Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Γενικά, το θέμα της χαράς είναι κεντρικό σε αυτό το λογοτεχνικό σχέδιο.

Την αναζητώ μέσα από τη γραφή, και θέλω πολύ να σχετίζεται με το κείμενο, κάτι σαν αυτό που περιγράφει ο Μπαρτ με την «απόλαυση του κειμένου», που είναι μεν στο «τι λέει» ένα κείμενο αλλά και στον τρόπο με τον οποίο αυτό παίζει με τη γλώσσα, με τον αναγνώστη να συμμετέχει στη δημιουργία του νοήματος μέσα από τις αισθήσεις του, σχεδόν σωματικά.

Δεν νομίζω ότι υπάρχει δημιουργία χωρίς χαρά, δηλαδή το αντίστροφο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.

Ενός χώρου που τελικά είναι επίφαση χώρου, μέσα στον οποίο δεν μπορείς να δημιουργήσεις, παρά μόνο να συμμορφωθείς σε προγενέστερες κοινωνικές χρήσεις και φόρμες, και μάλιστα πολύ συγκεκριμένες και πολύ καρικατουρίστικες.

Μερικές φορές νομίζω ότι τα ΜΚΔ είναι ο πραγματικός πρόγονος της τεχνητής νοημοσύνης, ο προθάλαμος.

Είναι ένα πράγμα που παράγει ακατάσχετα μέσους όρους: μέσο όρο κειμένου, άποψης, επιχειρήματος, αισθητικής.

Με σαφείς πειθαρχικούς μηχανισμούς και ένα τελείως γελοίο σύστημα επιβράβευσης... Ναι, αυτό είναι, μια βιομηχανία ανθρώπινου μέσου όρου.

Και με έναν τρόπο, η ΤΝ αυτό σου δίνει: πράγματα που ήδη υπάρχουν. Τα ΜΚΔ ήταν μια φανταστική πρόβα τζενεράλε, επί είκοσι χρόνια, της ΤΝ. Τώρα είναι αργά, την έχουμε δεχτεί, τη θέλουμε, την έχουμε ανάγκη.

Είναι μια λιτανεία.

Το ίδιο πράγμα συνέχεια – αυτό είναι η λιτανεία. Το ιερό αναμάσημα του εαυτού σου, για πάντα, κάτω από ένα διαρκές χαλαρό χειροκρότημα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους