρθηκε από εκεί ο ισραηλινός στρατός.

Αυτό το δικαίωμα στις μειονότητες αρνείται η Τουρκία , η σούνα (μουσουλμανική αδελφότητα) και η σία (Ιράν). Και για να καταφέρουν τον σκοπό τους θα συνασπίζονται και θα συγκρούονται ανάλογα με το πώς αλλάζουν οι συνθήκες στον συσχετισμό δυνάμεων της Μ.Α. @ακόλουθοι

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους