Γκιντεόν Λεβί: Η ταινία «Νάζα» διέλυσε όλες τις μάσκες — η υστερία αποκάλυψε επίσης το πραγματικό πρόσωπο της κοινωνίας Haaretz, 17.9.26 Κανένας Ισραηλινός, με εξαίρεση τον Ραφίβ Ντρουκέρ, δεν έχει...

Πλήρες Κείμενο:

Γκιντεόν Λεβί: Η ταινία «Νάζα» διέλυσε όλες τις μάσκες — η υστερία αποκάλυψε επίσης το πραγματικό πρόσωπο της κοινωνίας Haaretz, 17.9.26 Κανένας Ισραηλινός, με εξαίρεση τον Ραφίβ Ντρουκέρ, δεν έχει δει μέχρι στιγμής την ταινία «Νάζα». Κι όμως, η ταινία συνέβαλε τεράστια στον δημόσιο διάλογο στο Ισραήλ. Η Ραχέλ Σορ και ο Γιουβάλ Αβραάμ προκάλεσαν υστερία.

Και αυτή η υστερία είναι ό,τι καλύτερο έχει συμβεί στην ισραηλινή κοινωνία από τις 7 Οκτωβρίου.

Για πρώτη φορά, οι Ισραηλινοί σοκάρονται από κάτι που δεν είναι ο Μπενιαμίν Νετανιάχου ούτε το ζήτημα των ομήρων.

Για πρώτη φορά, αισθάνονται σοκαρισμένοι και εμβρόντητοι και χάνουν την ψυχραιμία τους μπροστά στον θόρυβο που έρχεται από τη Λωρίδα της Γάζας.

Και βαθιά μέσα τους γνωρίζουν τον λόγο.

Αυτό το πρωτοφανές στο Ισραήλ κύμα υστερίας αποκαλύπτει επίσης το πραγματικό πρόσωπο ενός μεγάλου τμήματος της κοινωνίας.

Και τι περισσότερο θα μπορούσαμε να ζητήσουμε από ένα ντοκιμαντέρ, ακόμη και πριν το δούμε; Αυτή η υστερία δείχνει κάτι που ήταν κρυμμένο επί χρόνια και ξαφνικά εξερράγη.

Μετά από χρόνια καταπίεσης και άρνησης, ψεμάτων, αυταρέσκειας και αδιαφορίας, το πύον ξεχύθηκε σαν ορμητικό ρεύμα.

Πρόκειται για μια υγιή διαδικασία, ακόμη κι αν συνοδεύεται από άσχημες αποκαλύψεις. Το Ισραήλ βγήκε από την αρρωστημένη ηρεμία του.

Και ξαφνικά άρχισε να μιλά για τη Γάζα, όχι μόνο για τις τιμές των αεροπορικών εισιτηρίων προς το εξωτερικό.

Το «Νάζα» έβαλε τέλος στην ισραηλινή αποσύνδεση από την πραγματικότητα.

Ήταν αναμενόμενο, ακόμη κι όταν φαινόταν πως τίποτα άλλο δεν μπορούσε να ταρακουνήσει τους Ισραηλινούς.

Όμως το μέγεθος της αντίδρασης δείχνει ότι το απόστημα είναι εκτεταμένο.

Η παράλογη οργή εναντίον της Σορ και του Αβραάμ δείχνει ότι κατάφεραν να αγγίξουν το κέντρο του αποστήματος.

Και αυτό πονάει.

Η ένταση της αντίδρασης δείχνει ότι οι Ισραηλινοί αισθάνονται πως κάτι καίει κάτω από τα πόδια τους.

Μια κοινωνία που είναι βέβαιη για τη δικαιοσύνη της θέσης της δεν αντιδρά με αυτόν τον τρόπο σε μια ταινία.

Ίσως αυτή η καταιγίδα επίσης να κοπάσει.

Όμως η έντασή της μπορεί να αποτελεί προάγγελο ενός σημείου καμπής.

Αφού κρεμάσουμε τους δημιουργούς της ταινίας στην πλατεία της πόλης, ίσως κάποιοι καταλάβουν ότι όλο αυτό ήταν μια απελπισμένη και τελευταία προσπάθεια να αποποιηθούν την αλήθεια, να την πνίξουν και να την απωθήσουν.

Όμως η αλήθεια θα συνεχίσει να καταδιώκει το Ισραήλ για πάντα, επειδή την ευθύνη για τη γενοκτονία δεν μπορείς να την αποφύγεις· ρωτήστε τους Τούρκους.

Η ενοχή δεν θα μας εγκαταλείψει ποτέ.

Και θα παραμείνει για πάντα ένα στίγμα.

Το «Νάζα» προσέφερε και μια ακόμη σημαντική συμβολή: διέλυσε όλες τις μάσκες.

Από εδώ και πέρα δεν υπάρχει πλέον Αριστερά και Δεξιά, ούτε φωτισμένοι και σκοταδιστές, ούτε ανθρωπιστές και βάρβαροι. Το Ισραήλ, σχεδόν ως ενιαίο σώμα, όρμησε εναντίον της ταινίας και αποκάλυψε την πραγματική του εικόνα.

Οι ρατσιστές δημοσιογράφοι στο πλευρό εκείνων που θεωρούνται φιλελεύθεροι· οι εθνικιστές πολιτικοί μαζί με εκείνους που θεωρούνται δημοκράτες.

Μια ενιαία μακαρθική χορωδία. «Πού είναι το πλαίσιο;» ρωτούν οι σχολαστικοί επικριτές, οι οποίοι δεν θα τολμούσαν ποτέ να αναφέρουν το παλαιστινιακό πλαίσιο των γεγονότων της 7ης Οκτωβρίου. «Πού είναι τα στοιχεία;» ρωτούν εκείνοι που γνωρίζουν ότι οι σημαντικότερες έρευνες στην ιστορία, όπως το Γουότεργκεϊτ και τα Έγγραφα του Πενταγώνου, βασίστηκαν σε ανώνυμες μαρτυρίες.

Και πάνω απ’ όλα: πού είναι οι δικές τους έρευνες για τη Λωρίδα της Γάζας; Γνωρίζουν ότι το «Νάζα» είναι η αλήθεια, αλλά θέλουν τα ονόματα των στρατιωτών, ώστε να τους κρεμάσουν κι αυτούς στην πλατεία της πόλης, δίπλα στους σκηνοθέτες.

Και δεν υπάρχει επίσης καμία διαφορά ανάμεσα στον χαρακτηρισμό τους από τον Αβίγκντορ Λίμπερμαν ως φασίστες «εχθρούς του Ισραήλ που αποκαλούν τους εαυτούς τους σκηνοθέτες», στην παράλογη έκκληση του Μίκι Ζοχάρ να τους αφαιρεθεί η υπηκοότητα και στη δειλή φράση «καταδικάζω» που εκστόμισε ο Γιαΐρ Γκολάν, ο οποίος θεωρείται προοδευτικός.

Οι διαφορές βρίσκονται στη συσκευασία· το περιεχόμενο είναι το ίδιο, και είναι μακαρθικό σε τρομακτικό βαθμό για όλους. Η Σορ και ο Αβραάμ, μαζί με τους γενναίους στρατιώτες τους, έσπασαν το φράγμα της σιωπής. Αξίζουν μεγάλη αναγνώριση στο Ισραήλ, αλλά δεν θα την λάβουν παρά μόνο στις σελίδες της ιστορίας...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους